سلامت کودک به مراقبت و توجه والدین قبل از بارداری و در سالهای اولیه تولد بستگی دارد. پس از تولد، معاینه کامل نوزاد در بیمارستان انجام می شود و سپس در عرض 3 تا 5 روز، اولین ویزیت برای ارزیابی سلامت نوزاد توسط متخصص اطفال انجام می شود. در فواصل زمانی مشخص، روند سلامت و رشد کودک بررسی می شود و مشاوره های لازم از نظر تغذیه و رشد جسمی و ذهنی انجام می شود. هدف از این معاینات اولیه این است که مطمئن شوید کودک شما به درستی رشد و نمو می کند و هیچ ناهنجاری جدی ندارد. به طور خاص، پزشک مراحل رشد و تکامل کودک را بررسی می کند، متخصص اطفال در مورد رشد کلی کودک شما می پرسد. از جمله، او زمانی که کودک شروع به لبخند زدن، غلت زدن، نشستن و راه رفتن و نحوه استفاده از دست‌ها و بازوهای خود می‌کند، مشاهده و بحث خواهد کرد. در طول معاینه، پزشک اطفال رفلکس ها و تون عضلانی عمومی را بررسی می کند. و مشکلات کودک را به موقع شناسایی کرده و مداخلات لازم را برای جلوگیری از بروز بیماری ها انجام خواهد داد. تا فرزندان ما در بهترین و مناسب ترین شرایط زندگی به حداکثر پتانسیل خود برسند.

در سال اول زندگی کودکتان، احتمالاً بیش از هر زمان دیگری به پزشکان اطفال مراجعه خواهید کرد. اولین معاینه کودک بلافاصله پس از تولد انجام می شود. در برنامه های تعریف شده توسط اداره سلامت کودکان وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی، حداقل معاینات معمول از نوزادی تا 5 سالگی ذکر شده است. ممکن است پزشک اطفال شما بخواهد فرزندتان را بیشتر ببیند.

در حالت ایده آل، هر دو والدین (یا سایر مراقبان دائمی) باید در این بازدیدهای اولیه شرکت کنند. این جلسات به شما و متخصص اطفال فرصتی برای آشنایی و تبادل پرسش و پاسخ می دهد. خود را به سوالات پزشکی محدود نکنید. متخصص اطفال شما همچنین در مسائل عمومی مراقبت از کودک تخصص دارد. بسیاری از متخصصان اطفال اطلاعاتی را ارائه می دهند که نگرانی های رایج را پوشش می دهد، اما ایده خوبی است که قبل از هر بازدید، فهرستی از سوالات خود تهیه کنید.

اگر فقط یکی از والدین یا مراقب می تواند در جلسه شرکت کند، سعی کنید از یکی از دوستان یا خویشاوندان بخواهید که به والدینی که در جلسه شرکت می کنند بپیوندد. اگر کمی در پوشاندن و درآوردن لباس نوزاد و بسته بندی وسایل او کمک کوچکی داشته باشید، تمرکز روی صحبت خود با پزشک بسیار آسان تر خواهد بود. بزرگسال دیگری می تواند به حمل کیسه پوشک و نگه داشتن درها کمک کند. شما لباس های نوزادتان را در می آورید تا روی ترازو مخصوص وزن شود. وزن او با ترازو، قدش روی میز صاف و اندازه سرش با متر اندازه گیری می شود. این اندازه‌گیری‌ها باید برای تعیین منحنی رشد او از یک بازدید به ملاقات بعدی ترسیم شوند. (به منحنی رشد کودک خود با استفاده از نمودارهای روی کارت مراقبت او نگاه کنید.) این مطمئن ترین راه برای قضاوت در مورد اینکه آیا او به طور طبیعی رشد می کند یا خیر است و به شما نشان می دهد که در منحنی رشد نسبت به سایر کودکان هم سن خود کجا قرار دارد. اگر در مورد میزان شیر خود مطمئن نیستید، بررسی وزن بیشتر می تواند اطمینان بخش باشد.

نوزادان به طور طبیعی وقتی هوا را در حین شیر خوردن می بلعند، بداخلاق و بداخلاق هستند. اگرچه این اتفاق هم در نوزادانی که از شیر مادر تغذیه می‌کنند و هم در نوزادانی که با شیشه شیر می‌خورند اتفاق می‌افتد، اما در نوزادانی که با شیشه شیر تغذیه می‌شوند، شایع‌تر است. هنگامی که این اتفاق می افتد، ممکن است به جای اینکه اجازه دهید کودک هنگام غذا خوردن سر و صدا کند، شیر دادن را متوقف کنید. بی قراری مداوم باعث می شود که هوای بیشتری ببلعد که فقط ناراحتی او را افزایش می دهد و ممکن است باعث تف کردن او شود. یکی از کارهایی که می توانید امتحان کنید این است که او را مجبور کنید به طور مرتب آروغ بزند، حتی اگر هیچ ناراحتی نشان نمی دهد. مکث و تغییر موقعیت به تنهایی باعث کند شدن بلع او و کاهش میزان هوای بلعیده می شود. اگر از بطری تغذیه می شود، پس از هر 60 تا 90 سی سی آروغ بزنید. اگر از شیر مادر تغذیه می کند، هنگام تعویض سینه او را آروغ بزنید. برخی از نوزادانی که با شیر مادر تغذیه می شوند، هوای زیادی را نمی بلعند و بنابراین ممکن است نیازی به آروغ زدن نداشته باشند.

