روانشناسی رشد کودک از دیدگاه پیاژه

در مطالعات روانشناسی، ژان پیاژه با آزمایشات خود موضوع مهمی را مطرح کرد. وی به موضوع رابطه فکر و عمل و تجسم آن در محیط پرداخت و این موضوع را در چارچوب تحول روانی بررسی کرد. تحقیقات او در زمینه روانشناسی کودک به او شهرت زیادی بخشید و جالب اینکه با وجود نداشتن تحصیلات دانشگاهی منظم در زمینه روانشناسی کودک به عنوان یک روانشناس معروف کودک شناخته شد.

نقطه رشد کودکی Psychs

گردآوری زندگینامه تنها زمانی ارزش علمی دارد که بتواند عناصر توضیحی کار نویسنده را برجسته کند.

ژان پیاژه یکی از چهره های منحصر به فرد در عرصه دانش بشری است که توانست جامع ترین و محکم ترین نظریه تکامل فکری را ابداع کند. افکار او بیش از هر نظریه‌پرداز دیگری الهام‌بخش محققان بوده است و دیدگاه‌های او در مورد تکامل انسان، طرز فکر همه را درباره کودکان و رفتار آنها تغییر داد.

پیاژه در نوشاتل سوئیس به دنیا آمد و از دوران کودکی به علم، به ویژه زیست شناسی و رفتار حیوانات علاقه مند بود و سعی کرد بفهمد که چگونه ارگانیسم از طریق تجربه با محیط سازگار می شود.

در سال 1907، زمانی که او تنها 11 سال داشت، اولین گزارش او درباره یک گنجشک خانگی در ژورنال تاریخ طبیعی نوشاتل منتشر شد و پس از آن به مدت چهار سال در موزه گود، دستیار پائول هیستور طبیعی در موزه گود کار کرد. در 15 سالگی، او یک متخصص شناخته شده در قلمرو نرم تنان بود و دانشمندان در مورد مجموعه های او صحبت می کردند و می خواستند با او ملاقات کنند. اما چون هنوز دانش آموز مدرسه بود جرات قبول دعوت آنها را نداشت. پیاژه نتوانست از بحران های اجتماعی و فلسفی دوران نوجوانی خود بگریزد و تضاد بین باورهای دینی و تحصیلات علمی او را به خواندن سیری ناپذیر آثار برگسن، کانت، اسپنسر، کنت، دورکیم، ویلیام جیمز و دیگران برانگیخت و سرانجام بحران های فلسفی خود را در قالب داستانی کوتاه نوشت (1918). در حوزه نویسندگی گنجانده شده است. پیاژه به نوشتن در مورد موضوعات مختلف فلسفی ادامه داد و خاطرنشان کرد: "من حتی برای خودم می نویسم زیرا نمی توانم بدون نوشتن فکر کنم" (پیاژه، 1952).

3030

بین سالهای 1915 تا 1918 پیاژه تحصیلات خود را در رشته علوم طبیعی در زادگاهش ادامه داد و به موازات مطالعات و تحقیقاتش در مورد نرم تنان، کلاس های فلسفه آرنولد ریموند را با علاقه فراوان دنبال کرد، گزارش های فلسفی نوشت و اشعاری نوشت. در 21 سالگی دکترای علوم گرفت.

او تا کنون بیش از بیست مقاله منتشر کرده بود، اما نمی خواست زندگی خود را وقف جانورشناسی کند و معتقد بود که رسالت اصلی خود، مبانی نظریه زیست شناختی دانش را یافته است. اما از آنجایی که معتقد بود نظریه شناخت نباید حدس و گمان محض باشد، بلکه باید مبتنی بر بررسی داده ها باشد، تصمیم گرفت اطلاعات را در حوزه روانشناسی علمی مطالعه کند. برای این منظور به زوریخ رفت و در آنجا با روش های آماری در روانشناسی و روانشناسی آسیب شناختی آشنا شد. او درس های یونگ و دیگر روانکاوان را دنبال کرد و آثار فروید را مطالعه کرد. در سال 1919 برای ادامه تحصیل در رشته های روانشناسی و منطق زوریخ را به مقصد پاریس ترک کرد. او دوره های روانشناسی پیر ژان، دوما، هانری پیرون و هانری دلاکروا را دنبال کرد و همزمان منطق را نزد لالانده و فلسفه علم را نزد هانی چوی خواند. ایده آلیسم انتقادی برانزویک تأثیر گسترده ای بر پیاژه داشت. در آن زمان، هریس در مورد فضای علمی پاریس در آن زمان نوشت: «وقتی پیاژه به پاریس رسید، علیرغم مرگ بینه در سال 1911، تأثیر او باقی ماند و تمرکز او بر تحقیق در مورد هوش کودکان ادامه یافت. فعالیت‌های فروید در پایان قرن نوزدهم در پاریس باعث شده بود که نظریه روانکاوی در جامعه علمی، و به نظر می‌رسد که شخصیت معروف شهر وین در این شهر نیز پذیرفته شود. افکار این سه چهره معروف - فروید و بالدوین - در بسط نظریه پیاژه در مورد چگونگی رشد فکری کودکان در پاریس، پیاژه، یکی از پیشگامان آزمون ها را ملاقات کرد

