دلایل مختلف می تواند باعث شود که دندانپزشکان به مردم توصیه کنند پس از جراحی ایمپلنت از صحبت کردن خودداری کنند. از جمله این دلایل می توان به موارد زیر اشاره کرد:

جلوگیری از فشار روی ایمپلنت تازه کاشته شده

در جراحی ایمپلنت، ریشه ایمپلنت در استخوان فک کاشته می شود و تا زمانی که ایمپلنت به طور کامل به استخوان فک جوش داده نشود، ناحیه جراحی حساس است. اسپیکینگ با حرکت دادن فک و لب ها انجام می شود که باعث جابجایی جزئی بافت های اطراف ایمپلنت می شود و باعث می شود روند جوشکاری کندتر شود.
این موضوع با فشار بیشتری بر ناحیه جراحی همراه است، مخصوصاً در افرادی که به شدت تلفظ می کنند یا دهان خود را زیاد باز می کنند. برای جلوگیری از بروز چنین مشکلی توصیه می شود افراد در روزهای اول پس از جراحی میزان تکلم و شدت آن را کاهش دهند تا مشکلی برای ایمپلنت دندان وجود نداشته باشد.

جلوگیری از تاثیر حرکت زبان و ماهیچه برای توانمندسازی زبان و دهان صحبت کند، او نیاز به هماهنگی بین ماهیچه های زبان و لب دارد. پس از جراحی ایمپلنت، این حرکات می تواند روند بهبود ایمپلنت را مختل کند.
در هنگام صحبت کردن، زبان ممکن است ناخواسته به ایمپلنت ضربه بزند و فشار دهد، به خصوص در ناحیه جلو. همچنین حرکت عضلات لب و دهان می تواند باعث کشش محل جراحی و افزایش درد در این ناحیه شود.
از طرفی حرکت ماهیچه های دهان به خصوص در ساعات اول باعث خونریزی خفیف در ناحیه می شود و به همین دلیل توصیه می شود بعد از کاشت دندان از صحبت کردن خودداری شود.

احتمال التهاب و افزایش درد

از دیگر مواردی که باعث می شود دندانپزشکان لانه گزینی را در جراحی به تعویق بیندازند و به تعویق بیاندازند. منطقه حرکات فک در حین صحبت می تواند جریان خون را در ناحیه جراحی افزایش داده و تورم و التهاب ناحیه را افزایش دهد. همچنین حرکت بیش از حد در این ناحیه می تواند بخیه ها را در محل کاشت باز کند و در نتیجه روند بهبودی را به تاخیر بیندازد.