در اینجا چند تکنیک آورده شده است، پس از کمی تمرین متوجه خواهید شد که کدام یک برای فرزند شما بهتر عمل می کند.

• کودک را به صورت عمودی نگه دارید و سر او را روی شانه خود قرار دهید تا سر و پشت او را حمایت کند و به آرامی با دست دیگر به پشت او ضربه بزنید.
• کودک را روی زانوی خود بنشینید، سینه و سر او را با یک دست بگیرید و با دست دیگر به پشت او ضربه بزنید.
• کودک را روی زانوی خود بخوابانید و پشت او را بالا نگه دارید. سر او را طوری بگیرید که بالای سینه اش باشد و به آرامی بدوید یا پشت او را نوازش کنید.

اگر بعد از چند دقیقه هنوز آروغ نزده است، به غذا دادن به او ادامه دهید و نگران نباشید. کودک هر بار آروغ نمی‌زند. پس از پایان شیردهی، دوباره او را آروغ بزنید و ده تا پانزده دقیقه او را در حالت عمودی نگه دارید تا آروغ نزند.

دانستن تفاوت بین استفراغ و استفراغ واقعی بسیار مهم است. برخلاف استفراغ، که به نظر می رسد اکثر کودکان حتی متوجه آن نمی شوند، استفراغ فشار بالایی است و معمولا باعث ناراحتی و ناراحتی زیادی برای کودک شما می شود. این معمولا مدت کوتاهی پس از خوردن غذا رخ می دهد و بسیار حجیم تر از استفراغ است. اگر کودک شما به طور منظم (یک یا چند بار در روز) استفراغ می کند یا اگر متوجه خون یا رنگ سبز روشن در استفراغ کودک خود شدید، با پزشک اطفال کودک خود مشورت کنید. اگرچه عملاً جلوگیری از پمپاژ شیر به طور کامل غیرممکن است، اما رعایت این نکات به شما کمک می کند تا دفعات و میزان پمپاژ شیر را کاهش دهید.

• هر وعده غذایی را به آرامی، آرام و با فراغت انجام دهید.
• از وقفه، صداهای ناگهانی، نورهای قوی و سایر عوامل حواس پرتی در طول شیردهی خودداری کنید.
در طول شیردهی حداقل هر سه تا پنج دقیقه کودک خود را آروغ بزنید
• از شیر دادن در حالی که کودک دراز کشیده است خودداری کنید.
• بعد از هر بار شیر خوردن نوزاد را به مدت بیست تا سی دقیقه در حالت ایستاده نگه دارید.
• بلافاصله پس از شیردهی، کودک را تکان ندهید و با او بازی خشونت آمیز نکنید.
• سعی کنید قبل از اینکه گرسنه شود به او غذا بدهید.
• اگر کودک شما از شیر مادر تغذیه نمی‌کند و شما با شیشه شیر می‌خورید، مطمئن شوید که سوراخ بالای شیشه شیر خیلی بزرگ نباشد (که باعث می‌شود شیر خیلی سریع جریان یابد) و خیلی کوچک نباشد (که باعث خفگی و قورت دادن هوای کودک شما می‌شود). اگر اندازه سوراخ مناسب است، وقتی شیشه را وارونه می‌کنید، باید چند قطره بیرون بیاید و سپس متوقف شود.

تغذیه کودک یکی از مهم ترین و گاهی گیج کننده ترین چالش هایی است که شما به عنوان والدین با آن مواجه خواهید شد. لطفاً به یاد داشته باشید که فرزند شما منحصر به فرد است و ممکن است نیازهای خاصی داشته باشد. اگر سؤالی دارید، از متخصص اطفال فرزندتان بخواهید تا به شما کمک کند تا پاسخ هایی را پیدا کنید که به طور خاص برای شما و فرزندتان کاربرد دارد.

اکثر کودکان هر از گاهی سکسکه می کنند. معمولاً والدین را بیشتر از نوزاد آزار می دهد، اما اگر سکسکه در هنگام شیر خوردن اتفاق افتاد، وضعیت کودک را تغییر دهید، سعی کنید او را وادار به آروغ کنید یا به او کمک کنید تا آرام شود. صبر کنید تا سکسکه متوقف شود و سپس دوباره شروع به تغذیه کنید. اگر سکسکه ظرف پنج تا ده دقیقه از بین نرفت، سعی کنید برای چند دقیقه شیردهی را از سر بگیرید. انجام این کار معمولا آن را متوقف می کند. اگر کودک شما اغلب سکسکه می کند، سعی کنید زمانی که آرام است و قبل از اینکه خیلی گرسنه شود به او غذا بدهید. این معمولاً احتمال سکسکه در طول تغذیه را کاهش می دهد.

گریه کردن برای کودکان عادی است و اهداف مختلفی دارد. گریه به کودک این امکان را می دهد که در هنگام گرسنگی یا ناراحتی از او کمک بخواهد. همچنین به او کمک می کند از محرک های قوی مانند صداها، نورها و سایر عوامل مضر دوری کند. علاوه بر این، گریه به کودک کمک می کند تا تنش های خود را رها کند.

