ربی هر ACL

>>>

us_custom_e3b4da28" itemprop="text">

پارگی رباط صلیبی زانو (ACL) یکی از آسیب های جدی و شایع زانو است که بیشتر در افراد ورزشکار و پرتحرک رخ می دهد.

مفصل زانو، شگفت‌انگیز بیومکانیک، امکان دامنه حرکت را در عین تحمل وزن قابل‌توجه فراهم می‌کند. ثبات در این مفصل به یک ترکیب پیچیده بین استخوان ها، ماهیچه ها و رباط ها بستگی دارد. یکی از رباط‌های مهم، رباط صلیبی قدامی (ACL)، نقش مرکزی را در جلوگیری از حرکت بیش از حد به جلو استخوان ساق پا (درشت نی) نسبت به استخوان ران (فمور) ایفا می‌کند. پارگی ACL این ثبات را مختل می کند و به درد، بی ثباتی و عوارض بالقوه طول مدت می شود.

زانو یک مفصل لولایی است که در آن استخوان ران به استخوان ساق می رسد. دو رباط صلیبی، قدیم (ACL) و خلفی (PCL) در داخل مفصل متقاطع هستند و مانند کابل های داخلی عمل می کنند. ACL در جلوی PCL قرار دارد و استخوان ران را به جلوی درشت نی متصل می کند. این رباط ها با هم کار می کنند تا حرکت غیرطبیعی جلو و عقب استخوان درشت نی را کنترل کنند. سایر ساختارهای کلیدی در زانو عبارتند از:

منیسک: پدهای غضروفی که مفصل را بالشتک و تثبیت می کند.
غضروف مفصلی: سطوح صافی که انتهای استخوان‌ها را می‌پوشاند و امکان حرکت بدون اصطکاک را فراهم می‌کند.
رباط‌های جانبی: رباط‌هایی در دو طرف زانو که ثبات داخلی و جانبی را فراهم می‌کنند.
کشکک (کاسه زانو): استخوانی که در تاندون چهارسر ران تعبیه شده است که به انتقال نیرو به استخوان درشت نی کمک می کند.

ACL: Consistency Guard

ACL نقش حیاتی در حفظ ثبات زانو در طول فعالیت های مختلف دارد. توابع اصلی آن عبارتند از:

محدود کردن لغزش قدامی درشت نی: جلوگیری از لغزش بیش از حد درشت نی به سمت جلو نسبت به استخوان ران.
کنترل چرخشی: مقاومت در برابر حرکات پیچشی ناخواسته در زانو.
حس اختصاصی: کمک به بدن برای آگاهی از موقعیت و حرکت مفصل.

بیشتر بخوانید :

علل پارگی رباط صلیبی زانو ACL

پارگی ACL می تواند به دلیل مکانیسم های مختلفی رخ دهد که معمولاً شامل یک حرکت چرخشی ناگهانی یا فرود سخت است. سناریوهای رایج عبارتند از:

آسیب‌های غیر تماسی: مانورهای چرخشی هنگام تغییر جهت در ورزش‌هایی مانند بسکتبال، فوتبال یا فوتبال. فرود آمدن از یک پرش.
آسیب‌های تماسی: ضربه‌های مستقیم به زانو در هنگام برخوردهای ورزشی.
استفاده بیش از حد: استرس مکرر، به ویژه در فعالیت هایی که شامل بریدن و پیچاندن مکرر است، می تواند منجر به ضعیف شدن تدریجی ACL و افزایش خطر پارگی شود.
عوامل تشریحی: برخی از افراد ممکن است به دلیل ژنتیک مفصل زانو به طور طبیعی شلتر یا ACL ضعیف تر داشته باشند.

علائم و نشانه های پارگی ACL

علائم ممکن است عبارتند از:

صدای پاپ: در لحظه آسیب شنیده می شود.
درد شدید: می تواند فوری باشد یا طی چند ساعت ایجاد شود.
ورم: به سرعت در عرض 24 ساعت ایجاد می شود و باعث ترشح قابل توجهی در زانو (جمع آوری مایعات) می شود.
بی ثباتی: احساس می کنید زانویتان در حال بیرون آمدن یا خمیدگی است، به خصوص زمانی که می خواهید وزن را تحمل کنید.
از دست دادن دامنه حرکتی: مشکل در خم کردن یا صاف کردن کامل زانو.
حساسیت مفصل: درد در امتداد خط مفصل.

توجه به این نکته مهم است که همه پارگی‌های ACL با شدت یکسان ظاهر نمی‌شوند. برخی از افراد ممکن است پارگی جزئی با حداقل تورم و بی ثباتی را تجربه کنند، در حالی که برخی دیگر با پارگی کامل ممکن است درد قابل توجه و مشکل در راه رفتن داشته باشند.

تشخیص پارگی رباط صلیبی (ACL) زانو معمولاً شامل ترکیبی از موارد زیر است:

معاینه فیزیکی: پزشک تورم، حساسیت، دامنه حرکتی و مانورهای خاص را برای آزمایش عملکرد ACL ارزیابی می‌کند.
مطالعات تصویربرداری: اشعه ایکس اغلب برای رد شکستگی مورد استفاده قرار می گیرد، در حالی که اسکن MRI تجسم دقیق ACL و ساختارهای اطراف را برای تایید پارگی و ارزیابی شدت آن ارائه می دهد.

روش های درمان پارگی رباط صلیبی زانو

رویکرد درمانی پارگی ACL به عوامل مختلفی از جمله شدت پارگی، سن، سطح فعالیت و سلامت کلی بستگی دارد. دو گزینه درمانی اصلی وجود دارد:

توانبخشی غیرجراحی: برای پارگی های شدیدتر، به ویژه در افرادی که سطح فعالیت کمتری دارند، اغلب یک برنامه فیزیوتراپی ساختاریافته توصیه می شود. این برنامه بر تقویت عضلات اطراف مفصل زانو، بازگرداندن دامنه حرکتی و بهبود ثبات تمرکز دارد. همچنین ممکن است از بریس برای حمایت در طول فرآیند بهبودی استفاده شود.

بازسازی جراحی: برای پارگی های کامل یا کسانی که با وجود توانبخشی دچار بی ثباتی مداوم هستند، معمولاً جراحی برای بازسازی ACL توصیه می شود. چندین تکنیک جراحی وجود دارد که رایج ترین آنها شامل پیوند بافت (اتوگرافت) از قسمت دیگری از بدن بیمار، مانند تاندون همسترینگ، برای جایگزینی ACL پاره شده است. جراحی آرتروسکوپی یک تکنیک کم تهاجمی است که اغلب برای بازسازی ACL استفاده می‌شود و زمان بهبودی سریع‌تری را ممکن می‌سازد.

بازیابی پس از جراحی پارگی ACL

بعد از جراحی بازسازی ACL، یک برنامه توانبخشی جامع برای بازیابی عملکرد کامل و جلوگیری از عوارض بیشتر ضروری است. فیزیوتراپی بر مدیریت درد، کاهش تورم، بازگرداندن دامنه حرکتی، تقویت عضلات و بازآموزی مکانیک مناسب زانو تمرکز دارد. بهبودی معمولاً چندین ماه طول می‌کشد، با بازگشت تدریجی به فعالیت‌ها با بهبود قدرت و ثبات.