اختلال شخصیت چیست و چگونه تشخیص داده می شود؟

ساده فرض کنید: اختلال شخصیت یک مشکل سلامت روان با الگوهای فراگیر است که تأثیر منفی و مستقیمی بر احساسات، احساسات و افکار بین افراد دارد. این مشکل در طول زمان ثابت می ماند و هویت و سبک زندگی فرد را تحت تأثیر قرار می دهد و زندگی، کار و روابط فرد را مختل می کند.

تعریف اختلال شخصیت

الگوی رفتاری، رفتاری و درازمدت شخصیتی، اختلال شخصیتی و احساس بلندمدت است. با رفتارهای معمول، پذیرفته شده و مورد انتظار در جامعه متفاوت است. این الگو اغلب از دوران نوجوانی شناسایی می شود و در درازمدت بر روابط شخصی یا زندگی اجتماعی فرد تأثیر منفی می گذارد. در اغلب موارد رفتار خشک و انعطاف ناپذیر فرد مبتلا به اختلال شخصیت طبیعی و طبیعی به نظر می رسد. در واقع، فرد مبتلا به اختلال شخصیت اغلب متوجه نمی شود که چگونه اعمال و رفتارش برای خود و دیگران مشکل ایجاد می کند.

> بر اساس مشاهده رفتار یک فرد توسط متخصصی مانند روانپزشک یا روانشناس در طول زمان تشخیص داده می شود. بنابراین، یک رویداد خاص یا یک دوره کوتاه یا شدید نمی تواند نشان دهنده اختلال شخصیت فرد باشد.

متخصص رفتار، افکار و احساسات بیمار را در یک دوره نسبتاً طولانی بررسی می کند تا مطمئن شود که الگوی شخصیتی فرد ثابت است و ناشی از مشکل روانی دیگری مانند سوء مصرف مواد یا آسیب جسمی نیست. از آنجایی که بررسی طولانی مدت رفتار فرد دشوار است یا ممکن است بیمار دانش کافی نداشته باشد، متخصص اغلب از خانواده، دوستان یا سازمان های اجتماعی کمک می گیرد تا تصویر کامل تری از سابقه رفتاری فرد به دست آورد.

برای تشخیص بهتر، از چارچوب های استانداردی مانند راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM-5) استفاده می شود. در این راهنمای جامع، 10 نوع مختلف از اختلالات شخصیت بر اساس ویژگی های مشترک در سه خوشه اصلی دسته بندی شده است. برای تشخیص دقیق‌تر، ویژگی‌های خاص هر نوع اختلال شخصیت باید روند طبیعی حداقل دو مورد از چهار مورد زیر را مختل کند:

• شناخت: یعنی نحوه تفکر و درک فرد از خود، دیگران و اطرافش
• هیجان‌ها: یعنی شدت، ثبات و نحوه هیجان روزانه. زندگی
• عملکرد بین فردی:یعنی نحوه رفتار و تعامل یک فرد با دیگران، مانند روابط اجتماعی و دوستانه
• کنترل تکانه: به معنای توانایی فرد برای مدیریت رفتارهای ناگهانی یا خواسته های فوری بدون آسیب رساندن به خود یا دیگران است. اختلالات

هر نوع اختلال شخصیت علائم خاص خود را دارد، اما به طور کلی، سه دسته اصلی اختلالات شخصیت اغلب علائم زیر را نشان می دهند:

• خوشهA (عجیب و غیرعادی):این خوشه شامل اختلالات پارانوئید، اسکیزوئید و اختلال شخصیتی schizotypal است. از ویژگی های اصلی این اختلالات می توان به افکار و رفتارهای غیرعادی، سوء ظن به دیگران، بی اعتمادی مداوم، باورهای غیرعادی و جدایی از جامعه اشاره کرد. خوشه B (نمایشگر، عاطفی و ناپایدار): این خوشه شامل اختلالات شخصیت ضداجتماعی، مرزی، نمایشی و خودشیفته است. مشخصه اصلی اختلالات خوشه B، رفتارهای هیجانی، ناپایدار، تکانشی و نمایشی در روابط و عواطف است. این افراد اغلب به قوانین اجتماعی یا حقوق دیگران بی توجه هستند. خوشه C (مضطرب و ترسناک): این خوشه شامل اختلالات شخصیت اجتنابی، وابسته و وسواسی است. الگوهای رفتاری مبتنی بر اضطراب، ترس از طرد شدن و وابستگی بیش از حد اغلب در این اختلالات دیده می شود. این افراد اغلب احساس درماندگی مزمن دارند و سعی می کنند با انضباط شدید بر این احساس غلبه کنند. احساس ناامنی درونی در این افراد نیز نیاز شدید به مراقبت و کنترل را ایجاد می‌کند.