ممکن است متوجه شوید که کودک شما دوره های بی قراری دارد، حتی زمانی که گرسنه، ناراحت یا خسته نیست. گاهی به نظر می رسد که هیچ چیز نمی تواند او را آرام کند. پس از این دوره ها، ممکن است هوشیارتر به نظر برسد و سپس عمیق تر از حد معمول بخوابد. این نوع گریه های تند به نوزادان کمک می کند تا انرژی اضافی را آزاد کرده و آرام شوند. با دانستن الگوهای گریه کودکتان، ممکن است بتوانید نیازهای خاص او را از طریق نوع گریه او شناسایی کنید. آیا او گرسنه است عصبانی است آیا درد دارد یا احساس ناراحتی می کند؟ آیا خواب آلود است هر کودکی از صدای خود به روشی متفاوت استفاده می کند.

گاهی اوقات انواع مختلف گریه با هم همپوشانی دارند. کودکان معمولا گرسنه از خواب بیدار می شوند و برای غذا گریه می کنند. اگر سریع پاسخ ندهید، گریه گرسنگی او ممکن است به فریاد خشم تبدیل شود. تفاوت را خواهید شنید. همانطور که کودک بزرگ می شود، گریه های او قوی تر، بلندتر و اصرار بیشتر می شود. آنها همچنین متنوع تر می شوند، گویی نیازها و خواسته های متفاوتی را بیان می کنند. بهترین راه برای مقابله با گریه، پاسخ سریع است. با توجه زیاد، کودک نوپا را لوس نخواهید کرد و اگر به درخواست های او پاسخ دهید، در کل کمتر گریه می کند.

هنگامی که به گریه های کودک خود پاسخ می دهید، ابتدا سعی کنید فوری ترین نیاز او را برطرف کنید. اگر سرد است، گرسنه است و پوشکش خیس است، ابتدا او را گرم کنید، پوشکش را عوض کنید و سپس به او غذا دهید. اگر گریه او شبیه جیغ یا وحشت است، بررسی کنید که آیا لباس او یا چیز دیگری باعث ناراحتی او شده است. شاید یک مو دور انگشت یا پایش پیچیده باشد. اگر گرم است، پوشک او خشک است، و خوب غذا می خورد، اما گریه اش را قطع نمی کند، تکنیک های تسکین دهنده را امتحان کنید. روش هایی را پیدا کنید که برای فرزندتان بهترین کار را دارند.

• تکان دادن به آرامی، یا روی صندلی گهواره ای یا در بازوهای خود در حالی که به آرامی به چپ و راست حرکت می کنید.
• به آرامی سر او را نوازش کنید یا به آرامی به پشت یا سینه اش بزنید
• پیچیدن او در یک پتوی کودک
• آواز خواندن یا صحبت کردن با او
• موسیقی ملایم پخش کنید
• راه رفتن او در آغوش، در کالسکه یا روی صندلی ایمنی کودک در ماشین
• آروغ زدن برای از بین بردن حباب های گاز در معده
• حمام گرم (اکثر کودکان حمام را دوست دارند، اما نه همه)

گاهی اوقات، اگر هیچ یک از این روش ها جواب نداد، بهترین راه این است که کودک را در مکانی امن مانند تختش تنها بگذارید. بسیاری از کودکان بدون گریه نمی توانند به خواب بروند و اگر تنها بمانند سریعتر به خواب می روند. اگر کودک واقعا خسته است، گریه نباید طولانی باشد. اگر گریه قطع نشد و در طول روز یا شب ادامه داشت، ممکن است به دلیل قولنج باشد. متاسفانه هیچ توضیح قطعی برای علت قولنج وجود ندارد. اغلب، قولنج به این معنی است که نوزاد به طور غیرعادی به محرک ها حساس است یا نمی تواند خود را آرام کند یا سیستم عصبی خود را تنظیم کند. همانطور که او رشد می کند، این ناتوانی در خود آرام کردن، که با گریه مداوم مشخص می شود، بهبود می یابد.

اگر کودک شما آرام نشود، ممکن است بیمار باشد. دمای بدن او را بررسی کنید. اگر دمای مقعدی او 38 درجه سانتیگراد یا بالاتر باشد، ممکن است عفونت داشته باشد. با متخصص اطفال تماس بگیرید.

هرچه آرام‌تر باشید، آرام کردن کودک آسان‌تر خواهد بود. حتی کودکان بسیار کوچک به استرس حساس هستند و با گریه به آن واکنش نشان می دهند. شنیدن گریه نوزاد می تواند دردناک باشد، اما اگر اجازه دهید ناامیدی شما به خشم یا وحشت تبدیل شود، فقط گریه کودک را بدتر می کنید. اگر احساس می‌کنید که نمی‌توانید از پس این وضعیت برآیید، کودک را در مکانی امن بگذارید و از یکی از اعضای خانواده یا دوستان کمک بخواهید. این به شما فرصت استراحت می دهد و گاهی اوقات وجود یک چهره جدید می تواند کودک را آرام کند. مهمتر از همه، هرگز کودک را تکان ندهید و ضربه نزنید. تکان دادن شدید کودک می تواند باعث کوری، آسیب مغزی یا حتی مرگ شود. مهم است که این اطلاعات در مورد گریه کردن را با هر کسی که از کودک شما مراقبت می کند، از جمله همسر یا پرستار کودک خود، به اشتراک بگذارید.

در نهایت، گریه فرزندتان را به دل نگیرید. او گریه نمی کند چون شما والدین بدی هستید یا به این دلیل که شما را دوست ندارد. همه کودکان اغلب بدون هیچ دلیلی گریه می کنند. نوزادان تازه متولد شده معمولا یک تا چهار ساعت در روز گریه می کنند. این بخشی از سازگاری با زندگی جدید و عجیب خارج از رحم است.

