عمل جراحی در درمان سرطان دهانه رحم
دکتر زهرا سوبک رو
کرجمتخصص زنان و زایمان
نقش جراحی در درمان سرطان دهانه رحم
یکی از مهم ترین درمان برای درمان سرطان دهانه رحم جراحی است. شاید بتوان گفتجراحی سرطان دهانه رحم یکی از کاربردی ترین و مهم ترین انتخاب یک پزشک برای درمان این بیماری است. در این جراحی پزشک انتخاب های متفاوتی در اختیار دارد. انتخاب نوع جراحی به عوامل مختلف دارد. در صورت مراجعه بیمار در مراحل ابتدایی، کونیزاسیون یا هیسترکتومی ساده پاسخ گو هستند.
اگر بیماری در مرحله پیشرفته تری باشد، مشروط به اینکه در دهانه رحم باقی مانده باشد، هیسترکتومی رادیکال و برداشت غدد لنفاویکفایت می کند. به این وسیله پزشک از باقی مانده سلول های سرطانی در رحم تا حد زیادی مطمئن می شود. جراحی جراحی برای نقش درمانی به دلیل رویت عوارض و مشکلات از نزدیک و به طور قطع می تواند کمک بزرگی در برنامه تشخیص دقیق تر مرحله بیماری و انجام درمان های بعدی ایفا کند. کنار درمانهای مکمل
برداشت کامل بافت سرطانی:
هدف اصلی از جراحی سرطان دهانه رحم درمان این بیماری است. پزشک اقدام به حذف تومور و بافت های اطراف آن می کند. بدین وسیله احتمال باقی ماندن سلول های بدخیم کاهش می یابد و احتمال درمان قطعی وریشه کن شدن بیماری افزایش پیدا می کند. انتخاب نوع جراحی—از کونیزاسیون و هیسترکتومی ساده در مراحل اولیه تا هیسترکتومی رادیکال در مراحل محدود ولی پیشرفته—براساس اندازه و محل تومور انجام میشود.تعیین مرحله بیماری:
به دلیل دسترسی به اجزای داخلی رحم،پزشک میتواند به نمونههایی از بافتهای اطراف دهانه رحم و غدد لنفاوی بپردازد. نمونه برداری از نقش مهمی در تشخیص دقیق مرحله بیماری و شناسایی سطح درگیری غدد لنفاوی را ایفا می کند. بسیاری از موارد از عمل جراحی پزشک به نظر قطعی در مورد استفاده یا عدم استفاده از پرتودرمانی یا شیمی درمانی میافتد.
حفظ یا عدم حفظ باروری:
در افراد جوان و با تومورهای کوچک، جراحی میتواند چندین بار انجام شود که رحم حفظ شود، مانند تریکولکتومی. این روش امکان باروری آینده را فراهم میکند در حالی که تومور میشود. در بیماران مسنتر یا با تومورهای بزرگ، هیسترکتومی رادیکال انتخاب میشود و باروری حفظ نمیشود.
روشهای اصلی جراحی
به طور کلی چهار دسته اصلی جراحی سرطان دهانه رحم وجود دارد. پزشک بر اساس شرایط بیمار از سطح پیشرفت، سن بیمار و شرایط بالینی یک روش را انتخاب می کند.هیسترکتومی ساده:
در این روش رحم و دهانه آن به طور کامل حذف می شوند. از این روش در مراحل ابتدایی استفاده می شود. هدف اصلی از این روش حذف بافتهای سرطانی محدود به رحم است. به دلیل تشخیص بیماری در مراحل ابتدایی معمولاً در این روش نیازی به درمان تکمیلی وجود ندارد.هیسترکتومی رادیکال:
از این روش در مراحل پیشرفته تر بیماری استفاده می شود. جراحی سرطان دهانه رحم در این مرحله جراح علاوه بر رحم و دهانه رحم، بافتهای اطراف و بخش بالای واژن و گرههای لنفاوی لگنی را میکند. در این روش پزشک اطلاعات دقیق تری از بافتهای اندام می آورد. بعلاوه این روش احتمال باقی ماندن بافتهای سرطانی را کاهش می دهد.
تریکولکتومی برای حفظ باروری:
اگر بیمار جوان و تومورها کوچک و محدود به دهانه رحم باشند، پزشک برای روش جراحی تریکولکتومی را انتخاب می کند. در این روش جراح دهانه رحم و بافت های اطراف آنرا خارج می کند. در این متد رحم به جهت بارداری در آینده حفظ می شود. پزشک غدد لنفاوی برای تشخیص دقیق مرحله بیماری بر می دارد.
