پارگی رباط صلیبی زانو (ACL) یکی از آسیب های جدی و شایع زانو است که بیشتر در افراد ورزشکار و پرتحرک رخ می دهد.
مفصل زانو، شگفتانگیز بیومکانیک، امکان دامنه وسیع حرکت را در عین تحمل وزن قابلتوجه فراهم میکند. ثبات در این مفصل به یک تعامل پیچیده بین استخوان ها، ماهیچه ها و رباط ها بستگی دارد. یکی از رباطهای مهم، رباط صلیبی قدامی (ACL)، نقش مرکزی را در جلوگیری از حرکت بیش از حد به جلو استخوان ساق پا (درشت نی) نسبت به استخوان ران (فمور) ایفا میکند. پارگی ACL این ثبات را مختل می کند و منجر به درد، بی ثباتی و عوارض بالقوه طولانی مدت می شود.
زانو یک مفصل لولایی است که در آن استخوان ران به استخوان ساق می رسد. دو رباط صلیبی، قدامی (ACL) و خلفی (PCL) در داخل مفصل متقاطع هستند و مانند کابل های داخلی عمل می کنند. ACL در جلوی PCL قرار دارد و استخوان ران را به جلوی درشت نی متصل می کند. این رباط ها با هم کار می کنند تا حرکت غیرطبیعی جلو و عقب استخوان درشت نی را کنترل کنند. Other key structures in the knee include:
Meniscus: cartilaginous pads that cushion and stabilize the joint.
Articular cartilage: smooth surfaces covering the ends of bones that allow frictionless movement.
Lateral ligaments: ligaments on both sides of the knee that provide internal and lateral stability.
Patella (kneecap): a bone embedded in the quadriceps tendon that helps transmit force to the tibia.
ACL: Consistency Guard
ACL plays a vital role in maintaining knee stability during various activities. Its primary functions are:
Limiting anterior tibial slip: preventing the tibia from sliding too far forward relative to the femur.
Rotational control: resistance to unwanted twisting movements in the knee.
Proprietary sense: helping the body to be aware of the position and movement of the joint.