علت انواع اختلالات شخصیت چیست؟

اختلالات شخصیتی مانند عوامل ژنتیکی و بیولوژیکی

ژنتیک نقش مهمی در بروز اختلالات شخصیت دارد. ویژگی هایی مانند ترس از عدم اطمینان که از آسیب جلوگیری می کند یا میل به جستجوی تجربیات جدید را می توان از نسلی به نسل دیگر به ارث برد. محققان حتی روابط ژنتیکی را در پیدایش ویژگی هایی مانند پرخاشگری و اضطراب موثر می دانند.

عوامل بیولوژیکی از جمله تفاوت های ساختاری و عملکردی در مغز و اختلال در عملکرد انتقال دهنده های عصبی در افراد می تواند بر شکل گیری شخصیت تأثیر بگذارد. به عنوان مثال، مطالعات نشان می دهد که افراد مبتلا به اختلالات شخصیت ممکن است آمیگدال ناکارآمد داشته باشند. آمیگدال ناحیه ای از مغز است که در پردازش ترس و هیجان نقش دارد. همچنین کاهش حجم نسبی یا کاهش فعالیت عملکردی لوب پیشانی در این افراد می تواند بر تصمیم گیری، کنترل تکانه ها و تنظیم احساسات آنها تأثیر بگذارد.

P>

علاوه بر این، مشکلات پردازش شناختی و عاطفی نیز اختلالات شخصیت را پایدارتر می‌کند. به عنوان مثال، افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی ممکن است احساسات منفی مانند خشم یا ترس را به دیگران منتقل کنند و شروع به دعوا و تنش غیر ضروری کنند. عدم انعطاف ذهنی نیز کار را دشوارتر می کند. افراد مبتلا به اختلال شخصیت نمی توانند به راحتی الگوهای فکری خود را تغییر دهند یا رفتار خود را با موقعیت های اجتماعی جدید تطبیق دهند.

عوامل محیطی و اجتماعی

تأثیر محیط در دوران کودکی نقش مهمی در شکل گیری اختلالات شخصیت ایفا می کند. به عنوان مثال، افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی یا ضداجتماعی ممکن است سابقه آسیب هایی مانند سوء استفاده فیزیکی، جنسی یا عاطفی را گزارش کنند. آزار کلامی در دوران کودکی نیز احتمال شکل گیری ویژگی های اختلال شخصیت خودشیفته یا پارانوئید را در بزرگسالی افزایش می دهد.

ثبات محیط خانواده و تعاملات اجتماعی اولیه نیز می تواند بر رشد شخصیت تأثیر بگذارد. رشد یک فرد بدون دریافت حمایت عاطفی یا با تجربه بی توجهی و قلدری می تواند از یادگیری روش های سالم مدیریت احساسات و روابط با دیگران جلوگیری کند. علاوه بر این عوامل فرهنگی در شیوع و بروز این اختلالات نقش بسزایی دارند. جوامع مختلف بر اساس هنجارها و انتظارات اجتماعی، نرخ‌های متفاوتی از بروز اختلالات را در خوشه‌های A، B و C نشان می‌دهند.