گاهی اوقات والدین نمی توانند هنگام گریه نوزادان خود را آرام کنند، پس انتظار نداشته باشید که معجزه گر باشید. در عوض، به گریه او پاسخ دهید، او را در آغوش بگیرید، واقع بین باشید، کمک بگیرید، به اندازه کافی استراحت کنید و از تمام آن لحظات فوق العاده با فرزندتان لذت ببرید.

ریشه بند ناف را تمیز و خشک نگه دارید تا چروکیده شود و در نهایت از بین برود. نیازی به استفاده از الکل بر روی بند ناف نیست. فقط آن را تمیز نگه دارید. قبل از افتادن بند ناف، استحمام سریع در آب کافی است و پس از استحمام، بند ناف را خشک کنید. پوشک را زیر بند ناف تا کنید تا ادرار آن را خیس نکند. ممکن است در زمان افتادن بند ناف چند قطره خون روی پوشک مشاهده کنید. این طبیعی است. اما اگر بند ناف به طور فعال خونریزی می کند، فوراً با پزشک کودک خود تماس بگیرید. اگر بند ناف عفونی شود نیاز به درمان دارویی دارد. اگرچه عفونت بند ناف غیر معمول است، اما در صورت مشاهده هر یک از موارد زیر باید با پزشک خود تماس بگیرید:

• بوییدن ترشحات زرد از بند ناف
• پوست قرمز در اطراف پایه بند ناف
• گریه هنگام لمس بند ناف یا پوست کنار آن

ریشه بند ناف باید تا سه هفتگی خشک شود و بیفتد. اگر بعد از این مدت ادامه پیدا کرد، باید به پزشک مراجعه کنید.

گرانولوم ناف: گاهی اوقات، بند ناف به جای خشک شدن کامل، گرانولوم یا توده قرمز کوچکی از بافت اسکار ایجاد می کند که پس از افتادن روی بند ناف باقی می ماند. این گرانولوم مایع زرد روشنی ترشح می کند. این معمولاً در عرض یک هفته از بین می رود، در غیر این صورت، با پزشک اطفال کودک خود مشورت کنید.

فتق ناف: اگر به نظر می‌رسد که ناحیه بند ناف کودک شما هنگام گریه بیرون می‌زند، ممکن است فتق ناف داشته باشد. یک سوراخ کوچک در قسمت عضلانی دیواره شکم که به بافت اجازه می دهد در هنگام افزایش فشار شکم (مثلاً گریه) بیرون بزند. این یک بیماری جدی نیست و معمولاً طی دوازده تا هجده ماه اول به خودی خود برطرف می شود. اگر سه تا پنج سال بهبود نیافت، ممکن است نیاز به جراحی داشته باشد. روی ناف نوار یا سکه نگذارید. این به فتق کمک نمی کند و ممکن است باعث ایجاد بثورات شود.

از زمانی که پوشک های یکبار مصرف سال ها پیش معرفی شدند، نیازها و انتظارات اکثر والدین را برآورده کردند. با این حال، انتخاب پوشک تصمیمی است که هر والدین تازه وارد با آن مواجه می شوند. در حالت ایده آل، بهتر است قبل از تولد نوزاد بین پوشک پارچه ای و پوشک یکبار مصرف یکی را انتخاب کنید تا بتوانید انبار کنید. توجه داشته باشید که اکثر نوزادان حدود ده پوشک در روز استفاده می کنند. قبل از شروع، مطمئن شوید که تمام تجهیزات لازم را دارید. هرگز کودک خود را حتی برای یک ثانیه روی میز تعویض لباس تنها نگذارید. نوزادان تکان می‌خورند و به راحتی می‌توانند از روی میز تعویض بیفتند. بعلاوه، زمان زیادی طول نمی کشد که کودک به سمت خود غلت بزند، و اگر در حالی که حواس شما پرت است، غلت بزند، می تواند منجر به آسیب جدی شود. هنگام تعویض پوشک کودک، به موارد زیر نیاز دارید:

• یک پوشک تمیز (با بند یا نوار)
• دستمال مرطوب مرطوب بدون بو، یا یک ظرف کوچک (یا لیوان یا کاسه) حاوی آب ولرم و یک دستمال نرم، حوله کاغذی نرم یا پنبه نیز می‌تواند استفاده شود.
• پماد پوشک یا وازلین
• از پودر بچه استفاده نکنید، زیرا ممکن است کودک گرد و غبار پودر را استنشاق کرده و ریه های او را تحریک کند.

مراحل تعویض پوشک:
1. پوشک کثیف را بردارید و از آب گرم و پنبه، دستمال کاغذی نرم یا دستمال مرطوب بدون عطر برای تمیز کردن آرام کودک استفاده کنید. (به یاد داشته باشید که برای دختر بچه ها از جلو به عقب پاک کنید.)
2. در صورت نیاز از پماد پوشک توصیه شده توسط پزشک اطفال استفاده کنید. قبل از استفاده از پماد مطمئن شوید که ناحیه پوشک کاملاً خشک شده است.

بثورات پوستی یا سوزش پوست در ناحیه پوشک شده معمولاً قرمزی یا برآمدگی‌های کوچک در قسمت پایین شکم، باسن، اندام تناسلی و چین‌های ران (سطوحی که مستقیماً با پوشک خیس یا کثیف تماس دارند) است. شایع ترین علل آن عبارتند از:

• نگه داشتن پوشک مرطوب برای مدت طولانی: رطوبت پوست را مستعد خشک شدن می کند. با گذشت زمان، ادرار در پوشک تجزیه می شود و مواد شیمیایی تشکیل می دهد که می تواند پوست را بیشتر تحریک کند.
• نگه داشتن پوشک آلوده به مدفوع برای مدت طولانی:آنزیم های گوارشی موجود در مدفوع به پوست حمله کرده و آن را مستعد جوش می کنند.

