تشخیص بیماری صرع

پزشک برای این نشانه ها و ثبت شما را بررسی می کند و تست هایی را برای تشخیص و تعیین علت صرع تجویز می کند. تشخیص مناسب شانس پیداکردن درمان بهینه را بالا میبرد.

تست نورولوژیک: پزشک، رفتار، حرکت حرکتی، عملکرد ذهنی و دیگر نواحی را برای تشخیص و تعیین نوع صرع میآزماید.

تستهای خونی: ممکن است جهت بررسی علائم بیماری، بیماریهای ژنتیکی و سایر بیماریهای همراه از شما نمونه خونی گرفته شود.

همچنین ممکن است تستهایی برای تعیین ناهنجاریهای مغزی توصیه شود. مانند:

الکتروانسفالوگرام (EEG): رایج ترین تست برای تشخیص صرع است. الکترودهایی به سر شما وصل شده و فعالیت الکتریکی مغز شما را می سازد. اگر مبتلا به صرع باشید عموماً تغییراتی در الگوی مغزی دیده می شود، حتی زمانیکه تشنج نداشته باشید. این تست می تواند در تعیین نوع صرع و رد سایر بیماری ها کمک کننده باشد.

EEGبا تراکم بالا: در این تست فاصله الکترودها نسبت به نوع مرسوم نزدیکتر است و به پزشک کمک می کند دقیقتر متوجه منطقه ای از مغز درگیر است.

CTاسکن: در این روش با استفاده از اشعه X تصویر مقطعی از مغز شما تهیه میشود. این روش قادر به شناسایی ناهنجاریهای ساختاری مغز است که باعث صرع شده اند. مانند تومور، محیط و کیست.

MRI: این روش از مگنتهای قوی و رادیویی برای ایجاد نمای جزئی از مغز، استفاده می کند. در این روش ضایعات و ناهنجاری هایی که باعث صرع می شوند قابل ردیابی هستند.

fMRI: این روش تغییرات جریان خون را در طول فعالیت قسمت خاصی از مغز اندازه گیری می کند.

PET: از تزریق داخل وریدی مقدار کمی ماده رادیواکتیو با دوز کم برای کمک به تصویربرداری از فعالیت متابولیک مغز و تعیین ناهنجاری‌ها استفاده می‌کند. مناطقی از مغز که فعالیت متابولیک کمی دارند ممکن است نشان دهنده وقوع صرع باشد.

توموگرافی کامپیوتری با انتشار تک فوتون (SPECT): در صورتی که MRI و EEG قادر به تعیین منشا صرع نباشند از این آزمایش استفاده می شود. در این آزمایش، تصویری سه بعدی از فعالیت جریان خون در مغز در هنگام تشنج تهیه می‌شود و نواحی با جریان خون بیشتر، نواحی آسیب‌دیده را نشان می‌دهند.

تست های عصب روانشناختی: در این تست ها پزشک تفکر، حافظه و گفتار شما را ارزیابی می کند. نتایج به شناسایی نواحی درگیر در مغز کمک می کند.

علاوه بر این آزمایش‌ها، ترکیبی از تکنیک‌های تجزیه و تحلیل برای شناسایی نقطه شروع صرع وجود دارد.

نقشه برداری پارامتریک آماری (SPM): این روشی برای مقایسه نواحی با جریان خون بالا در مغز در طول تشنج با مغز طبیعی است.

تصویربرداری با منبع الکتریکی (ESI): روشی است که داده‌های EEG را دریافت می‌کند و آن را روی MRI ارسال می‌کند.

مگنتوآنسفالوگرافی (MEG): میدان مغناطیسی تولید شده توسط فعالیت مغز را اندازه گیری می کند.

درمان صرع

پزشکان معمولاً درمان را با دارو شروع می‌کنند و اگر بیمار پاسخ نداد، جراحی یا روش‌های دیگری را پیشنهاد می‌کنند.

داروهای صرع

بیشتر بیماران با مصرف یک دارو به طور کامل بهبود می یابند، و سایرین ترکیبی از داروها را دریافت می کنند، فراوانی و شدت صرع آنها کاهش می یابد.

بسیاری از کودکانی که علائم صرع ندارند در نهایت می توانند مصرف دارو را متوقف کنند و بسیاری از بزرگسالان نیز می توانند پس از دو یا چند سال علائم، مصرف دارو را قطع کنند. پزشک در این مورد به شما کمک می کند.

پزشک شما داروی مناسب را با توجه به نوع بیماری، دفعات تشنج، سن و سایر عوامل انتخاب می‌کند و همچنین تداخلات دارویی را بررسی می‌کند.

