RT-PCR (واکنش زنجیره ای پلیمراز معکوس) برای رد وجود عفونت SARS-COV-2 در افراد در معرض خطر، مانند کادر پزشکی و افرادی که به صورت سرپایی به بیمارستان مراجعه کرده اند، انجام می شود. به همین دلیل است که بسیار مهم است که بدانید ارزش پیش بینی این آزمایش در معرض قرار گرفتن در معرض علائم چگونه از زمان تغییر می کند.

این موضوع به ویژه زمانی مهم است که از نتایج آزمایش‌های RT-PCR برای تصمیم‌گیری در مورد تهیه تجهیزات حفاظتی به کارکنان درمان یا بازگرداندن آنها به محل کار استفاده شود... همچنان با GCORP همراه باشید.

آزمایش RT-PCR (واکنش زنجیره ای پلیمراز معکوس)

حساسیت و ویژگی آزمایش‌های مبتنی بر PCR برای SARS-COV-2 به ندرت مشخص شده است. همچنین، تأثیر وجود "دوره پنجره" (دوره پنجره) پس از آلوده شدن به ویروس، که به احتمال زیاد نتیجه‌ای منفی است، بسیار نادرست نیست.

آزمایش صحیح SARS-COV-2 و استفاده متعاقب آن از تجهیزات حفاظتی در بخش‌های مراقبت بسیار مهم است، زیرا این امر از انتقال بیمارستانی و همچنین انتقال بین فردی عفونت جلوگیری می‌کند. با این حال، بسیاری از بیمارستان‌ها کمبود شدید تجهیزات آزمایشگاهی برای SARS-COV-2 دارند. با گسترش همه‌گیری، بیمارستان‌ها به طور فزاینده‌ای با این موضوع مواجه می‌شوند که چگونه با کادر پزشکی یا بیمارانی که تست SARS-COV-2 مثبت شده‌اند، برخورد کنند. با توجه به دستورالعمل‌های ارائه‌شده توسط مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌ها، فرد بیمار باید ۱۴ روز در قرنطینه بماند (با رعایت اصول تهویه مناسب، خطر ابتلا نیز در این دوره به حداقل می‌رسد.. (2)؛ با این حال، این اقدام در بیمارستان هایی که منابع محدودی دارند دشوار است.

با افزایش در دسترس بودن آزمایش بر اساس RT-PCR، میزان استفاده از آن برای رد وجود عفونت در کادر پزشکی نیز افزایش یافته است... این اقدام به منظور حفظ نیروی کار ارزشمند و تجهیزات حفاظتی کمیاب انجام می شود... زمانی که نتایج آزمایش پرسنل درمان منفی باشد، اجازه بازگشت به کار را دارند.

در مورد بیماران، وقتی آزمایش منفی می‌شود، احتیاط‌ها و محدودیت‌های تهویه اعمال شده برداشته می‌شود. اگر آزمایش RT-PCR در دوره پنجره انجام شود و نتیجه منفی آن به عنوان عدم وجود بیماری تفسیر شود، می‌تواند منجر به انتقال قابل پیشگیری بیماری شود.

خیلی مهم است که بدانیم چگونه ارزش پیش‌بینی تست RT-PCR تحت تاثیر گذشت زمان بین اولین قرار گرفتن در معرض و ظهور علائم قرار می‌گیرد. این از اطمینان کاذب در مورد منفی بودن نتایج آزمایش‌های انجام‌شده در مراحل اولیه عفونت جلوگیری می‌کند. هدف مطالعه ما تخمین نتایج منفی پس از قرار گرفتن در معرض در روزهای کاذب است.

احتمال نتیجه منفی کاذب آزمایش PCR در SARS-COV-2 بیماران مثبت، در روزهای پس از مواجهه

4 روز قبل از شروع علائم (روز 5)، احتمال نتیجه منفی کاذب در یک فرد مبتلا از 100٪ (95٪ کلر، 100٪ - 100٪) در روز اول به 67٪ (Cl، 27٪ -94٪) در روز چهارم کاهش می یابد. با این حال، هیچ قطعیتی در این ارقام وجود ندارد.