وقتی سطح پوست آسیب می بیند، در برابر تحریک ادرار و مدفوع آسیب پذیرتر می شود و مستعد عفونت باکتریایی یا قارچی می شود. عفونت های قارچی در این ناحیه شایع است و اغلب به صورت جوش های روی ران ها، اندام تناسلی و پایین شکم ظاهر می شود.

بیشتر در سنین خاص و تحت شرایط خاص رخ می دهد:

• در کودکان 8 تا 10 ماهه
• اگر کودکان تمیز و خشک نگهداری نمی شوند
• وقتی کودکان اسهال دارند
• زمانی که کودک شروع به خوردن غذای جامد می کند (احتمالاً به دلیل تغییرات در فرآیند گوارش ناشی از تنوع غذایی جدید)
• زمانی که کودک آنتی بیوتیک مصرف می کند (زیرا این داروها باعث افزایش رشد قارچ هایی می شوند که می توانند پوست را آلوده کنند)

برای کاهش خطر بثورات پوشک در کودک، این مراحل را به برنامه تعویض پوشک خود اضافه کنید:

1. پوشک را بلافاصله بعد از اجابت مزاج عوض کنید، بعد از هر دفع مدفوع ناحیه پوشک را با دستمال مرطوب یا پارچه نرم و آب تمیز کنید.
2. پوشک مرطوب را مرتباً عوض کنیدتا تماس پوست با رطوبت را کاهش دهید.
3. در صورت امکان، پایین تنه کودک را در معرض هوا قرار دهید. هنگام استفاده از پوشک های پارچه ای یا پوشک های یکبار مصرف با کش های محکم در اطراف شکم و پاها، مطمئن شوید که هوا از پوشک عبور می کند.

اگر راش پوشک علی رغم تلاش شما ایجاد شد، از پماد راش پوشک به عنوان مانعی برای جلوگیری از تحریک بیشتر و التیام پوست استفاده کنید. بثورات باید طی دو تا سه روز به طور قابل توجهی بهبود یابد. اگر بهبود نیافت یا بدتر شد (یا اگر متوجه بثورات جوش مانند شدید)، به پزشک اطفال خود مراجعه کنید.

در یک اتاق گرم، کودک را روی هر سطح صافی که برای هر دوی شما راحت است قرار دهید. تعویض میز، تخت یا کف مناسب است. سطوح سخت را با یک پتو یا حوله نرم بپوشانید. اگر کودک روی سطحی بالاتر از زمین قرار دارد، از بند ایمنی استفاده کنید یا همیشه یک دست خود را روی کودک نگه دارید تا مطمئن شوید که او سقوط نمی کند.

قبل از شروع، یک کاسه آب، یک دستمال مرطوب دوبار شستشو (بدون باقیمانده صابون) و مقداری مواد شوینده ملایم برای کودک در دسترس داشته باشید. کودک خود را در یک حوله بپیچید و فقط قسمت هایی از بدن او را که می شستید در معرض دید قرار دهید. برای شستن صورت از دستمال مرطوب بدون صابون استفاده کنید. سپس از آب صابون برای شستن بقیه بدن او استفاده کنید و در نهایت ناحیه پوشک را تمیز کنید. به چین های زیر بغل، پشت گوش، دور گردن و به خصوص در دختران، ناحیه تناسلی توجه ویژه ای داشته باشید.

هنگامی که ناحیه بند ناف بهبود یافت، می توانید نوزاد خود را مستقیماً در آب قرار دهید. اولین حمام های او باید تا حد امکان ملایم و کوتاه باشد. اگر ناراحت کننده به نظر می رسد، به حمام اسفنجی برگردید و یک یا دو هفته دیگر دوباره امتحان کنید. وقتی کودک آماده است به شما نشان می دهد.

اکثر والدین حمام کردن نوزاد خود را در یک وان کوچک یا لگن پلاستیکی پوشیده شده با حوله تمیز آسان تر می دانند. ظرف را با 2 اینچ (5 سانتی متر) آب پر کنید که تا داخل مچ دست یا آرنج شما گرم است، نه داغ. اگر ظرف را از شیر پر می کنید، ابتدا آب سرد را باز کرده و سپس آن را ببندید تا خود یا کودک دچار سوختگی نشود. دمای آب در شیر آب نباید بیشتر از 48.9 درجه سانتیگراد باشد تا دچار سوختگی نشوید. در بسیاری از موارد می توانید دمای آبگرمکن خود را تنظیم کنید. اگر چیزی را فراموش کردید یا باید برای لحظه ای از کودک دور شوید، باید او را با خود ببرید، بنابراین یک حوله خشک در دست داشته باشید. هرگز کودک را حتی برای یک لحظه در دستشویی تنها نگذارید. اگر کودک شما از حمام کردن لذت می برد، به او زمان بیشتری برای بازی در آب و کشف آن بدهید. هر چه کودک شما بیشتر لذت ببرد، کمتر از آب می ترسد. با بزرگتر شدن او، زمان حمام طولانی تر می شود تا جایی که بیشتر آن صرف بازی می شود. حمام کردن باید یک تجربه آرامش بخش و لذت بخش باشد، بنابراین عجله نکنید مگر اینکه کودک شما ناراحت باشد.

