نا امیدی مهره
دکتر ایمان اعتصامی
تهراندکتر کایروپراکتیک
سرخوردگی مهره
لغزش مهرهها وضعیتی است که در آن یکی از مهرهها (استخوانهای ستون فقرات) نسبت به مهره زیر آن به جلو یا عقب میلغزد. این ناهماهنگی می تواند بر روی تراز ستون فقرات تأثیر بگذارد و بسته به شدت آن ممکن است باعث درد، فشردگی عصب و سایر علائم شود. این عارضه بیشتر در ناحیه کمر (کمر) ستون فقرات رخ می دهد.
انواع اسپوندیلولیستزیس
1. مادرزادی (دیسپلاستیک): از بدو تولد به دلیل ناهنجاری در ساختار ستون فقرات وجود دارد.
2. ایستمی: ناشی از شکستگی یا نقص کوچک در استخوان، معمولاً در pars interarticularis که بخشی از مهره است و مفاصل فوقانی و تحتانی را به هم متصل می کند.
3. دژنراتیو: به دلیل ساییدگی و پارگی ستون فقرات با افزایش سن رخ می دهد. این نوع بیشتر در افراد مسن دیده می شود.
4. تروماتیک: ناشی از آسیب حاد به ستون فقرات.
5. پاتولوژیک: ناشی از بیماری است که مهره را ضعیف می کند، مانند تومور یا عفونت.
6. پس از جراحی: پس از جراحی ستون فقرات، اگر ستون فقرات ناپایدار باشد، ممکن است مهره ها جابجا شوند.
علائم
•درد در ناحیه کمر: شایع ترین علامت است.
• درد، بی حسی یا ضعف در پاها: این علائم ممکن است در صورت فشرده شدن اعصاب، به ویژه عصب سیاتیک، رخ دهند.
• سفتی در عضلات همسترینگ: اغلب در اثر تحریک عصبی ایجاد میشود.
•مشکل در ایستادن یا راه رفتن برای مدت طولانی: در موارد شدیدتر بارزتر است.
•اسپاسم عضلانی: بدن سعی می کند ناحیه را تثبیت کند.
علل
•استعداد ژنتیکی: برخی افراد ممکن است سابقه خانوادگی یا ناهنجاری های ساختاری داشته باشند.
•استفاده بیش از حد از ستون فقرات: فعالیت ها یا ورزش هایی که باعث کشش بیش از حد ستون فقرات می شوند (مانند ژیمناستیک، وزنه برداری) این خطر را افزایش می دهند.
• فرسایش: افزایش سن به طور طبیعی باعث ساییدگی مهرهها و دیسکهای بین مهرهای میشود.
•آسیب: ضربه ناشی از تصادف یا آسیب ورزشی ممکن است باعث اسپوندیلولیستزیس شود.
تشخیص
تشخیص معمولاً شامل موارد زیر است:
1. معاینه فیزیکی: برای ارزیابی علائم، به ویژه درد و محدودیت های حرکتی.
2. تست های تصویربرداری:
•رادیوگرافی (اشعه ایکس): برای تایید جابجایی مهرهها.
•CT اسکن یا MRI: در صورت نیاز برای ارزیابی آسیب عصبی یا تصویربرداری دقیقتر.
درمان
درمان بستگی به شدت بیماری دارد:
•درمان های محافظه کارانه:
•استراحت و تغییر فعالیتها.
• کایروپراکتیک: تقویت عضلات مرکزی بدن به تثبیت ستون فقرات کمک می کند.
•مدیریت درد: استفاده از داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAIDs)، شلکنندههای عضلانی، و تزریق کورتیکواستروئید.
• مهاربندی: در برخی موارد، ممکن است یک بریس برای محدود کردن حرکت و کمک به بهبودی توصیه شود.
•جراحی:
•در موارد شدیدتر، ممکن است جراحی لازم باشد، به خصوص اگر درمان های محافظه کارانه بی اثر باشند یا فشرده سازی عصب شدید باشد. جراحی هایی مانند فیوژن ستون فقرات یا جراحی رفع فشار انجام می شود.
با درمان مناسب، اکثر افراد مبتلا به دررفتگی مهره ها می توانند علائم خود را به خوبی مدیریت کنند.