در روز بروز علائم، میانگین نتایج منفی کاذب حدود 38٪ (کلرید، 18٪ - 65٪) بود (شکل 2، بالا).. این مقدار در روز هشتم (سه روز پس از شروع علائم) به 20% (Cl، 12%-30%) و پس از آن به تدریج از 21% (Cl، 13%-31%) در روز نهم به 66% (Cl، 54%-77%) در روز بیست و یکم افزایش یافت.

احتمال عفونت پس از نتیجه منفی RT-PCR (که با 1 منهای NPV به دست می آید)

توجه: NPV همان مقدار پیش‌بینی منفی است.

هنگام تبدیل این نتایج به احتمال عفونت پس از آزمایش، یک نتیجه منفی در روز 3 تخمین ما از احتمال نسبی عفونی بودن بیمار را تنها تا 3% کاهش می‌دهد (کلر، 0% تا 47%) (یعنی احتمال نسبی عفونی بودن آزمودنی از 11.2% کاهش می‌یابد. پایین).. انجام شده در اول مفیدترند روز بروز علائم، زیرا در آنها احتمال نسبی عفونی بودن بیمار 60% کاهش می یابد (Cl، 33% -80%).

بیشتر ببینید: بهترین متخصص داخلی

تفاوت احتمال مسری بودن پس از نتیجه منفی تست RT-PCR بر اساس احتمال عفونی بودن قبل از آزمایش

احتمال عفونی بودن بعد از آزمایش در بیماری که نتیجه RT-PCR منفی بود بسته به احتمال عفونی بودن قبل از آزمایش تغییر می کند (این مبحث احتمال عفونت را بر اساس شدت قرار گرفتن در معرض علائم بالینی توضیح می دهد).

با فرض بالا بودن احتمال عفونی بودن قبل از آزمایش (که 4 برابر بیشتر از آنچه در یک مطالعه کوهورت مشاهده شد)، احتمال عفونی بودن بعد از آزمایش و 8 روز پس از قرار گرفتن در معرض حداقل 14٪ بود (Cl، 9٪ -20٪) (شکل 3).. واقع شد (1.2٪ [Cl، 0.7٪ - 2.0٪]).

بحث

4 روز قبل از شروع علائم (در روز پنجم)، احتمال نتیجه منفی کاذب در یک فرد آلوده از 100٪ در روز اول به 68٪ در روز چهارم افزایش می یابد.

در روز بروز علائم، میانگین میزان نتایج منفی کاذب حدود 38% بود... این مقدار در روز هشتم (سه روز پس از شروع علائم) به 20% کاهش یافت و سپس دوباره افزایش یافت. به طوری که در روز بیست و یکم از 21 درصد در روز نهم به 66 درصد رسید.

میزان نتایج منفی کاذب حداقل 8 روز پس از مواجهه بود (یعنی به طور متوسط، سه روز پس از شروع علائم). بنابراین، شاید بهترین زمان برای انجام آزمایش برای به حداقل رساندن نتایج منفی کاذب، روز هشتم پس از قرار گرفتن در معرض باشد.

از زمان شیوع، نگرانی‌ها در مورد حساسیت کم تست‌های RT-PCR افزایش یافته است (18). 1 مطالعه نشان داد که حساسیت این تست ممکن است تا 59٪ باشد (19).

ما یک مدل در دسترس عموم ایجاد کرده‌ایم که چارچوب مناسبی برای تخمین زمان قرار گرفتن در معرض این آزمایش‌ها ارائه می‌دهد. این مدل با در دسترس قرار گرفتن اطلاعات بیشتر به‌روزرسانی می‌شود.

تست‌های RT-PCR که برای شناسایی SARS-COV-2 انجام می‌شوند، در صورتی که بلافاصله پس از مواجهه با عامل عفونی انجام شوند، ارزش تشخیصی پایینی خواهند داشت. دلیل این امر وجود یک بازه زمانی بین آلوده شدن به ویروس و توانایی تشخیص آن توسط RT-PCR است که در سایر عفونت‌های ویروسی و ویروسی C2 و C2 نیز دیده می‌شود.