از یک پارچه نرم برای شستن صورت و موهای کودک استفاده کنید و این کار را یک یا دو بار در هفته انجام دهید. به آرامی تمام پوست سر او از جمله قسمت های نرم را ماساژ دهید. هنگامی که صابون یا شامپوی کودک را از سر او می شویید، دست خود را به شکل فنجان روی پیشانی او قرار دهید تا کف به طرفین برود و وارد چشم او نشود. اگر مواد شوینده ای وارد چشمان او شد، کافی است چشمان بسته او را با یک دستمال مرطوب و آب گرم و بدون صابون پاک کنید تا زمانی که مواد شوینده تمام شود و دوباره چشمانش را باز کند. بقیه بدن او را از بالا به پایین بشویید.

حوله های کودک با کلاهک موثرترین راه برای گرم نگه داشتن سر کودک پس از حمام هستند. حمام کردن نوزاد در هر سنی یک کار خیس است، بنابراین آماده باشید که خودتان را خشک نگه دارید.

حمام کردن یک راه آرامش بخش برای آماده کردن کودک شما برای خواب است و باید در زمانی که برای شما مناسب است انجام شود.

توجه:

بعد از اینکه لباس نوزادتان را درآورید، فوراً او را در آب گرم قرار دهید تا سرما نخورد. از یک دست برای حمایت از سر و از دست دیگر برای شستن او استفاده کنید و ابتدا پاهای او را در آب قرار دهید. به آرامی با او صحبت کنید و او را به آرامی داخل وان فرود آورید. برای ایمنی بیشتر بدن و صورت او باید بالای سطح آب باشد، بنابراین باید به طور مرتب آب گرم روی بدنش بریزید تا گرم بماند. یک یا دو بار در هفته از یک حوله نرم برای شستن صورت و موهای خود استفاده کنید. به آرامی تمام پوست سر او از جمله قسمت های نرم را ماساژ دهید. هنگامی که صابون یا شامپوی کودک را از سر او می شویید، دست خود را به شکل فنجان روی پیشانی او قرار دهید تا کف به طرفین برود و وارد چشم او نشود. اگر مواد شوینده ای وارد چشمان او شد، کافی است چشمان بسته او را با یک دستمال مرطوب و آب گرم و بدون صابون پاک کنید تا زمانی که مواد شوینده تمام شود و دوباره چشمانش را باز کند. بقیه بدن او را از بالا به پایین بشویید.

اگر هنگام تعویض پوشک، ناحیه پوشک کودک را کاملا تمیز کنید، دیگر نیازی به حمام کردن نیست. یک حمام کوتاه با استفاده از مواد شوینده ملایم سه بار در هفته تا یک بار در روز در طول سال اول زندگی او ممکن است کافی باشد. حمام کردن زیاد می تواند پوست او را خشک کند، به خصوص اگر از صابون های خشک کننده یا تحریک کننده استفاده شود یا اگر رطوبت از پوست تبخیر شود. خشک کردن پوست با حوله و استفاده از مرطوب کننده بدون عطر و کم حساسیت بلافاصله بعد از حمام می تواند به جلوگیری از آلرژی کمک کند.

در ابتدا، کودک شما تفاوت بین روز و شب را نمی داند. معده او فقط فضای کافی برای سیر نگه داشتن حداکثر سه یا چهار ساعت دارد، (کودکانی که با شیر مادر تغذیه می شوند و از شیر خشک تغذیه می کنند ممکن است کمی بیشتر بخوابند.) در چند ماه اول، بیدار شدن از خواب و تغذیه در طول شب اجتناب ناپذیر است و باید در تمام ساعات شبانه روز به او شیر بدهید. اما حتی در این سن می توانید به او یاد بدهید که شب ها برای خوابیدن و روزها برای بازی است. سعی کنید در شب تا حد امکان به آرامی و با حرکت کم تغذیه کنید. چراغ ها را روشن نگذارید یا پوشک را برای مدت طولانی عوض نکنید. به جای بازی، بلافاصله پس از شیر دادن و تعویض پوشک او را به رختخوابش برگردانید. اگر بیش از سه یا چهار ساعت چرت زد، به خصوص در اواخر بعد از ظهر، او را بیدار کنید و با او بازی کنید. این به او می‌آموزد که خواب طولانی‌تری برای شب داشته باشد.

در ابتدا، کودک شما احتمالاً حدود 16 ساعت در روز می‌خوابد که به چرت‌های سه یا چهار ساعته تقسیم می‌شود و به طور مساوی بین وعده‌های غذایی فاصله می‌گیرد. شروع به ایجاد یک روال قبل از خواب کنید. تجربه یک حس قوی (مانند حمام)، و به دنبال آن زمان آرامش بخش (مانند استفاده از کمی لوسیون مرطوب کننده و صحبت کردن یا آواز خواندن)، و سپس یک تغذیه خوب با لالایی قبل از خواب، می تواند به کودک شما کمک کند تا بداند زمان خواب طولانی تری در راه است.