اختلالات

دستورالعمل تشخیصی و آماری اختلالات روانی، اختلالات را به سه دسته اختلالات عجیب و غیرعادی (خوشه A)، اختلالات چشمگیر و ناپایدار (خوشه B) و اختلالات اضطراب و هراس (خوشه C) دسته بندی می کند. این اختلالات اغلب در افراد بالای 18 سال تشخیص داده می شود. زیرا در دوران نوجوانی هنوز الگوهای رفتاری به طور کامل تثبیت نشده و شخصیت فرد هنوز در حال شکل گیری است. همچنین، بسیاری از افراد بیش از یک اختلال شخصیت دارند و ویژگی های اختلالات مختلفی را نشان می دهند. در ادامه انواع رایج و مهم اختلال شخصیت را به اختصار معرفی می کنیم.

اختلال شخصیت درام

درام یا اختلال شخصیت هیستریونیک (اختلال شخصیت هیستریونیک) در خوشه B قرار می گیرد و با ظهور یک الگوی هیجانی غیر شدید همراه است. افراد مبتلا به اختلال شخصیت نمایشی اعتماد به نفس درونی ندارند و همه چیز را در گرو تایید و توجه دیگران می دانند. اگر فرد مبتلا به اختلال شخصیت نمایشی در مرکز توجه نباشد، اغلب بسیار ناراحت می شود و احساس کم ارزش شدن می کند.

این افراد برای جلب توجه دیگران ممکن است رفتارهای نمایشی و اغراق آمیز از خود نشان دهند، نظرات قاطع اما بی اساس داشته باشند و در بیان احساسات خود دمدمی مزاج و سطحی باشند. افراد خودنما اغلب نگران ظاهر فیزیکی خود هستند و ممکن است رفتارهای اغوا کننده و تحریک آمیز جنسی از خود نشان دهند تا در مرکز توجه باقی بمانند. علاوه بر این، این افراد به راحتی تحت تأثیر دیگران قرار می گیرند و بیش از حد تلاش می کنند تا با دیگران صمیمی شوند.

اختلال شخصیت خودشیفته

اختلال شخصیت خودشیفته نیز در گروه B قرار می گیرد. این افراد به عنوان افراد بسیار مغرور دیده می شوند و نیاز به تحسین مداوم از سوی دیگران دارند. افراد خودشیفته با دیگران همدلی کافی ندارند و بدون درک نیازها یا احساسات دیگران به خود حقوق خاصی می دهند.

همچنین این افراد ممکن است برای رسیدن به اهداف خود از دیگران سوء استفاده کنند. افراد مبتلا به اختلال شخصیت خودشیفته ممکن است بدون داشتن هیچ دستاورد خاصی در مورد استعدادهای خود خیال پردازی و اغراق کنند و حقیقت موفقیت های خود را بیش از حد بزرگ نشان دهند. با این حال، افراد مبتلا به اختلال شخصیت خودشیفته، برخلاف آنچه در ظاهر نشان می دهند، دچار کمبود شدید عزت نفس و اعتماد به نفس هستند و اعتماد به نفس کمی دارند. به همین دلیل، رفتارهای خودپسندانه و نیاز شدید به تحسین در این افراد اغلب پوششی برای آسیب پذیری عمیق، احساس بی ارزشی و عزت نفس شکننده است. یکی از مشخصه های BPD ترس شدید از تنها ماندن است. این ترس می تواند مبنایی برای نوسانات خلقی شدید و یک الگوی آشفته رابطه شود. افراد مرزی اغلب دارای احساس پوچی مزمن و هویت ضعیف یا ناپایدار هستند که در قالب رفتارهای تکانشی و مخاطره آمیز نشان داده می شود. این افراد مستعد رفتارهای پرخطر مانند قمار، رابطه جنسی ناایمن، سوء مصرف مواد مخدر و الکل یا پرخوری عصبی هستند. همچنین، افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی ممکن است از استرس شدید، پارانویا یا خودآزاری رنج ببرند. اختلال شخصیت وابسته اختلال شخصیت وابسته در خوشه C است و با نیاز شدید و فراگیر به مراقبت همراه است. شخصیت وابسته از جدایی و استقلال می ترسد و رفتارهای مطیعانه و چسبیده به دیگران نشان می دهد. فرد مبتلا به اختلال شخصیت وابسته اغلب به قضاوت خود اعتماد ندارد و حتی برای تصمیمات کوچک روزانه به مشاوره و اطمینان زیادی نیاز دارد.