مطالعه ما این بازه زمانی را 3 تا 5 روز در نظر می گیرد... همچنین، توصیه ما این است که صرف منفی بودن نتیجه آزمایش و عدم وجود علائم در طول دوره پنجره نمی تواند دلیلی برای قطع اقدامات پیشگیرانه (مانند محدودیت تماس یا قرنطینه) باشد.

اگرچه میزان نتایج منفی کاذب در حدود 1 هفته پس از قرار گرفتن در معرض به کمترین حد خود می رسد، اما همچنان میزان بالایی است (21%)... مکانیسم های احتمالی منجر به نرخ بالای نتایج منفی کاذب شامل تنوع فردی در ریزش ویروس و روش های نمونه برداری است.
یکی از موضوعات مورد بحث این است که آیا تست های سریال نسبت به یک تست منفرد مزیت دارند یا خیر. با این حال، تا زمانی که علت اصلی نتایج منفی کاذب بالا مشخص نشود، این ادعا قابل دفاع نخواهد بود.

برای مثال، اگر دلیل نرخ بالای نتایج منفی کاذب، تغییرات فردی در ریزش ویروس باشد، آزمایش‌های متعدد نسبت به یک آزمایش منفرد سودمند نیستند.

اگرچه ما از مطالعات در مقیاس کوچک آگاه هستیم (بدون مطالعات در مقیاس بزرگ)، برخی گزارش های اولیه نشان می دهد که نتایج مستقل نیستند. به عنوان مثال، گزارش موردی نشان می دهد که در فردی که عفونت وی با یافته های رادیولوژیکی تایید شده و RT-PCR روی نمونه تهیه شده از ترشحات نای انجام شده است، نتیجه RT-PCR انجام شده بر روی نمونه های تهیه شده از نازوفارنکس در طول سیر بالینی بیماری منفی بوده است (6).

به طور کلی می توان گفت که مطالعات بیشتری باید انجام شود تا ضعف عملیاتی تست RT-PCR در شناسایی عفونت SARS-COV-2 مشخص شود.. رابطه بین نتیجه منفی کاذب و میزان عفونت (Infectiousness) نامشخص است و بیمارانی که نتایج آزمایش نمونه نازوفارنکس آنها منفی بوده است، صرف نظر از گزارش مورد، کمتر احتمال دارد بیماری را به دیگران منتقل کنند.

ما از روز 9 پس از قرار گرفتن در معرض، متوجه ظهور مجدد نتایج منفی کاذب شدیم. البته واضح است که برخی از این نتایج منفی کاذب واقعاً منفی کاذب نبوده اند، اما همچنان به عنوان عدم وجود عفونت در نظر گرفته می شوند. با توجه به آنچه ذکر شد، تفسیر نتیجه آزمایش و تعیین سیر بالینی آینده بستگی به هدف آزمایش دارد. اگر هدف از آزمایش تصمیم گیری برای حذف فرد از قرنطینه باشد، ممکن است نتایج منفی کاذب شناسایی شود. امتیاز، مطالعات بیشتر هستند مورد نیاز... اگر هدف از آزمایش تعیین نیاز یا عدم پیگیری بیشتر یا تصمیم گیری در مورد اینکه آیا با هدف کاهش تماس با فرد آلوده به SARS-COV-2 رفتار کنیم یا خیر، ممکن است آزمایش نتواند اطلاعات مورد نظر را در اختیار ما قرار دهد و بنابراین هر اقدامی باید با احتیاط انجام شود.

از آنجایی که در طول دوره عفونت، آنتی‌بادی‌ها نیز تولید می‌شوند، بنابراین ترکیبی از آزمایش آنتی‌بادی و RT-PCR ممکن است در بررسی افراد بدون علامت یا افرادی که در معرض ناشناخته قرار گرفته‌اند مؤثر باشد.

