نقش جراحی در درمان سرطان دهانه رحم

عمل جراحی است. شاید بتوان گفتجراحی سرطان دهانه رحم یکی از کاربردی ترین و مهم ترین انتخاب یک پزشک برای درمان این بیماری است. در این جراحی پزشک انتخاب های متفاوتی در اختیار دارد. انتخاب نوع جراحی به عوامل مختلف دارد. در صورت مراجعه بیمار در مراحل ابتدایی، کونیزاسیون یا هیسترکتومی ساده پاسخ گو هستند.

اگر بیماری در مرحله پیشرفته تری باشد، مشروط به اینکه در دهانه رحم باقی مانده باشد، هیسترکتومی رادیکال و برداشت غدد لنفاویکفایت می کند. به این وسیله پزشک از باقی مانده سلول های سرطانی در رحم تا حد زیادی مطمئن می شود. علاوه بر نقش درمانی، به دلیل مشاهده دقیق و دقیق عوارض و مشکلات، جراحی می‌تواند نقش زیادی در تشخیص دقیق‌تر مرحله بیماری و برنامه‌ریزی درمان‌های بعدی داشته باشد. #000000; فونت-وزن: 600; ">

اهداف جراحی سرطان دهانه رحم

روش های اصلی جراحی

نقش جراحی در کنار درمان های تکمیلی

مزایا و محدودیت های جراحی

سوالات متداول

خلاصه و نتیجه‌گیری

منابع

اهداف جراحی سرطان دهانه رحم

این جراحی شامل اهداف مختلفی است که ترکیبی از اهداف درمانی و تشخیصی است.

حذف کامل بافت سرطانی:

مهمترین هدف جراحی سرطان دهانه رحم، درمان قطعی این بیماری است. پزشک تومور و بافت های اطراف را برمی دارد. به این ترتیب احتمال باقی ماندن سلول های بدخیم کاهش می یابد و احتمال درمان قطعی و ریشه کنی بیماری افزایش می یابد. انتخاب نوع جراحی - از کانیزاسیون و هیسترکتومی ساده در مراحل اولیه تا هیسترکتومی رادیکال در مراحل محدود اما پیشرفته - بر اساس اندازه و محل تومور است. نمونه برداری نمونه برداری دقیق نقش مهمی در تشخیص دقیق مرحله بیماری و شناسایی سطح درگیری غدد لنفاوی دارد. بسیاری از اوقات پس از جراحی، به نظر می‌رسد که پزشک در مورد استفاده از پرتودرمانی یا شیمی‌درمانی تصمیمی ندارد.

حفظ یا عدم باروری:

در بیماران جوان و با جراحی‌هایی مانند تومورهای کوچک، می‌توان از روش‌های جراحی مانند تومورهای کوچک محافظت کرد. تری کولکتومی این روش امکان باروری در آینده را در حین برداشتن تومور فراهم می کند. در بیماران مسن یا با تومورهای بزرگ، هیسترکتومی رادیکال انتخاب می شود و باروری حفظ نمی شود.

روش های اصلی جراحی

به طور کلی، چهار دسته اصلی جراحی سرطان دهانه رحم وجود دارد. پزشک بر اساس شرایط بیمار از جمله میزان پیشرفت، سن بیمار و شرایط بالینی روشی را انتخاب می کند.

هیسترکتومی ساده:

در این روش رحم و دهانه آن به طور کامل برداشته می شود. این روش معمولا در مراحل اولیه استفاده می شود. هدف اصلی این روش برداشتن بافت های سرطانی محدود به رحم است. با توجه به تشخیص بیماری در مراحل اولیه، معمولاً نیازی به درمان اضافی در این روش نیست. هیسترکتومی رادیکال: این روش در مراحل پیشرفته تر بیماری استفاده می شود. در این مرحله از جراحی سرطان دهانه رحم، جراح علاوه بر رحم و دهانه رحم، بافت های اطراف و قسمت فوقانی واژن و غدد لنفاوی لگن را برمی دارد. در این روش پزشک اطلاعات دقیق تری در مورد بافت های بدن به دست می آورد. علاوه بر این، این روش احتمال باقی ماندن بافت‌های سرطانی را کاهش می‌دهد.

تریکولکتومی برای حفظ باروری:

اگر بیمار جوان است و تومورها برای جراحی کوچک و محدود به روش جراحی هستند. در این روش جراح دهانه رحم و بافت های اطراف آن را برمی دارد. در این روش رحم برای بارداری آینده حفظ می شود. پزشک برای تشخیص دقیق مرحله بیماری، غدد لنفاوی را برمی دارد.