او احتمالاً ابتدا دارویی با دوز کم تجویز می‌کند و سپس به تدریج دوز را افزایش می‌دهد تا بیماری شما تحت کنترل باشد.

بیش از 20 نوع داروی ضد صرع وجود دارد. عوارض جانبی خفیف آنها عبارتند از: خستگی، سرگیجه، کاهش وزن، کاهش تراکم استخوان، بثورات پوستی، عدم تعادل، مشکلات گفتاری، مشکلات حافظه و تفکر، و تغییرات خلقی.

عوارض جانبی شدید اما نادر عبارتند از: افسردگی، افکار خودکشی، بثورات شدید و التهاب اندام هایی مانند کبد.

توجه داشته باشید که در صورت بروز عوارض، حتما با پزشک خود مشورت کنید و هرگز بدون اطلاع او مصرف دارو را قطع نکنید.

دو نوع جراحی داریم

جراحی تقلیل دهنده: جراح بخشی از مغز را که باعث تشنج می شود را برمی دارد. این روش معمولاً زمانی استفاده می شود که ناحیه درگیر بسیار کوچک است، دارای مرزهای دقیق است و مسئولیت کنترل اعمالی مانند گفتار، حرکت، بینایی و شنوایی را ندارد.

جراحی برش: جراح به جای برداشتن بخشی از مغز، مسیر ارتباطی بین اعصاب درگیر در صرع را قطع می‌کند.

اگرچه بیشتر افراد برای جلوگیری از تشنج پس از جراحی موفقیت‌آمیز نیاز به مصرف دارو دارند، ممکن است دوز و مقدار این داروها کاهش یابد.

در موارد معدودی، این جراحی‌ها باعث ایجاد عوارض می‌شوند، به عنوان مثال، ممکن است برای همیشه توانایی‌های شناختی شما را تغییر دهند.

رژیم کتوژنیک

این رژیم سرشار از چربی و کربوهیدرات کم است و در کاهش تشنج به ویژه در کودکان موفق بوده است. مطالعات نشان می دهد که برای بزرگسالان نیز موثر است. ممکن است پزشک بر اساس نوع صرع این رژیم را پیشنهاد کند، اما نباید بدون مشورت با او شروع به آن کنید. در ابتدا ممکن است احساس تنبلی کنید و عوارض جانبی آن شامل کم آبی بدن، یبوست، کاهش رشد به دلیل کمبود تغذیه، سنگ کلیه، کاهش وزن و شکستگی استخوان است که البته در صورت مناسب بودن رژیم غذایی و دارو بسیار نادر است.

تحریک عصبی

تحریک عصب واگ: پزشک قطعاتی به نام محرک عصب واگ را زیر پوست قفسه سینه شما قرار می دهد که شبیه به ضربان ساز قلب است و امواج الکتریکی را از طریق عصب واگ به مغز می فرستد. عصب واگ مسئول فعالیت های غیر ارادی مانند ضربان قلب است. مشخص نیست که این قطعه چگونه تشنج ها را کاهش می دهد، اما کاهش 20-40٪ مشاهده شده است.

تحریک عمیق مغز: در این روش الکترودها را در قسمت خاصی از مغز که عموماً تالاموس است قرار می دهند و این الکترود به یک ژنراتور در قفسه سینه متصل می شود. این ژنراتور پالس های الکتریکی را در فواصل زمانی به مغز می فرستد و می تواند تشنج را کاهش دهد.

تحریک واکنشی نورون: در این روش یک ابزار کوچک به نام محرک نورون در جمجمه قرار می گیرد. این قطعه الگوهای مغزی آغازگر تشنج را تشخیص می‌دهد و به محض مشاهده، پالس کوچکی را برای برهم زدن آن ارسال می‌کند. مطالعات نشان می دهد که این روش عوارض جانبی کمی دارد و می تواند در طولانی مدت استفاده شود.

سبک زندگی

استفاده به موقع از داروها، خواب کافی و ورزش می تواند بسیار مفید باشد. همچنین کاهش استرس و ترک سیگار و الکل بسیار مهم است.

تشنج های غیر قابل کنترل می توانند زندگی را دشوار کرده و منجر به افسردگی شوند. مهم است که اجازه ندهید تشنج شما را از زندگی دور کند. آموزش درک بهتر به خانواده و دوستان، نادیده گرفتن واکنش های منفی محیط اطراف و داشتن یک زندگی مستقل تا حد امکان می تواند شرایط زندگی اجتماعی را بهبود بخشد. حتی اگر بیماری به گونه ای است که نمی توانید خارج از خانه کار کنید، بهتر است کار و فعالیت های اجتماعی را از خانه دنبال کنید.

منابع

https://www.webmd.com/epilepsy/guide/treating-epilepsy