توصیه می شود که کودکان سالم به پشت بخوابند، زیرا این امن ترین وضعیت خواب برای کودکان است. خوابیدن به پشت خطر ابتلا به سندرم مرگ ناگهانی نوزاد (SIDS) را کاهش می دهد. زمانی که این کودکان در خواب با موقعیت هایی مواجه می شوند که سلامتی آنها را به خطر می اندازد، ممکن است نتوانند از خواب بیدار شوند تا خود را از خطر نجات دهند. کودکانی که به شکم می خوابند خواب عمیق تری دارند و بیدار شدن برایشان سخت تر است. به همین دلیل است که خوابیدن روی شکم بسیار خطرناک است. از آنجایی که تشخیص اینکه کدام نوزاد ممکن است به طور طبیعی بیدار نشود غیرممکن است و به دلیل ارتباط قوی بین SIDS و وضعیت خواب، توصیه می‌شود که همه نوزادان به پشت بخوابند.

برخی پزشکان قبلاً فکر می کردند که خوابیدن به پهلو ممکن است جایگزین خوبی برای خوابیدن به پشت باشد، اما اکنون می دانیم که خوابیدن به پهلو برای نوزادان به اندازه خوابیدن روی شکم خطرناک است. نوزادانی که به پهلو می‌خوابند ممکن است روی شکم خود بغلتند، که خطر SIDS را افزایش می‌دهد. از وسایل موقعیت یابی مانند پتوی نورد شده برای نگه داشتن کودک روی پشت خود استفاده نکنید، زیرا ممکن است باعث خفگی شود. فقط کودک را به پشت او بگذارید. همه کودکان سالم، از جمله آنهایی که رفلاکس دارند، باید به پشت بخوابند. اگر کودک شما یک بیماری نادر پزشکی دارد که نیاز به خوابیدن در وضعیت متفاوت دارد، پزشک اطفال به شما اطلاع خواهد داد. هنگامی که کودک می تواند به راحتی از پشت به شکم و شکم به پشت بغلتد، می توانید به او اجازه دهید در موقعیتی که انتخاب می کند بخوابد.

همچنین مهم است که از خوابیدن روی سطوح نرم مانند بالش، لحاف، پتو، ضربه گیر تخت یا حتی در کنار اسباب بازی های پر شده خودداری کنید، زیرا اگر صورت نوزاد در آنها مدفون باشد، ممکن است این وسایل راه هوایی کودک را مسدود کنند. همچنین از خواباندن نوزاد بر روی سینه بزرگسال خودداری کنید، زیرا خطر به خواب رفتن بزرگسال در حالی که نوزاد را در آغوش گرفته است وجود دارد. مبل ها و تشک های نرم نیز محیط های خواب بسیار ناامن برای کودکان هستند.

صندلي خودرو، کالسکه، تاب، کريس نوزاد و گهواره براي خواب منظم توصيه نمي شود، به خصوص براي نوزادان زير چهار ماه. کودکی در این سن ممکن است نتواند وضعیت خود را برای تنفس ایمن تغییر دهد. یک تشک سفت و تخت (در یک تخت یا گهواره ایمن) که با ملافه های مناسب پوشیده شده است، امن ترین مکان برای خواب نوزاد است. تشک را با بالش یا پتو نرم نکنید. این آن را خطرناک می کند. تمام اسباب بازی های نرم و حیوانات عروسکی را در سال اول از گهواره کودک خود دور نگه دارید. دمای اتاق کودک را در حدی راحت نگه دارید. به جای پتو، از لباس خواب (یک تکه) بدون پوشش اضافی استفاده کنید. اگر نگران سرد شدن نوزادتان هستید، می توانید از لباس های چند لایه، یک پتوی پوشیدنی یا یک کیسه خواب به عنوان جایگزین های مطمئن استفاده کنید. یک محیط خواب امن (کودک به پشت در یک تخت نزدیک به تخت والدین، بدون هیچ گونه ملافه یا اشیاء نرم) برای محافظت از کودک در برابر SIDS یا مرگ ناگهانی در اثر خفگی بسیار مهم است.

بسیاری از والدین وسوسه می شوند که نوزاد خود را در تخت خود بخوابانند، به خصوص زمانی که خسته و بی قرار هستند. خوابیدن در یک تخت مشترک خطر مرگ کودک را افزایش می دهد. در عوض تخت یا تخت کودک را در اتاق خود قرار دهید، جایی که بتوانید در صورت نیاز او را تحت نظر داشته باشید و به او آرامش دهید و همیشه او را به یک محیط خواب امن برگردانید. زمانی که کودک شما در اتاق خود در اتاق شما بخوابد (ترجیحاً برای سال اول) ایمن‌تر است.

در حالی که خوابیدن به پشت مهم است، چون او بزرگتر می‌شود، هنگام بیدار شدن و تحت مراقبت شما نیز باید روی شکم قرار گیرد. این به تقویت عضلات شانه و کنترل سر و جلوگیری از صاف شدن کمر کمک می کند. هیچ‌کس نمی‌تواند دقیقاً بگوید که نوزادان چقدر به شکم نیاز دارند، اما مطمئن شوید که هر روز بخشی از ساعات بیداری خود را به بازی در این وضعیت اختصاص دهید.

می‌توانید از ناخن‌گیر بچه یا ناخن‌گیر با نوک تیز استفاده کنید، اما هنگام استفاده از قیچی یا قیچی بسیار مراقب باشید. بهترین زمان برای کوتاه کردن ناخن‌های کودک بعد از حمام است، اگر او دراز کشیده باشد، اما ساده‌ترین زمان برای کوتاه کردن ناخن‌های کودک زمانی است که او خواب است. ناخن های او را تا حد امکان کوتاه و صاف نگه دارید تا از خاراندن خود (یا شما) جلوگیری کنید.