برای اینکه حمایت دیگران را از دست ندهد، یک فرد وابسته به ندرت با کسی مخالفت می کند یا به ندرت اقدام یا پروژه خاصی را آغاز می کند. فرد وابسته ممکن است برای دریافت مراقبت و حمایت دست به هر کاری بزند، حتی اگر این حمایت با سوء استفاده همراه باشد. فرد وابسته احساس می کند قادر به ادامه زندگی به تنهایی نیست و اگر رابطه نزدیک برای او به پایان برسد، سریعاً به دنبال فرد جایگزینی می گردد که از او مراقبت کند.

اختلال شخصیت ضداجتماعی

اختلال شخصیت ضداجتماعی در دسته قوانین ضد اجتماعی افراد دیگر قرار می گیرد و دائماً حقوق افراد را نقض می کند. با دروغ گفتن و پرخاشگری دیگران را فریب دهید. ویژگی بارز این افراد عدم احساس گناه یا پشیمانی از آسیبی است که به دیگران وارد می کنند.

بر خلاف بسیاری از اختلالات شخصیتی که معمولاً در بزرگسالی تشخیص داده می شوند، علائم اختلال شخصیت ضد اجتماعی ممکن است از دوران نوجوانی ظاهر شود. رفتارهای مضری مانند پرخاشگری، تخریب اموال، دروغگویی مکرر و نقض قوانین پیش بینی کننده بروز این اختلال در بزرگسالی است. مطالعات تصویربرداری مغز نشان داده است که افراد مبتلا به اختلال شخصیت ضداجتماعی ممکن است ناهنجاری هایی در قشر جلوی مغز (ناحیه مربوط به تصمیم گیری و کنترل تکانه) و آمیگدال (ناحیه مربوط به پردازش احساسات و همدلی) داشته باشند. این ناهنجاری ها فرد را مستعد رفتارهای مخاطره آمیز و ضد اجتماعی می کند.

اختلال شخصیت پارانوئید (اختلال شخصیت پارانوئید) در خوشه A قرار می گیرد و با بی اعتمادی مزمن و بدگمانی شدید نسبت به دیگران مشخص می شود. افراد پارانوئید معتقدند که دیگران قصد آسیب رساندن، تحقیر یا فریب آنها را دارند، حتی اگر هیچ مدرک روشنی برای این باور وجود نداشته باشد. این موضوع صمیمیت و صمیمیت در روابط را برای افراد پارانوئید سخت می کند.

افراد پارانوئید معمولاً حساس و تندخو هستند و به انتقاد یا توهین به شدت واکنش نشان می دهند. آنها ممکن است اغلب دیگران را به بدخواهی متهم کنند و همیشه در حالت دفاعی هستند. ویژگی های اختلال شخصیت پارانوئید باعث انزوا، تنش در روابط و دشواری در تعاملات اجتماعی می شود.

اختلال شخصیت چندگانه (DID)

اختلال هویت تجزیه ای اغلب یک اختلال شخصیت در نظر گرفته نمی شود. اما به دلیل تأثیر عمیق اختلال چند شخصیتی بر هویت و رفتار افراد، گاهی در مطالعات شخصیتی به آن اشاره می شود. افراد مبتلا به اختلال شخصیت چندگانه دو یا چند هویت یا حالت شخصیتی متمایز دارند. هر یک از این هویت‌ها بر اساس الگوهای تفکر، احساس و رفتار خود رفتار می‌کنند و ممکن است به طور متناوب کنترل رفتار فرد را در دست بگیرند.

این اختلال اغلب در اثر تجارب آسیب‌زای شدید یا سوء استفاده در دوران کودکی ایجاد می‌شود. افراد مبتلا به DID ممکن است شکاف حافظه داشته باشند و خاطرات مهم روزمره یا رویدادهای شخصی را فراموش کنند، به خصوص زمانی که یکی از این هویت ها رفتار آنها را کنترل می کند. اختلال چند شخصیتی زندگی روزمره، روابط و عملکرد فرد را به شدت مختل می کند و با اختلالات دیگری مانند اضطراب، افسردگی، اختلال استرس پس از سانحه و خودآزاری همراه است. دانستن بیشتر افسردگی با 25 علائم مهم با افسردگی آشنا شوید.

