متن انگلیسی:
پانسمان‌های زخم مختلف از نظر میزان جذب متفاوت هستند، بنابراین زخم‌های خیلی مرطوب را می‌توان با یک پانسمان جاذب (مانند پانسمان آلژینات) که رطوبت اضافی را از زخم دور می‌کند درمان کرد تا از آسیب پوستی زخم جلوگیری شود. پانسمان برای حفظ محیط مرطوب.
ترجمه فارسی:
انواع پانسمان ها در میزان جذب رطوبت متفاوت است. برای زخم های بزرگتر، از پانسمان های جاذب مانند آلژینات برای جذب رطوبت اضافی زخم و جلوگیری از آسیب به پوست اطراف استفاده می شود. زخم‌های خشک‌تر نیز با پانسمان‌های پوشاننده بیشتری درمان می‌شوند تا رطوبت کافی زخم حفظ شود و بهبودی بهتر انجام شود.

اصول پانسمان زخم پای دیابتی شامل توجه به علائم عفونت، برداشتن بافت مرده در صورت نیاز و کاهش فشار روی زخم است.

1. توجه به علائم عفونت

اولین اصل در پانسمان زخم پای دیابتی، توجه به علائم عفونت زخم پای دیابتی است. قبل از هر پانسمان باید به دقت به زخم نگاه کرد و به تغییرات آن توجه کرد. قرمزی اطراف زخم، تورم، ترشحات چرکی، بوی بد یا افزایش درد همگی می توانند نشانه عفونت باشند.

در افراد دیابتی، گاهی اوقات به دلیل کاهش حس در پاها، درد به خوبی احساس نمی شود. به همین دلیل فقط به درد تکیه نکنید و ظاهر زخم را جدی بگیرید. حتی مهم است که رنگ پوست اطراف زخم را تغییر دهید یا آن را گرمتر از سایر نواحی ساق پا کنید. در صورت مشاهده هر یک از این علائم، یک پانسمان ساده خانگی کافی نیست و حتما باید با پزشک یا پرستار زخم مشورت کنید. در این شرایط، پانسمان باید متناسب با شرایط عفونت و همراه با درمان دارویی باشد.

2. دبریدمان در صورت نیاز (برداشتن بافت مرده)

یکی از نکات مهم در پانسمان زخم پای دیابتی، توجه به وجود بافت مرده یا سیاه در زخم است. این بافت ها از ترمیم جلوگیری می کنند و محیط مناسبی برای رشد میکروب ها ایجاد می کنند. در چنین شرایطی، دبریدمان یا برداشتن بافت مرده ضروری است.

دبریدمان چیزی نیست که بتوان بدون آموزش در خانه انجام داد. این کار باید توسط پزشک یا متخصص زخم انجام شود تا به بافت سالم آسیبی وارد نشود. پس از دبریدمان، روند بهبود زخم معمولا سریعتر و موثرتر می شود. اگر زخم برداشته نشود، حتی بهترین پانسمان ها نیز نتیجه خوبی نخواهد داشت. بنابراین، یکی از اصول مهم پانسمان، اطمینان از آماده بودن بستر زخم برای ترمیم است.

3. کاهش فشار روی زخم

کاهش فشار روی زخم پای دیابتی یکی از اصولی است که گاهی نادیده گرفته می شود. حتی اگر پانسمان به خوبی انجام شود، اما فشار وزن بدن بر روی زخم ادامه یابد، بهبودی به خوبی اتفاق نمی افتد. استفاده از کفش مناسب دیابتی، کفی طبی و یا در مواردی استراحت دادن به پا نقش مهمی در بهبود زخم دارد.

زخم هایی که در زیر کف پا قرار دارند بیشترین آسیب را در اثر فشار می بینند. پانسمان زمانی موثر است که همزمان فشار از روی زخم برداشته شود. این اصل ساده تفاوت زیادی در روند درمان ایجاد می کند.