مطالعه ما دارای چندین محدودیت است... در مطالعات مربوطه ناهمگونی قابل توجهی وجود داشت که تحلیل ما بر اساس آنها بود.. با این حال، هنگامی که ما حساسیت را تجزیه و تحلیل کردیم و هر مطالعه را به نوبه خود حذف کردیم، متوجه شدیم که هیچ مطالعه ای به ویژه مؤثر نبوده و نتایج تا حد زیادی بدون تغییر باقی مانده است.

روش های نمونه برداری در مطالعات مختلف متفاوت بود (نمونه دهانی یا حلقی نسبت به نازوفارنکس) و برخی مطالعات نیز بدون ذکر جزئیات بیشتر بیان کردند که نمونه ها از دستگاه تنفسی فوقانی گرفته شده است (محل دقیق تهیه نمونه را ذکر نکرده اند)... به همین دلیل نمی توان روی انواع روش های جمع آوری نمونه حساب کرد.

مطالعات بسیاری نمونه‌ها را در زمان شروع علائم (نه در زمان قرار گرفتن در معرض) مورد بررسی قرار دادند، که باعث تنوع زیادی در تخمین‌های انجام‌شده در روزهای اول پس از قرار گرفتن در معرض شد. مدل ما فقط برای یک مواجهه شناخته شده قابل استفاده است و برای قرار گرفتن در معرض مکرر مناسب نیست، مانند مواجهه روزانه کارکنان مراقبت‌های بهداشتی-2 بیمار شناخته شده SARS.VCO>

در نهایت، اکثر مطالعات موارد مثبت واقعی را حداقل یک آزمایش RT-PCR مثبت تعریف کردند، به این معنی که افرادی که هرگز آزمایش مثبت نکرده‌اند، بیمار محسوب نمی‌شوند... این موضوع می‌تواند باعث شود که نرخ منفی کاذب واقعی کمتر از حد واقعی آن محاسبه شود.

دو مطالعه شامل موارد مشکوک بیماری بود که بر اساس یافته‌های بالینی و ویژگی‌های اپیدمیولوژیک بررسی شدند و آزمایش‌های سرولوژیکی یا RT-PCR آنها هرگز مثبت نبود.. از آنجایی که معیارهای تب، علائم تنفسی و یافته های تصویربرداری غیراختصاصی هستند، احتمال دسته بندی اشتباه بیماران وجود دارد. در این مورد، برخی از موارد مشکوک واقعاً منفی واقعی هستند.

ما معتقدیم که اثر این عامل مخدوش کننده بسیار ناچیز است زیرا با حذف این مطالعات از تجزیه و تحلیل، نتیجه اولیه تغییر نکرد.
به طور خلاصه می توان گفت که هنگام تفسیر نتایج آزمایش RT-PCR برای تشخیص عفونت SARS-COV-2 باید احتیاط کرد، به ویژه زمانی که این نتایج به عنوان مبنایی برای رفع محدودیت های اعمال شده (که هدف آن کاهش شیوع بیماری بود) در نظر گرفته شود.

در صورت بالا بودن ظن بالینی، احتمال عفونی بودن فرد را نباید تنها بر اساس نتیجه RT-PCR رد کرد و شرایط بالینی و اپیدمیولوژیک را نیز باید در نظر گرفت. در بسیاری از موارد زمان مواجهه مشخص نیست و آزمایش بر اساس زمان شروع علائم انجام می شود (هشتمین مقدار منفی کاذب پس از رسیدن به کمترین روز از تماس، کمترین مقدار کاذب آن در روز قرار گرفتن در معرض. سه روز بعد شروع علائم)..

پزشکان باید 1 تا 3 روز پس از شروع علائم منتظر بمانند تا نتیجه منفی کاذب را به حداقل برسانند... برای تعیین ویژگی های این تست و شناسایی روش های حساس تر، باید مطالعات بیشتری انجام شود... این بحث مستحق بررسی و تحقیقات گسترده است... برای اطلاعات بیشتر در مورد RT-PCR یا نتیجه کاذب آن با پزشک تماس بگیرید. LLC به صورت آنلاین قرار ملاقات می گذارد.

منبع: Thelancet and idsociety

[sibwp_form id=1]