عفونت کلیه در دوران بارداری به عنوان پیلونفریت نیز شناخته می شود. این بیماری می تواند به صورت حاد یا مزمن ظاهر شود. این عفونت می تواند یک یا هر دو کلیه را درگیر کند.

عفونت های دستگاه ادراری در دوران بارداری شایع تر است. این به دلیل تغییراتی است که در بدن مادر رخ می دهد. پیلونفریت یکی از جدی ترین انواع عفونت ادراری است که می تواند منجر به بستری شدن در بیمارستان شود.

این بیماری زمانی رخ می دهد که پاتوژن هایی مانند باکتری ها شروع به حرکت به بالای مثانه می کنند و از طریق حالب به کلیه ها می رسند.

حالب ها ادرار را از کلیه به مثانه منتقل می کنند و از طریق مجرای ادرار دفع می شود. در دوران بارداری، غلظت بالای هورمون پروژسترون می تواند از انقباض این مجاری جلوگیری کند.

همچنین، با بزرگ شدن رحم در دوران بارداری، حالب ها در معرض فشار قرار می گیرند. این تغییرات منجر به مشکلاتی در تخلیه مناسب ادرار از کلیه ها شده و باعث راکد ماندن آن می شود.

با توجه به شیوع بیشتر عفونت های ادراری در زنان باردار و خطر ابتلا به پیلونفریت در همه زنان باردار، در ابتدای بارداری و در ماه هفتم و در صورت وجود علائم ادراری در بقیه دوران بارداری، آزمایش ادرار باید از مادر انجام شود. دوباره.

در نتیجه، باکتری های مثانه ممکن است به جای خروج از سیستم ادراری به کلیه ها مهاجرت کنند.

این باعث عفونت کلیه در دوران بارداری می شود. شایع ترین نوع این باکتری ها، باکتری اشریشیا کلی است. coli) باکتری های دیگری مانند کلبسیلا پنومونیه، انتروکوک، استرپتوکوک و استافیلوکوک نیز می توانند باعث عفونت کلیه شوند.

علائم عفونت کلیه در دوران بارداری چیست؟

علائم معمولاً در عرض دو روز پس از عفونت ظاهر می شوند. معمولا اولین علامت عفونت کلیه در بارداری تب بالا است. در این حالت دمای بدن بیش از 38.9 درجه سانتیگراد خواهد بود.

تب همچنین می تواند با لرز و درد همراه باشد. بیمار در ناحیه شکم، پشت، پهلو و کشاله ران احساس درد خواهد کرد. در برخی موارد، این عفونت با حالت تهوع و استفراغ همراه است. علائم ادراری نیز در بیمار شایع است.

از جمله آنها می توان به موارد زیر اشاره کرد:

• تکرار ادرار
• فوریت در تخلیه ادرار
• سوزش هنگام ادرار کردن
• ادرار تیره
• بوی بد ادرار
• خستگی عمومی بدن
• هماچوری، که وجود خون در ادرار است.

افراد مبتلا به پیلونفریت مزمن ممکن است فقط علائم خفیف را تجربه کنند یا حتی ممکن است اصلاً علائم قابل توجهی نداشته باشند.

پزشک ابتدا علائم و سابقه شما را بررسی می کند. او شما را از نظر تب، حساسیت در ناحیه شکم و کمر بررسی می کند. اگر مشکوک به عفونت کلیه باشد، درخواست آزمایش ادرار می کند.

آزمایش ادرار به متخصص در تشخیص عفونت کلیه در بارداری کمک می کند. وجود گلبول های سفید و باکتری در ادرار نشانه عفونت است. پزشک می تواند با استفاده از کشت باکتریایی ادرار تشخیص قطعی بدهد.

البته راه های دیگری نیز برای تشخیص این بیماری وجود دارد، اما در دوران بارداری نمی توان از همه آنها استفاده کرد. سونوگرافی کلیه را می توان بدون نگرانی در دوران بارداری انجام داد.

عفونت کلیه در دوران بارداری می تواند منجر به آسیب حاد کلیه، سندرم نارسایی تنفسی (ARDS)، زایمان زودرس، کم خونی (همولیز)، ورود میکروب ها به جریان خون (باکتریمی) و شوک سپتیک شود.>

به همین دلیل، درمان پیلونفریت در بارداری نیاز به بستری شدن در بیمارستان و نظارت دقیق بر مادر و جنین دارد.

چگونه می توان از این بیماری پیشگیری کرد؟

برای جلوگیری از عفونت کلیه در دوران بارداری، حتما به تمیز کردن ناحیه تناسلی توجه ویژه ای داشته باشید. حتما در طول روز آب کافی بنوشید. اجازه ندهید به مرز تشنگی برسید و بعد به فکر آب خوردن باشید.

اگر مایعات کافی دریافت کنید، رنگ ادرار زرد روشن و شفاف خواهد بود. همچنین نوشیدن آب از یبوست در دوران بارداری جلوگیری می کند. اکثر خانم ها در ماه های اول بارداری با این مشکل مواجه می شوند.

از نگهداری مجزای ادرار خودداری کنید.

آیا عفونت کلیه در دوران بارداری منجر به سقط جنین می‌شود؟

عفونت کلیه در دوران بارداریبه عنوان یک بیماری جدی در نظر گرفته می شود. تب و لرز شرایط را پیچیده می کند. اگر اقدامات تشخیصی و درمانی در این زمینه به موقع انجام نشود، احتمال از دست دادن جنین وجود دارد.

با خواندن این مقاله نترسید. بدن هر فردی شرایط منحصر به فرد خود را دارد. برای حفظ سلامت خود و جنین، پزشک متخصص بهترین مشاور شما خواهد بود. اگر به این مشکوک هستید، حتما به پزشک اطلاع دهید.