علل و عوامل زمينه‌اي: بازگشت از مهم‌ترين علت‌ها مي‌تواند به مهم‌ترين علت باشد. کلیه هاکه معمولاً در 30 تا 50 درصد از دختران رخ می دهد. در کودکان دیده می شود که می تواند عامل عفونت ادراری باشد و عوارض عفونت ادراری را به خصوص در کودکان افزایش دهد. بنابراین در صورت وجود رفلاکس باید پیگیری شود.دلیل بعدی این است که کودک در کنترل مثانه مشکل دارد مانند موارد زیر: ادرار می کند و دیر به دستشویی می رود. کودکانی که با عجله به دستشویی می روند و نمی توانند ادرار خود را نگه دارند. کودکانی که ممکن است در طول روز یک قطره رطوبت داشته باشند و لباس های خود را خیس کنند. یا کودکانی که یبوست دارند همگی می توانند از عوامل زمینه ساز عفونت ادراری باشند. از دیگر علل کمتر شایع مشکلات نخاعی یا انسداد مجاری ادراری در کودکان است. این بیماری بیشتر در دختران دیده می شود. معمولا در سنین 7 تا 11 سالگی دیده می شود. ممکن است در پسران در سال اول زندگی بیشتر دیده شود. مهم ترین علت عفونت مطب ریفلاکس (بازگشت ادرار از مثانه به کلیه) است. این علت می تواند جنبه ژنتیکی داشته باشد، یعنی عامل زمینه ای می تواند ارثی باشد، مثلاً اگر والدین از مثانه به کلیه ها رفلاکس داشته باشند، تقریباً 30 تا 50 درصد فرزندانشان نیز دچار این مشکل می شوند و اگر یکی از فرزندان خانواده رفلاکس داشته باشد، حدود 25 تا 30 درصد سایر کودکان نیز ممکن است این مشکل را داشته باشند. #000000;">علائم:علائم عفونت ادراری به این بستگی دارد که آیا درگیری سیستم ادراری به مثانه و مثانه نیز محدود می شود. اگر درگیری فقط مثانه باشد، علائم معمولاً تکرر ادرار، سوزش، بی اختیاری ادرار، زور زدن هنگام ادرار کردن، بوی بد ادرار و در برخی موارد وجود تب (معمولاً خفیف و کمتر از یک درجه). تشخیص درگیری مثانه آسان است، زیرا علائم بالینی واضحی دارد.توصیه می‌شود که اگر تب بیش از ۲ یا ۳ روز طول کشید، آزمایش کشت ادرار برای کودک انجام شود. متأسفانه عفونت دستگاه ادراری فوقانی که با درگیری کلیه همراه است می تواند مضر باشد و با عوارض بعدی همراه باشد. در علائم بالینی غیر از تب، گاهی اوقات علائم دیگری وجود ندارد. البته در برخی موارد درد پهلو، بی حالی، تهوع و استفراغ وجود دارد اما گاهی فقط تب است و علائم دیگری ندارد. اگر کودک علائم دیگری جز تب نداشته باشد، هم والدین و هم پزشک مربوطه باید نگران عفونت ادراری باشند. حدود 10 درصد از کودکانی که تب بالا دارند و علائم دیگری ندارند، پیلونفریت دارند. توصیه می شود اگر تب بیش از 2 یا 3 روز طول کشید، آزمایش کشت ادرار برای آنها انجام شود. که عمدتاً شامل آنتی بیوتیک است. البته اگر کودک تب دارد و حالش خوب نیست باید در بیمارستان بستری شود و آنتی بیوتیک به صورت تزریقی و سرم دریافت کند، اما اگر وضعیت او آنقدر بحرانی نیست که نیاز به بستری داشته باشد، می تواند درمان را در منزل با آنتی بیوتیک خوراکی ادامه دهد. اگر کودک تب نداشته باشد، اما به هر دلیلی قادر به خوردن شربت آنتی بیوتیک نباشد، باز هم باید برای دریافت آنتی بیوتیک به صورت تزریقی در بیمارستان بستری شود. یکی از موارد دیگری که پزشک بستری کردن کودک را صلاح می‌داند، زمانی است که احساس می‌کند مادر به خوبی از کودک مراقبت نمی‌کند و اگر کودک به خانه برود احتمالاً از او مراقبت نمی‌شود. بنابراین تصمیم می گیرد کودک را بستری کند و بهبودی او را تضمین کند.