مراحل پانسمان زخم پای دیابتی در خانه

مراحل پانسمان زخم پای دیابتی در منزل شامل برداشتن پانسمان قبلی، تمیز کردن زخم، استفاده از دارو یا پماد تجویز شده و استفاده از پانسمان مناسب است. پیروی از ترتیب صحیح این مراحل باعث تسریع روند بهبودی می شود. در مرحله بعد، هر مرحله را مرحله به مرحله توضیح خواهیم داد.

1. برداشتن پانسمان قبلی و معاینه زخم

اولین مرحله در پانسمان این است که به آرامی پانسمان قبلی را بردارید. این کار باید با دست یا دستکش تمیز انجام شود تا آلودگی به زخم منتقل نشود. اگر پانسمان به زخم چسبیده است، نباید به زور آن را جدا کرد. پانسمان را می توان کمی با محلول نمکی مرطوب کرد تا راحت تر پاک شود. پس از برداشتن پانسمان، علائم زخم پای دیابتی را به دقت بررسی کنید و به رنگ، ترشحات و وضعیت پوست اطراف توجه کنید. این معاینه ساده به شما کمک می کند تا تغییرات در زخم را زود متوجه شوید و در صورت نیاز اقدامات لازم را انجام دهید.

2. تمیز کردن و آماده سازی زخم

در این مرحله، زخم باید به آرامی تمیز شود. بهترین گزینه برای شستشو، سرم نرمال سالین است. شستشو باید ملایم باشد و از فشار مستقیم روی زخم جلوگیری شود. استفاده از مواد محرک یا شوینده های قوی برای تمیز کردن زخم دیابتی مناسب نیست. این مواد می توانند به بافت سالم آسیب رسانده و روند بهبودی را کند کنند. پس از شستشو، اطراف زخم را به آرامی خشک کنید، اما خود زخم نباید کاملا خشک شود. حفظ رطوبت مناسب یکی از اصول مهم ترمیم زخم است.

3. استفاده از دارو یا پماد تجویز شده

اگر پزشک پماد یا داروی خاصی را تجویز کرده است، باید دقیقاً طبق دستور مصرف شود. مقدار دارو، تعداد دفعات مصرف و نوع پانسمان همراه آن بسیار مهم است. استفاده خودسرانه از پمادهای مختلف یا تعویض دارو بدون نظر پزشک می تواند به زخم آسیب برساند. برخی از داروها برای مرحله خاصی از زخم مناسب هستند و مصرف طولانی مدت آنها توصیه نمی شود. دارو باید به طور یکنواخت روی بستر زخم قرار داده شود و از تماس مستقیم دست با زخم باید اجتناب شود.

بهترین پماد برای درمان زخم پای دیابتی چیست؟

4. اعمال پانسمان و تثبیت مناسب بدون فشار

انتخاب پانسمان مناسب بخش مهمی از نحوه پانسمان زخم پای دیابتی است. پانسمان باید زخم را بپوشاند، رطوبت را حفظ کند و به پوست اجازه تنفس بدهد. پانسمان نباید خیلی محکم بسته شود، زیرا فشار بیش از حد باعث کاهش جریان خون می شود. پانسمان باید به گونه ای ثابت شود که ثابت بماند و به پا آسیبی نرساند. پس از پانسمان، بهتر است پا را کمی بالا نگه دارید تا گردش خون بهبود یابد و تورم کاهش یابد.

نحوه شستشوی صحیح زخم پای دیابتی

شستشوی زخم پای دیابتی باید به روشی ساده، تمیز و ملایم انجام شود تا به بافت حساس آن آسیبی وارد نشود. بهترین گزینه برای این کار، سرم نمکی است، زیرا تعادل طبیعی زخم را حفظ می کند و بافت را تحریک نمی کند و بیش از حد آن را خشک نمی کند. هنگام شستشو بهتر است از داخل زخم به بیرون تمیز شود تا آلودگی دوباره وارد عمق زخم نشود.

برای این کار معمولاً از گاز استریل برای به حداقل رساندن تماس باکتری ها یا آلودگی جدید با سطح زخم استفاده می شود. تعداد دفعات شستشو بسته به وضعیت زخم، میزان ترشحات و نظر پزشک متفاوت است و نسخه ثابتی برای همه وجود ندارد. از سوی دیگر، شستشوی زیاد توصیه نمی شود، زیرا می تواند بافت تازه ترمیم شده را از بین ببرد و روند بهبود را کند کند.