ویژگی ها

اختلالات شخصیتی به نسبت آسیبی که به زندگی فرد و دیگران وارد می کند می تواند مشکل ساز باشد. همچنین، هر اختلال شخصیتی ممکن است از شدید تا خفیف متغیر باشد. با این حال، برخی از اختلالات شخصیت مانند اختلال شخصیت ضد اجتماعی، اختلال شخصیت مرزی و اختلال شخصیت اسکیزوتایپی، برخی از جدی‌ترین چالش‌ها را در زندگی فرد و اطرافیانش ایجاد می‌کنند.

اختلال شخصیت ضداجتماعی

فردی که دارای هنجارهای شخصیتی ضداجتماعی است، دائماً از اختلالات شخصیتی ضد اجتماعی پیروی نمی‌کند. افراد ضداجتماعی اغلب رفتارهای تکانشی و پرخاشگرانه از خود نشان می دهند و ممکن است به دلیل رفتارهای پرخطر درگیر مشکلات قضایی و قانونی شوند. افراد ضد اجتماعی احساس گناه یا پشیمانی کمی دارند و نگران آسیب رساندن به دیگران نیستند. این موضوع روابط فردی و اجتماعی این افراد را به شدت مختل می کند.

اختلال شخصیت مرزی

افراد مرزی با چالش هایی در کنترل احساسات، نوسانات خلقی شدید، هویت ناپایدار و ترس شدید از رها شدن مواجه می شوند. الگوهای بی ثباتی و تنش عاطفی در بیشتر روابط شخصیتی مرزی دیده می شود. افکار و رفتار تکانشی یک فرد مرزی در نهایت می تواند منجر به رفتارهای خودآزاری مانند رفتارهای جنسی پرخطر، سوء مصرف الکل یا مواد مخدر، رانندگی پرخطر و تصمیمات تکانشی شود. همچنین احتمال تهدید یا اقدام به خودکشی در افراد مرزی زیاد است.

اختلال شخصیت اسکیزوتایپی

این اختلال شخصیت در خوشه A قرار می گیرد و با ناراحتی شدید ناشی از روابط نزدیک و برداشت های عجیب و نادرست از واقعیت همراه است. اسکیزوتایپال ها اغلب به باورهای غلطی مانند معانی پنهان در رویدادهای روزمره اعتقاد دارند. گفتار و رفتار این افراد اغلب غیرعادی، پراکنده یا غیرقابل پیش بینی به نظر می رسد و این باعث می شود دیگران در برقراری ارتباط با آنها دچار سردرگمی شوند.

اضطراب اجتماعی شدید، کناره گیری از روابط صمیمانه و بی اعتمادی به دیگران از ویژگی های رایج این اختلال است. الگوهای متفاوت تفکر و ادراک افراد اسکیزوتایپی به طور جدی بر عملکرد اجتماعی، شغل و کیفیت روابط بین فردی افراد مبتلا به اختلال شخصیت اسکیزوتایپی تأثیر می گذارد و زمینه ساز انزوا و تنهایی این افراد می شود. در روابط اجتماعی و اختلال در زندگی روزمره. فرد مبتلا به اختلال شخصیت دارای ویژگی های ناسازگار، خشک و انعطاف ناپذیری است که می تواند باعث تعارضات بین فردی و اختلال در عملکرد شغلی و تحصیلی فرد شود. این الگوهای ناسازگار کیفیت زندگی فرد و اطرافیان را کاهش داده و باعث خستگی عاطفی، سردرگمی و تنش مزمن می شود. علاوه بر این، مشکلات همزمان مانند سوء مصرف مواد، اضطراب و افسردگی به مرور زمان به اکثر اختلالات شخصیتی اضافه می شود و توانایی فرد را برای عملکرد صحیح و رسیدن به اهداف شخصی کاهش می دهد. فقدان مداخله تخصصی می‌تواند باعث تشدید و ثبات ویژگی‌های نامطلوب اختلالات شخصیت شود.