او باهوش بود و آزمایشگاه بینه را در اختیار داشت. به پیشنهاد او، او شروع به استانداردسازی آزمون های استدلال برت در فرانسه کرد. این فعالیت اولین تجربه واقعی او در زمینه تحول بود. اما او برخلاف سیمون پیاژه به تعداد پاسخ های صحیح کودکان برای تست مواد توجه چندانی نمی کرد، اما یافتن علل پاسخ های نادرست را مهم می دانست. این یک فرآیند تفکر است. پیاژه در مصاحبه های خود با کودکان از تکنیک های مصاحبه با بیماران روانی بهره برد و در زوریخ به این نتیجه رسید که بررسی کودکان می تواند مسائل نظریه شناختی را روشن کند.

پیاژه تجربه خود را در این دوره اینگونه بیان می کند: "در نهایت هدف من کشف نوعی جنین شناسی هوش بود که با دانش من در زمینه زیست شناسی سازگار باشد. انتشار سه مقاله بر اساس تحقیقات انجام شده در آزمایشگاه بینه باعث شد در سال 1921 ریاست مرکز تحقیقاتی در موسسه ژان ژاک روسو به او پیشنهاد شود و پیاژه تصمیم گرفت که تنها پنج سال را صرف تحقیق در زمینه روانشناسی کند موقعیت جدید گرایش های خلاقانه او را تقویت کرد و منجر به انتشار پنج اثر شد:

پنج اثر ژان پیاژه

زبان و اندیشه در کودکان
قضاوت و استدلال در کودکان
دنیایی که یک کودک تصور می کند
مفهوم علیت فیزیکی در کودکان
قضاوت اخلاقی در کودکان

پیاژه به عنوان یک روانشناس کودک مشهور شد در حالی که تحصیلات دانشگاهی رسمی در این زمینه نداشت.

پیاژه در میانه میدان: محیط زیست یا فطرت گرایی پیاژه سیستم علمی خود را در طول استانداردسازی تست های هوش در آزمایشگاه بینه کشف یا اختراع کرد و به این نتیجه رسید که انجام تست های روانشناختی می تواند به علاقه او به زیست شناسی و فلسفه پاسخ دهد. زیرا کودک علاوه بر اینکه در حال رشد است و تمامی اصول رشد زیستی در مورد او اعمال می شود، ارگانیسم متفکری است که در سطوح سنی متوالی با واقعیت فیزیکی و اجتماعی محیطی که در آن زندگی می کند آشنا می شود.

به این ترتیب، درک روند تحول کودکان کلید حل معما را می دهد. پیاژه همیشه امیدوار بود به یک سوال پاسخ دهد: دانش چگونه به دست می آید؟ فیلسوف برای پاسخ به این سوال، یک فلسفه تجربی بر اساس آزمایش های علمی ایجاد کرد و این شاخه جدید را معرفت شناسی ژنتیکی نامید.

درک سیستم پیاژه مستلزم آگاهی از فضای علمی زمان او است. در دهه دوم و آغاز دهه سوم قرن بیستم در ایالات متحده آمریکا و انگلستان، علوم اجتماعی تحت سلطه محیط گرایی بود و این تأکید بر عوامل محیطی در آمریکا به شکل توجه تقریباً انحصاری به یادگیری - به معنای تغییر رفتار در نتیجه تجربه - منعکس شد.

همه آثار روان‌شناختی در این برهه از زمان به الگوهای ذاتی رفتار یا غرایز به‌عنوان ارواح مدفون در زیر خط کتاب‌ها نگاه می‌کردند. به دانش آموزان آموزش داده شد که حیوانات غرایز دارند، اما انسان ها تقریباً فاقد آن هستند. حتی مفهوم رشد (داخلی) که حداقل بخشی از الگوهای رفتاری را ناشی از عوامل ژنتیکی می دانست، علمی تلقی نمی شد.

بنابراین، تعجب آور نبود که دانشمندی مانند Gazelle، که مشاهدات دقیق او مدل کاملی از روانشناسی توصیفی را ارائه می دهد، اعتبار کمی در محافل علمی به دست آورد. اما بر خلاف محیط‌گرایی علوم اجتماعی در آمریکا، روان‌شناسی اروپایی مبتنی بر طبیعت‌گرایی بود، از وراثت اختلالاتی مانند ناتوانی ذهنی یا رفتار مجرمانه دفاع می‌کرد و با پذیرش اصول روان‌شناسی گشتالت، ویژگی‌های فردی و اجتماعی انسان را مشمول وراثت می‌دانست. زمانی که این روانشناسان برای فرار از "نازیسم" به آمریکا مهاجرت کردند، با محیطی نگران مواجه شدند و تضاد طبیعت و فرهنگ به اوج خود رسید.