برداشتن غدد لنفاوی لگن و غدد لنفاوی کنار آئورت:

نمونه برداری از غدد لنفاوی لگنی و پارا آئورت (آئورت بزرگترین شریان بدن است و غدد لنفاوی اطراف آن وجود دارد که ممکن است در سرطان دهانه رحم درگیر باشند) بخشی جدایی ناپذیر از جراحی است. این یک روش تشخیصی و درمانی است و به تعیین مرحله دقیق بیماری و تصمیم گیری در مورد درمان های تکمیلی مانند پرتودرمانی یا شیمی درمانی کمک می کند. همانطور که قبلا ذکر شد، درمان اصلی سرطان رحم جراحی است. اما در کنار جراحی، درمان های تکمیلی نیز وجود دارد. باید گفت که جراحی نیز نقش مهمی در تعیین نوع درمان های تکمیلی دارد.

جراحی و پرتودرمانی:

پس از جراحی، اگر پزشک خطر درگیری غدد لنفاوی یا نفوذ عمیق بافت را تشخیص دهد، پرتودرمانی انجام می شود. به طور کلی، هدف پرتودرمانی از بین بردن سلول های سرطانی باقی مانده است. این امر احتمال عود بیماری را کاهش می دهد. تشخیص نیاز به پرتودرمانی معمولا پس از جراحی و با استفاده از نمونه های گرفته شده در حین جراحی انجام می شود.

جراحی و شیمی درمانی:

در برخی بیماران، به ویژه با ویژگی های پرخطر، شیمی درمانی پس از جراحی توصیه می شود. شیمی درمانی می تواند سلول های سرطانی میکروسکوپی را از بین ببرد و شانس درمان کامل را افزایش دهد. در موارد پیشرفته با ضایعات بزرگ، پزشک معمولاً شیمی درمانی را قبل از جراحی تجویز می کند. شیمی درمانی تومورها را کوچک می‌کند، این امر میزان موفقیت جراحی را افزایش می‌دهد.

نقش جراحی در تعیین نیاز به درمان‌های اضافی:

جراحی امکان نازک‌سازی بافت‌های اطراف را فراهم می‌کند. این نمونه ها به پزشک کمک می کند تا دقیقاً تصمیم بگیرد که چه درمان اضافی مورد نیاز است و چه مقدار پرتودرمانی یا شیمی درمانی لازم است. بدون جراحی، این اطلاعات دقیق در دسترس نیست و برنامه درمانی ممکن است ناکافی یا بیش از حد باشد.

مزایا و محدودیت های جراحی

text-align: data-start="33" data-end="471">همانطور که قبلا ذکر شد، روش اصلی درمان سرطان دهان رحم جراحی است. این روش به حذف کامل تومور اجازه می دهد. در کنار درمان، تعیین دقیق مرحله بیماری نیز با این روش ارائه می شود. با این اطلاعات، پزشک می‌تواند تصمیم درست و مناسبی را برای درمان‌های تکمیلی بعدی بگیرد.

محدودیت‌ها و عوارض احتمالی:

همه روش‌های درمانی در دنیابا خطر بروز عوارض مرتبط هستند. جراحی سرطان دهانه رحم نیز از این قاعده مستثنی نیست. مشکلاتی مانند عفونت، آسیب به بافت های اطراف، مشکلات گوارشی و تغییرات در رابطه جنسی ممکن است رخ دهد. ممکن است در بیمارانی که استخوان‌های ضعیفی دارند، جراحی محدود شود. به طور کلی می توان گفت که یک جراحی موفق به عواملی مانند مهارت جراح و مرحله بیماری بستگی دارد.

Frequently Questainerh. class="faq">

چه زمانی جراحی سرطان دهانه رحم توصیه می شود؟ آیا این امکان وجود دارد؟

جراحی معمولاً در مراحل اولیه سرطان دهانه رحم، زمانی که تومور محدود به دهانه رحم است و احتمال برداشتن کامل آن وجود دارد، توصیه می شود. این روش به کاهش احتمال عود و تعیین دقیق مرحله بیماری کمک می کند.

تفاوت بین هیسترکتومی ساده و هیسترکتومی رادیکال چیست؟

هیسترکتومی ساده و مرحله اولیه معمولاً شامل برداشتن روس کافی است. علاوه بر رحم و دهانه رحم، هیسترکتومی رادیکال بافت های اطراف و غدد لنفاوی لگن را نیز برداشته و برای مراحل محدود اما پیشرفته استفاده می شود.

آیا جراحی همیشه باروری را از بین می برد؟

در بیماران جوان با تومورهای کوچک، روش هایی مانند تری کولکتومی امکان حفظ رحم و باروری را فراهم می کند. در مواردی که تومورهای بزرگ یا مراحل پیشرفته دارند، هیسترکتومی رادیکال انجام می‌شود و باروری از بین می‌رود.

نقش جراحی در درمان‌های تکمیلی چیست؟

جراحی اطلاعات دقیقی در مورد وضعیت بافت‌ها و مرحله بیماری بافت‌ها و مرحله بیماری ارائه می‌دهد. این اطلاعات برای تصمیم‌گیری در مورد پرتودرمانی یا شیمی‌درمانی اضافی ضروری است و به ارائه درمان هدفمندتر و مؤثرتر کمک می‌کند.