روش‌های درمان و مدیریت اختلالات شخصیت

اختلالات شخصیتی اغلب دارای یک الگوی عمیق، پایدار و ریشه‌دار هستند. به همین دلیل، درمان آنها نسبت به بسیاری از اختلالات بالینی دیگر، به جز مواردی مانند اسکیزوفرنی، زمان بر و چالش برانگیزتر است. با این حال، دشواری درمان اختلالات شخصیت به معنای غیر قابل درمان بودن آنها نیست.

درمان‌های تخصصی مانند روان‌درمانی همراه با حمایت اجتماعی می‌تواند به افراد مبتلا به اختلالات شخصیت کمک کند تا این اختلالات را تعدیل کنند. در سال های اخیر، رویکردهای روان درمانی مختلف در درمان اختلالات شخصیت موفق بوده است. در ادامه نگاهی به برخی از آنها داریم.

روان درمانی و درمان های فردی

روان درمانی، فردی درمانی و آموزش روانشناختی می تواند به بیمار و خانواده او کمک کند تا ابتدا ماهیت اختلال شخصیت بیمار را درک کند و سپس مهارت های مقابله ای کارآمد و سازگار را بیاموزد. برخی از رویکردها مانند رفتار درمانی شناختی (CBT)، رفتار درمانی دیالکتیکی (DBT)، طرحواره درمانی و درمان مبتنی بر ذهنیت (MBT) در درمان اختلالات شخصیت موثر بوده اند. این درمان ها به کاهش علائم، افزایش خودآگاهی، بهبود تنظیم احساسات و اصلاح الگوهای ناسازگار بین فردی کمک می کند. همچنین یک رابطه درمانی پایدار همراه با تعهد طولانی مدت درمانگر و مراجع می تواند شانس درمان و مدیریت موفق اختلالات شخصیت را افزایش دهد.

درمان شخصی اختلالات

در کنار روان درمانی، دارودرمانی نیز می تواند نقش مهمی در بهبود اختلالات شخصیت داشته باشد. در حال حاضر، هیچ داروی خاصی وجود ندارد که به طور خاص اختلالات شخصیت را درمان کند، اما برخی داروها می توانند به کاهش شدت علائم کمک کنند. داروهای ضد افسردگی، تثبیت کننده های خلق و خو و داروهای ضد روان پریشی معمولاً برای کنترل علائمی مانند افسردگی، اضطراب، تکانشگری یا بی ثباتی شدید خلق تجویز می شوند. به عنوان مثال، SSRI ها می توانند به افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی کمک کنند تا نوسانات هیجانی شدید و واکنش های انفجاری خود را بهتر مدیریت کنند. همچنین، داروهای ضد اضطراب می توانند سطح اضطراب و تنش را که در اختلالات شخصیتی خوشه C رایج است، کاهش دهند. اما باید تاکید کرد که درمان دارویی به تنهایی کافی نیست و زمانی بیشترین تاثیر را دارد که همراه با روان درمانی و مداخلات فردی استفاده شود. البته باید به این نکته اشاره کنیم که تخصص روان درمانگران و روانپزشکان نیز در تشخیص، درمان و پیگیری اختلالات شخصیت نقش اساسی دارد. تیم مجرب دکتر دکتر با چند کلیک در خدمت شماست تا شما را قادر سازد از هر کجا به بهترین و حرفه ای ترین متخصصان سلامت روان مانند پزشک روانپزشک آنلاین دسترسی داشته باشید. همچنین اگر به دنبال داروهای خاصی برای بهبود مشکلات جسمی و روانی خود هستید، داروخانه آنلاین DoctorDoctor در اختیار شماست تا داروی مورد نظر خود را با چند کلیک سفارش داده و درب منزل تحویل بگیرید.

آموزش مهارت های اجتماعی و گروه درمانی

روان درمانی حمایتی و روان درمانی گروهی، درمان دارویی و روان درمانی گروهی در درمان اختلالات شخصیت گروه درمانی فضای نسبتا امنی را ایجاد می کند تا فرد بتواند الگوهای ارتباطی ناسازگار خود را در تعامل با دیگران ببیند، بازخورد دریافت کند و به تدریج راه های سالم تری برای برقراری ارتباط بیاموزد. برای بسیاری از افراد، تجربه دیده شدن، شنیده شدن و تنها نبودن در جمع بخشی از روند درمان محسوب می شود.