برداشت غدد لنفاوی لگنی و گرههای لنفاوی کنار آئورت:
نمونهبرداری از گرههای لنفاوی لگنی و پاراآرتئوی (آئورتترین شریان بدن است و اطراف آن گرههای لنفاوی وجود دارد که ممکن است در سرطان دهانه رحم درگیر شوند.) بخشی جداییناپذیر از جراحی است. این اقدام تشخیصی و درمانی است و کمک میکند تا مرحله دقیق بیماری تعیین شود و تصمیمگیری درباره درمانهای تکمیلی مانند پرتودرمانی یا شیمیدرمانی انجام شود.نقش جراحی در کنار درمانهای مکمل
درمانی که گفته شد درمان اصلی سرطان جراحی رحم است. اما در کنار جراحی درمانهای مکمل نیز دارند. باید گفت که جراحی در تعیین نوع درمان های مکمل نیز نقش مهمی را ایفا می کند.جراحی و پرتودرمانی:
بعد از جراحی، در صورتی که پزشک خطر درگیری گره های لنفاوی یا نفوذ به بافت ها را تشخیص دهد، پرتو درمانی انجام خواهد شد. به عنوان هدف از پرتودرمانی از بین بردن سلولهای سرطانی باقی مانده است. این کار باعث کاهش احتمال عود بیماری می شود. تشخیص نیاز به پرتودرمانی معمولاً برای عمل جراحی و با استفاده از نمونه های برداشته شده در حین جراحی انجام می شود. شیمیدرمانی میتواند سلولهای سرطانی میکروسکوپی را از بین برد و شانس درمان را افزایش دهد. در موارد پیشرفته با ضایعات بزرگ، پزشک معمول دستور شیمی درمانی قبل از عمل می دهد. شیمی درمانی تومورها را کوچک می کنند، این اتفاق باعث افزایش درصد موفقیت در عمل جراحی خواهد شد.نقش جراحی در مورد نیاز به درمانهای تکمیلی:
جراحی امکان نمونهبرداری از رحم، بافتهای اطراف و غدد لنفاوی را فراهم میکند. این نمونهها به پزشک کمک میکنند تا دقیقاً تصمیم بگیرند که چه درمان تکمیلی مورد نیاز است و چه میزان پرتودرمانی یا شیمیدرمانی لازم است. بدون جراحی، این اطلاعات دقیق قابل دسترسی نیست و برنامه درمانی ممکن است ناکافی یا بیش از حد از باشد.
مزایا و محدودیتهای جراحی
مزایا:
همانطور که قبلا ذکر شده است، اصلیترین روش درمان سرطان دهانه رحم جراحی است. این روش امکان برداشت کامل تومور را فراهم می کند. در کنار درمان دقیق مرحله بیماری نیز به واسطه این روش ارائه می شود. به وسیله همین پزشک می تواند برای درمان های مکمل بعدی نیز تصمیمات صحیح و مناسب اطلاعات را در جهان کند.
تمام روش های درمانی در باریسک عوارض همراه هستند. جراحی سرطان دهانه رحم نیز از این قاعده مستثنی نیست. مشکلاتی مانند آسیب، آسیب به بافت های اطراف، مشکلات گوارشی و تغییر روند رابطه جنسی می تواند اتفاق بیوفتد. جراحی در بیماران با بنیه ضعیف است. به طور کلی می توان گفت که یک جراحی موفق به فاکتورهایی مانند مهارت جراح و مرحله بیماری است.
سوالات متداول
جراحی سرطان دهانه رحم چه توصیه ای می شود؟ این روش به کاهش احتمال عود و تعیین مرحله دقیق بیماری کمک میکند.
تفاوت هیسترکتومی ساده و هیسترکتومی رادیکال چیست؟
آیا جراحی همیشه باروری را از بین میبرد؟
نقش جراحی در درمانهای تکمیلی چیست؟
جمعبندی
جراحی در درمان سرطان دهانه رحم نقش اجتماعی دارد و به ویژه در مراحل اولیه بیماری، اثربخشی را نشان میدهد. این روش امکان برداشت کامل تومور و کاهش احتمال احتمالی را فراهم میکند و اطلاعات دقیقی در مورد مرحله بیماری میدهد که برای برنامهریزی درمانهای تکمیلی مانند پرتودرمانی یامی است. روشهای جراحی متنوعی وجود دارند که در مرحلهی اصلی بیماری، اندازهگیری تومور و سلامت بیمار به باروری انتخاب میشوند، از جمله هیسترکتومی ساده، هیسترکتومی رادیکال و تریکولکتومی. در برخی از موارد برداشت غدد لنفاوی لگن بخش مهمی از جراحی به شماره می رود. این بخش نقش مهمی در درمان و تشخیص دقیق بیماری ایفا میکند.
جراحی علاوه بر نقش درمانی مستقیم، در تعیین نیاز به درمانهای تکمیلی و تصمیمگیری درباره نوع و میزان پرتودرمانی یا شیمیدرمانی نیز دارد. درمان قطعی، تعیین مرحله دقیق بیماری و امکان حفظ باروری در بیماران مناسب است، اما محدودیتها و عوارض احتمالی، تأثیر و آسیب به بافتهای درمانهای مختلف را نیز باید در نظر گرفت. تکمیلی است.
دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