وقتی والدین به عفونت ادراری در کودک خود مشکوک هستند، باید او را نزد پزشک اطفال ببرند. کاری که پزشک باید برای کودک انجام دهد درخواست آزمایش ادرار است. اما اگر کودک بسیار بیمار باشد و تب داشته باشد، پزشک او را بستری می کند. از دیگر آزمایشاتی که طبق تشخیص پزشک در روزهای آینده باید انجام شود تهیه عکس رنگی از مثانه (VCUG) یا سونوگرافی کلیه است که برای بررسی سلامت مجاری ادراری و کلیه ها ضروری است.

طول دوره درمان عفونت ادراری نسبتاً طولانی و بین 10 روز تا 2 هفته است. نکته مهم در مورد درمان عفونت ادراری این است که پس از پایان درمان باید پیگیری های لازم برای روشن شدن علت اصلی عفونت ادراری انجام شود. به عبارت دیگر، پزشک از والدین می خواهد که حدود یک تا شش هفته پس از پایان درمان، کودک را دوباره برای پیگیری بیاورند. سپس پزشک باید بررسی کند که آیا مشکلی در سیستم ادراری کودک وجود دارد یا خیر. آزمایش‌هایی مانند اسکن رنگی مثانه، پس از بهبودی کامل کودک و عدم وجود عفونت در آزمایش ادرار برای شناسایی و درمان مشکلات احتمالی دستگاه ادراری انجام می‌شود. هنگامی که مشکلات دستگاه ادراری شناسایی می شود، پزشک تصمیم می گیرد که آیا این مشکلات با رشد کودک برطرف می شوند یا نیاز به جراحی دارند. اگر باید صبر کنیم تا کودک با بزرگ شدن بهتر شود، باید در این مدت آنتی بیوتیک مصرف کند تا از ابتلای مجدد به عفونت ادراری جلوگیری شود.

اگر کودک به موقع درمان نشود، ممکن است بافت کلیه آسیب ببیند و در آینده مشکلات بدی مانند نارسایی کلیه و فشار خون بالا برای کودک ایجاد شود. همچنین پس از درمان کودک باید پیگیری ها و ارجاعات را جدی بگیرید. هدف از این پیگیری ها و بررسی ها جلوگیری از عوارض بعدی عفونت است. اگر کودکی دچار عفونت ادراری می شود و این عفونت به کلیه او آسیب می رساند، این کودک باید تا بزرگسالی از نظر فشار خون و دفع پروتئین از طریق ادرار معاینه شود.

بعد از درمان عفونت ادراری، ممکن است لازم باشد کودک مدتی به مصرف آنتی بیوتیک ادامه دهد تا از ابتلای مجدد به عفونت ادراری جلوگیری کند. ما به این پیشگیری با آنتی بیوتیک یا پروفیلاکسی می گوییم که با همان آنتی بیوتیک های معمولی اما با دوز کمتر انجام می شود. کودکان به خصوص زیر 5 سال باید آنتی بیوتیک مصرف کنند تا زمانی که اختلالات ساختاری دستگاه ادراری به طور کامل مورد بررسی قرار نگیرند و تا زمانی که پزشک مطمئن شود مشکلی برای دستگاه ادراری وجود ندارد، مصرف آنتی بیوتیک ادامه یابد. اما در صورت بروز مشکل در سیستم ادراری باید آنتی بیوتیک را ادامه داد. در برخی از کودکان، استفاده از آنتی بیوتیک ها به ویژه برای جلوگیری از عفونت های بیشتر مهم است از جمله کودکان زیر 6 ماه، کودکانی که سابقه عفونت ادراری دارند، کودکانی که رفلاکس ادراری دارند، کودکانی که دارای معاینه ادراری ضعیف هستند، چهره های ضعیفی دارند. سیستم ایمنی بدن به هر دلیلی علاوه بر این، کودکانی که مکرراً دچار عفونت ادراری می شوند اما در عین حال مشکلی در سیستم ادراری خود ندارند، نیاز به مصرف طولانی مدت آنتی بیوتیک نیز دارند.