علاوه بر این موضوع، آموزش مهارت های اجتماعی مانند جسارت، حل تعارض، همدلی، تنظیم عاطفی و ارتباط موثر می تواند به بهبود روابط بین فردی و عملکرد روزانه افراد کمک زیادی کند. همچنین وجود شبکه های حمایتی مانند خانواده، گروه های درمانی یا حمایت اجتماعی باعث کاهش احساس انزوا، افزایش انگیزه برای ادامه درمان و ماندگاری تغییرات درمانی می شود. در این دوره ها سعی می شود روش های سالم تری جایگزین الگوهای رفتاری ناسالم شود. بسیاری از دوره های آموزشی و مدیریت رفتار در قالب کارگاه های آموزشی برای دانش آموزان و کلاس های مختلف برگزار می شود. در این دوره ها مهارت هایی مانند ذهن آگاهی، کنترل احساسات، تحمل استرس و اثربخشی در روابط آموزش داده می شود تا افراد بتوانند در زندگی روزمره واکنش بهتری نشان دهند و روابط سالم تری ایجاد کنند. اختلالات

چند نکته کلیدی در برخورد و تعامل با افراد مبتلا به اختلال شخصیت وجود دارد. که می تواند کیفیت ارتباطات را بهبود بخشد، تنش ها را کاهش دهد و به افراد کمک کند تا یکدیگر را بیشتر درک کنند. در این قسمت بد نیست نگاهی بیندازیم به مهم ترین نکاتی که در مواجهه با فرد مبتلا به اختلال شخصیت باید رعایت کنیم. به کارگیری این نکات به طور کلی و در هر زمانی موثر است. اما زمانی که رفتار فرد به یک اختلال شخصیت چالش برانگیز تبدیل شود، اثربخشی آن بیشتر نمایان می شود.

• مرزهای مشخص و ثابت داشته باشید. مرزهای واضح و پیام های ثابت به فرد اجازه می دهد تا بداند شما از او چه انتظاری دارید. به این ترتیب احتمال رفتار تکانشی یا غیرمنتظره طرف مقابل کاهش می یابد
• آرام و بی طرفانه صحبت کنید. واکنش های عصبی یا احساسی فقط تنش را افزایش می دهد. آرام و بی طرف صحبت کردن، فضا را امن تر و قابل پیش بینی تر می کند.
• از رویارویی و جنگ قدرت بپرهیزید. برخورد رقابتی یا اعتراض شدید، مقاومت فرد را افزایش می دهد. راه همکاری و درک متقابل را برای حل چالش ها انتخاب کنید.
• فعالانه به احساسات او گوش دهید و به آن بپردازید. وقتی با دقت گوش می دهید و احساسات طرف مقابل را منعکس می کنید، فرد احساس می کند شنیده شده و پذیرفته شده است، حتی اگر با شما مخالف باشد.
• قضاوت نکنید و به او احترام نگذارید. احترام و درک متقابل فضا را امن تر می کند. از انتقاد مستقیم یا نادیده گرفتن احساسات او بپرهیزید.
• شفاف و قابل پیش بینی باشید. پاسخ‌ها و رفتار پایدار و نیت‌های واضح شما اعتماد را افزایش می‌دهد و سوءتفاهم‌ها را کاهش می‌دهد.
• همدل اما واقع‌بین باشید. سعی کنید دیدگاه و احساسات طرف مقابل را درک کنید، اما واقع‌بینانه عمل کنید و به او کمک کنید تا مسائل را به روشی واضح و عملی حل کند.
• سلامت روانی خود را حفظ کنید. فراموش نکنید که یک ارتباط واقعی است. موثر است و از دیگران حمایت می کند.