انتخاب نوع پانسمان بستگی به عمق زخم، میزان ترشحات و وضعیت عفونت دارد.

انواع پانسمان مناسب برای زخم پای دیابتی

انواع مختلفی از پانسمان زخم دیابتی وجود دارد و هر کدام برای شرایط زخم مختلف طراحی شده اند. از گازهای ساده استریل گرفته تا پانسمان های پیشرفته تر مانند فوم، هیدروژل و آلژینات. انتخاب نوع پانسمان بستگی به عمق زخم، میزان ترشحات، وضعیت عفونت و حساسیت پوست بیمار دارد.

برای زخم‌هایی که ترشح کمی دارند یا خشک هستند، پانسمان‌های ساده یا هیدروژل‌ها می‌توانند محیط مرطوب و مناسبی برای بهبودی ایجاد کنند. از سوی دیگر، زخم‌های ترشح شده به پانسمان‌هایی با قدرت جذب بالاتر برای کنترل رطوبت اضافی و جلوگیری از آسیب به پوست اطراف نیاز دارند. پانسمان های فوم و آلژینات معمولاً برای این نوع زخم ها توصیه می شود زیرا هم رطوبت را جمع می کنند و هم از آلودگی محافظت می کنند.

در مواردی که احتمال عفونت وجود دارد، انتخاب پانسمان های حاوی مواد ضد میکروبی تنها در موارد منتخب با شواهد عفونت استفاده می شود. این انتخاب باید با نظر پزشک یا پرستار متخصص زخم انجام شود تا وضعیت زخم به دقت ارزیابی شود. انتخاب اشتباه زمانی که مراقبت از زخم پای دیابتی می‌تواند روند بهبودی را کاهش دهد، عفونت را گسترش دهد و حتی خطر آسیب‌های جدی‌تر را افزایش دهد. به همین دلیل در زخم های دیابتی نوع پانسمان هیچ گاه موضوعی ساده و تصادفی نیست و باید در انتخاب آن دقت کرد.

متن انگلیسی:
پانسمان های گازی را می توان استفاده کرد اما اگر اجازه داده شود خشک شود، ممکن است به زخم بچسبد. target="_blank" rel="noreferrer noopener">my.clevelandclinic

چند وقت یکبار باید پانسمان تعویض شود؟

تکرار تغییر پانسمان به انواع زخم پای دیابتی و پانسمان بستگی دارد. برخی از زخم ها نیاز به تعویض روزانه دارند و برخی دیگر می توانند چندین روز با پانسمان باقی بمانند. اگر پانسمان خیس، کثیف یا شل شد، باید زودتر تعویض شود. همچنین افزایش ترشح یا بوی نامطبوع نشانه نیاز به معاینه زخم است. تعویض بیش از حد پانسمان توصیه نمی شود، زیرا باعث ناپایدار شدن محیط ترمیم زخم می شود.

نتیجه گیری

در نهایت، نحوه پانسمان زخم پای دیابتی فقط یک کار مراقبتی ساده نیست، بلکه بخش مهمی از روند درمان و پیشگیری از عفونت‌های جدی‌تر است. رعایت اصول شستشوی ملایم، انتخاب پانسمان مناسب بر اساس میزان ترشحات و وضعیت زخم و توجه به علائم هشدار دهنده عفونت می تواند روند بهبودی را سریعتر و ایمن تر کند. این مراقبت ها باید با دقت، حوصله و ترجیحاً زیر نظر پزشک یا پرستار متخصص انجام شود. هرگونه تغییر در ظاهر زخم، بوی نامطبوع یا افزایش درد نیاز به ارزیابی حرفه ای دارد. برای بیمار مهم است که از وارد کردن فشار به زخم و غفلت از مراقبت روزانه خودداری کند. به طور کلی، پانسمان مناسب می تواند تفاوت زیادی بین یک زخم قابل کنترل و یک مشکل جدی ایجاد کند.

پزشک شما مراقب سلامتی شماست!