در چند هفته اول، انگشتان او به قدری کوچک هستند و ناخن هایش آنقدر سریع رشد می کنند که ممکن است مجبور شوید هفته ای دو بار آنها را کوتاه کنید. در مقابل، ناخن های پای کودک شما بسیار کندتر رشد می کنند و معمولا نرم و انعطاف پذیر هستند. لازم نیست آنها را به اندازه ناخن های خود کوتاه نگه دارید، بنابراین ممکن است فقط یک یا دو بار در ماه کوتاه شوند. از آنجایی که آنها بسیار نرم هستند، گاهی به نظر می رسند که در گوشت فرو رفته اند، اما جای نگرانی نیست، مگر اینکه پوست اطراف ناخن قرمز، ملتهب یا سفت شود و یا ناحیه ای از چرک را مشاهده کنید، در این صورت باید با پزشک اطفال خود مشورت کنید. با بزرگتر شدن کودک، ناخن های پای او سخت تر و محکم تر می شوند. از وسوسه جویدن ناخن های فرزندتان به عنوان راهی برای کوتاه کردن آنها اجتناب کنید، زیرا این عادت می تواند منجر به عفونت پوستی شود.

پوست کودک شما ممکن است به مواد شیمیایی موجود در لباس های نو و باقی مانده صابون روی لباس های شسته شده حساس باشد. قبل از اینکه کودک خود را در معرض آنها قرار دهید، لباس ها، ملافه ها، پتوها و سایر موارد قابل شستشو را دوبار آبکشی کنید. در چند ماه اول، نوزاد خود را جداگانه بشویید. پوسته پوسته شدن پوست نوزاد در چند هفته اول طبیعی است، زیرا بدن او در حال خلاص شدن از شر سلول های اضافی پوست از مایع آمنیوتیک است. نوزادان معمولاً نیازی به مرطوب کننده ندارند، به خصوص اگر آنها را اغلب حمام نکنید. اگر احساس می کنید که پوست کودک شما خیلی خشک است، می توانید از روغن، لوسیون، کرم یا پماد استفاده کنید که فاقد عطر و رنگ باشد. اگر کودک شما بثورات خشک یا برجسته دائمی دارد، از پزشک اطفال خود بپرسید که آیا ممکن است اگزما داشته باشد.

اگر قبلاً هرگز از کودکی مراقبت نکرده‌اید، تعویض لباس برای اولین بار می‌تواند سخت باشد. نه تنها بیرون آوردن آن دست کوچک از آستین سخت است، بلکه ممکن است کودک شما در طول کل فرآیند به نشانه اعتراض جیغ بزند. هوای روی پوستش را دوست ندارد و از فشار دادن و پوشاندن لباس لذت نمی برد. ممکن است هنگام تعویض بالاتنه او را روی زانو نگه دارید، سپس او را روی زمین، تخت یا میز تعویض لباس بخوابانید و پایین تنه او را عوض کنید. وقتی لباس خواب یک تکه به او می‌پوشید، قبل از پوشیدن آستین، آن‌ها را روی پاهایش بکشید. ابتدا تی شرت ها را روی سر او بکشید، سپس یک دست را از میان آستین ها بکشید. از این فرصت استفاده کنید و بپرسید "دستت کجاست؟" بزرگتر که می شود، بازی می شود، به طوری که فقط می شنود که می گویید "این دست بچه است!" دستش را از میان آستین ها رد می کند. برخی از ویژگی های لباس می تواند لباس پوشیدن را بسیار آسان تر کند. به دنبال لباس هایی باشید که:

• به جای پشت دکمه از جلو به انتها بسته یا زیپ شده باشد.
• هر دو پا باید دکمه یا زیپ داشته باشند تا تعویض پوشک راحت تر شود.
• آستین های گشاد داشته باشید تا دست شما به آرامی بازوی کودک را از میان آنها عبور دهد.
• روبان یا نواری برای گره زدن، باز کردن یا پیچیدن دور گردن نداشته باشید. (چون باعث خفگی می شود)
• ساخته شده از پارچه نرم (از چسباندن محکم دور بازوها، پاها یا گردن خودداری کنید).

کودک خود را روی پاهای خود بگذارید و یقه لباس را طوری بکشید که روی سرش کشیده شود. از انگشتان خود برای جلوگیری از گیرکردن لباس به صورت یا گوش او استفاده کنید.

سعی نکنید بازوی کودک را از آستین رد کنید. در عوض، از بیرون به داخل آستین برسید، دست کودک را بگیرید و از آستین بیرون بیاورید.

هنگام درآوردن، آستین ها را یکی یکی در حالی که پشت و سر نوزاد را گرفته اید، بردارید. سپس یقه لباس را بکشید و از چانه و صورت کودک جدا کنید و به آرامی آن را در بیاورید.

اگر دمای محیط بیش از 24 درجه سانتیگراد نباشد، کودک شما برای گرم ماندن به چند لایه لباس نیاز دارد. به طور کلی بهتر است از لباس زیر و پوشک استفاده کنید که با لباس خواب پوشیده شده و سپس در پتوی کودک پیچیده شده است. اگر کودک شما نارس به دنیا آمده باشد، ممکن است به یک لایه لباس اضافی نیاز داشته باشد تا زمانی که وزنش افزایش یابد و بهتر بتواند با دما سازگار شود. در هوای گرم می توانید لباس ها را یک لایه کم کنید. یک قانون کلی خوب این است که به کودک یک لایه بیشتر از لباسی که خودتان می پوشید بپوشید.