مدیریت ارتباط و کاهش تنش

برای برقراری ارتباط موثر با فردی که دارای اختلال شخصیت است، به ترکیبی از صبر، انعطاف پذیری و مرزهای روشن نیاز دارید. بر گوش دادن فعال، حفظ آرامش و اجتناب از درگیری مستقیم تمرکز کنید و تنش ها را کاهش دهید تا تعامل سازنده تری ایجاد کنید. بسیاری از افراد مبتلا به اختلالات شخصیتی ممکن است رفتارهای تکانشی، تحریک پذیر، کوتاه مزاج یا پرخاشگرانه از خود نشان دهند.

سعی کنید یک گفتگوی باز و غیر خصمانه داشته باشید تا مطمئن شوید که محیط امن و حمایت کننده است. ایجاد مرزهای سالم یکی از بهترین و موثرترین ابزار برای کاهش تعارض در روابط است. وقتی مشخص شد که چه رفتارهایی قابل قبول است و چه محدودیت هایی وجود دارد، می توانید روابط را تثبیت کنید و دستکاری های روانی را در روابط کاهش دهید.

جلوگیری از آسیب های روانی و عاطفی

مراقبت یا زندگی با فرد مبتلا به اختلال شخصیت می تواند باعث استرس، افسردگی و غم شدید اعضای خانواده شود. در بسیاری از موارد، عزیزان احساس انزوا یا فشار می‌کنند، زیرا رفتار فرد مبتلا به اختلال شخصیت اغلب غیرقابل پیش‌بینی و ناپایدار است. اگر در چنین شرایطی قرار دارید، برای جلوگیری از آسیب های روحی و روانی طولانی مدت، بهتر است سلامت روان خود را در اولویت قرار دهید و در صورت فشار و سختی حتما از حمایت های تخصصی بهره مند شوید.

همچنین توجه داشته باشید که اختلالات شخصیتی می تواند بر تربیت والدین و رشد فرزندان تاثیر بگذارد. والدین مبتلا به اختلالات شخصیتی می توانند خطر مشکلات روانی را در فرزندان خود افزایش دهند و چرخه های آسیب بین نسلی را تداوم بخشند. در چنین شرایطی مداخله به موقع و دریافت حمایت حرفه ای برای کل خانواده بسیار مهم است. این مداخله حمایتی می‌تواند شامل روان‌درمانی فردی برای والدین یا بستگان، آموزش مهارت‌های مقابله‌ای یا مشاوره خانواده برای ایجاد محیطی باثبات و امن برای کودکان باشد.

ایجاد مرزهای سالم، حفظ مراقبت از خود و استفاده از شبکه‌های حمایتی به فرد مبتلا به اختلال شخصیت و اطرافیانش کمک می‌کند تا از آسیب‌های روانی و عاطفی طولانی‌مدت جلوگیری کرده و سلامت روانی خانواده را تقویت کنند. aligncenter size-full wp-image-132571" src="data:image/svg+xml,%3Csvg%20xmlns=%22http://www.w3.org/2000/svg%22%20viewBox=%220%200%201200%20900%22%3E%3C/svg%3E data-src="https://drdr.ir/mag/wp-content/uploads/2026/02/children.jpg" alt="اختلال شخصیت در برخورد با کودکان" width="1200" height="900" data-srcset="https://drdr.ir/mag/wp-content.202/02/02/02/11 280w, https://drdr.ir/mag/wp-content/uploads/2026/02/children-1024x768.jpg 1024w, https://drdr.ir/mag/wp-content/uploads/2026/02/children-768x578,jpg 768x576. https://drdr.ir/mag/wp-content/uploads/2026/02/children.jpg 1200w data-sizes="(max-width: 1200px) 100vw, 1200px">

Word

در نهایت باید اضافه کنیم که درک صحیح و کامل اختلالات شخصیتی تنها به شناخت علائم و انواع آن محدود نمی شود، همچنین درک تأثیرات عمیق اختلالات شخصیتی بر روابط، زندگی روزمره و سلامت روان فرد و اطرافیانش، حمایت اجتماعی، آموزش مهارت های مقابله ای و ایجاد مرزهای سالم در این زمینه است متخصصین سلامت روان دکتر دکتر آماده است تا به هر فردی که خود یا یکی از عزیزانش دچار اختلال شخصیت باشد کمک کند. style="display:none"> بدترین اختلال شخصیت چیست و چرا خطرناک تلقی می شود؟