پیاژه از موضع گیری خودداری کرد، زیرا خود را بین این دو جبهه می دید و طبیعت و فرهنگ را در تعامل با یکدیگر می دید. اولین تجربیات او با نرم تنان به او آموخته بود که تأثیر محیط و وراثت متقابل است و هیچ یک مطلق نیست. مشاهدات و آزمایشات او با کودکان او را به این باور رسانده بود که نسبیت ماهیت فرهنگ در قلمرو هوش انسانی نیز صادق است. او مفاهیمی را در مورد طبیعت و دنیای فیزیکی در کودکان مشاهده کرد که آنها نه به معنای معمول کلمه به ارث برده بودند و نه آموخته بودند.

برای مثال، او کشف کرد که کودکان خردسال تصور می‌کنند که ماه در طول پیاده‌روی‌های شبانه آنها را تعقیب می‌کند، یا زمانی که رویاپردازان هنگام خواب از پنجره وارد می‌شوند، و هر چیزی که حرکت می‌کند، حتی امواج یا پرده‌هایی که با باد حرکت می‌کنند، زنده هستند. این افکار از کجا می آیند؟ بدون شک ارثی نیستند، زیرا آنچه از بدو تولد وجود دارد قابل تغییر نیست و اکثر کودکان با گذشت زمان چنین افکاری را رها می کنند. این طرز تفکر را از بزرگترها هم یاد نگرفته اند، چون بزرگترها به چنین چیزهایی اعتقاد ندارند و قطعا به بچه ها هم نمی آموزند. علاوه بر این، چنین افکاری در کودکان در سراسر جهان مشاهده می شود.

پاسخ پیاژه به این معما این است که افکار کودکان در مورد جهان تابع ساختار و تجربه روانشناختی آنهاست. پیاژه با پذیرفتن جایگاه روانشناسان گشتالت نیز پذیرفت که ادراک دنیای بیرون آنطور که هست به دست نمی آید، بلکه توسط هوش ما سازماندهی می شود.

30%3E

. برخی از روانشناسان پیاژه را عملگرا یا حتی سبک گرا می دانند، زیرا او معتقد است که دانش با عمل در مورد شی آغاز می شود. در حالی که پیاژه تأثیر بر شی را معادل استخراج مستقیم دانش از شی نمی داند. برخی دیگر او را طرفدار رشد عصبی و جسمی و حتی طبیعت گرا می دانند

دوباره، زیرا به اقدامات فردی جذاب است. اما فراموش می کنند که عمل شخص در مورد شیء یک تعامل است و نه یک کنش یک طرفه. پیاژه می‌گوید: «من نه عمل‌گرا هستم و نه غریزی، بلکه برساخت‌گرا هستم. زیرا معتقدم دانش دائمی از طریق تعامل با واقعیت ایجاد می‌شود، بنابراین دانش پیش‌فرض یا قابل پیش‌بینی نیست، نه در اشیاء است و نه در افراد؛ بلکه خلقت است یا خلقت و بازآفرینی در اثر.

دیدگاه پیاژه در نهایت منجر به تمایز چهار عامل رشد روانی شد که عبارتند از:

1.. وراثت یا رشد درونی

2. تجربه فیزیکی و منطقی - ریاضی

3. انتقال اجتماعی

4. یافتن تعادل

قبل از پیاژه تصور می شد که مغز کودکان نسخه کوچکتر و ضعیف تری از مغز بزرگسالان است و آنها تفاوتی بین طرز تفکر کودکان و بزرگسالان قائل نمی شدند. اما پیاژه نشان داد که اینطور نیست. او طی سال‌ها مطالعه بالینی، مصاحبه‌ها و بازی با کودکان متوجه شد که مغز آنها در سنین مختلف به روش‌های متفاوتی عمل می‌کند. او نشان داد که هوش کودکان کمتر از بزرگسالان نیست، آنها فقط متفاوت فکر می کنند. اهمیت کشف او به حدی بود که آلبرت انیشتین در توصیف خود گفت: "کشف او آنقدر ساده است که فقط یک نابغه می تواند به آن دست یابد."

پیاژه اولین دانشمندی بود که در مورد فرآیند رشد شناختی کودکان تحقیق کرد. این مهمترین کار او در تاریخ روانشناسی رشد کودک است.

نظریه رشد شناختی پیاژه

code'sitives stage=

پیاژه استدلال کرد که رشد شناختی کودکان فرآیندی است که در 4 مرحله رخ می دهد. هر مرحله نیز می تواند زیرشاخه های خاص خود را داشته باشد. زمانی که کودک از مرحله ای به مرحله دیگر وارد مرحله شناختی می شود، نه تنها طرز تفکر، بلکه رفتار او نیز تغییر می کند. این مراحل عبارتند از: