• دارو
• جراحی
• درمان های فیزیکی و فیزیوتراپی
• ماساژ منظم بازوی آسیب دیده

فلج کلمپک

فلج کلمپکی نوعی از آسیب شبکه بازویی است که به از دست دادن اعصاب بازویی، سرب و از دست دادن نواحی تحتانی plexus آسیب می رساند. سفتی (Miosis)، گرفتن و سفتی دست آسیب دیده است. فلج اندام که دست، مچ دست و بازوی ناحیه آسیب دیده را درگیر می کند و معمولاً به دلیل دیستوشی شانه (در هنگام زایمان شانه در لگن گیر کرده است) ایجاد می شود. دیستوشی شانه زمانی اتفاق می‌افتد که نوزاد در حین زایمان در لگن مادر گیر می‌کند که منجر به کشش بیش از حد نوزاد در هنگام تولد می‌شود. گاهی اوقات فلج کلومپکه بدون درمان خود به خود بهبود می یابد، اما در موارد شدید، مانند فلج نسبی یا فلج کامل، ممکن است به درمان های پزشکی یا جراحی نیاز باشد.

نوروم

نوروما زمانی رخ می دهد که بافت اسکار در اطراف و در سراسر آسیب رشد می کند و در نتیجه فشار زیادی بر عصب آسیب دیده وارد می کند. این فشار، انتقال سیگنال از عصب آسیب دیده به عضلات را بسیار دشوار می کند. اگر زخم و جراحت کوچک و خفیف باشد، نوروم ممکن است خود به خود ناپدید شود. با این حال، اگر آسیب بیش از حد بزرگ باشد، ممکن است نیاز به جراحی برای برداشتن بافت آسیب دیده باشد. نورولیز یک روش درمانی است که در آن از عواملی (مانند بسته های سرد و گرم یا مواد شیمیایی مانند الکل) در ناحیه آسیب دیده استفاده می شود و پرکاربردترین روش درمانی برای نوزادان مبتلا به نوروما است. بر اساس گزارش موسسه بین المللی بهداشت (NIH)، بیش از 50 درصد از بیماران مبتلا به آسیب شبکه بازویی با موفقیت با درمان نورولوژیک درمان می شوند. src="data:image/svg+xml,%3Csvg%20xmlns='http://www.w3.org/2000/svg'%20viewBox='0%200%20477%20510'%3E%3C/svg%3E" alt="" height="47" data-lazy-src="https://dreshraghi.com/wp-content/uploads/2020/07/Brachial-3.jpg">

شبکه بازویی گروهی از رشته های عصبی است که از ستون فقرات عبور کرده و تا گردن و بازوها امتداد می یابد. هنگامی که نوزاد دچار آسیب شبکه بازویی می شود، آسیب می تواند در هر بخشی از رشته های عصبی رخ دهد و شدت آن بسته به محل آسیب و نحوه وقوع آن متفاوت است. از مهم ترین علل آسیب به شبکه بازویی نوزادان می توان به کشش و فشار بیش از حد در هنگام زایمان و تولد نوزاد اشاره کرد. در بیشتر موارد، زایمان با فشار و سختی انجام می شود که اغلب نیاز به استفاده از وسایل کمکی مانند فورسپس یا ابزار خلاء دارد. سایر علل این آسیب عبارتند از:

• زایمان در حالت بریچ (پایین تر بودن پاها از سر). بارداری

حتی اگر از وسایل کمک زایمانی استفاده نشود، اگر پزشک در حین زایمان فشار نامناسبی به کودک وارد کند، شبکه بازویی ممکن است آسیب ببیند. به عنوان مثال، دیستوشی شانه زمانی رخ می دهد که سر نوزاد بیرون می آید اما شانه ها بین لگن مادر گیر می کنند. ممکن است پزشک مجبور شود شانه های نوزاد را با فشار زیاد بکشد تا نوزاد را از خفگی نجات دهد یا از هر موقعیت خطرناک دیگری جلوگیری کند. این کار می تواند منجر به پارگی و کشیدگی اعصاب شبکه بازویی نوزاد شود. در برخی موارد، شبکه عصبی بازوی نوزاد ممکن است به دلیل انقباضات آسیب ببیند. اگر زایمان خیلی طولانی باشد و نوزاد برای مدت طولانی در کانال زایمان بماند، انقباضات بدن مادر می تواند به شانه های نوزاد فشار وارد کند و در نتیجه کبودی، پارگی و در موارد نادری شکستگی ایجاد شود. همانطور که قبلا ذکر شد، علائم این آسیب عبارتند از:

• واکنش زیادی در سمت آسیب دیده بدن مشاهده نمی شود.
• حرکت محدود یا عدم حرکت در سمت آسیب دیده.
• ورم پنجه مانند در دست. " src="data:image/svg+xml,%3Csvg%20xmlns='http://www.w3.org/2000/svg'%20viewBox='0%200%201044%20510'%3E%3C/svg%3E" alt="5" height="50104"" data-lazy-src="https://dreshraghi.com/wp-content/uploads/2020/07/Brachial-4.jpg">

  تشخیص

  برای تشخیص آسیب شبکه بازویی، پزشک مجموعه‌ای از آزمایش‌ها و ارزیابی‌ها را انجام می‌دهد توانایی و ناتوانی در استفاده از برخی عضلات مشخص شده معمولاً برای آزمایش رفلکس های موجود در ناحیه آسیب دیده انجام می شود.

  درمان

  همانطور که قبلا ذکر شد، درمان این آسیب به شدت آسیب و نوع آسیب بستگی دارد. اگرچه برخی از نوزادان به طور طبیعی و خود به خود یا با کمک فیزیوتراپی بهبود می یابند، برخی دیگر ممکن است به جراحی و دارو نیاز داشته باشند.

  دارو

  دارو در درجه اول برای کاهش درد و کمک به آرامش عضلات برای کسانی که انقباضات دردناک و سفت عضلانی دارند استفاده می شود. در صورت نیاز به جراحی، به کودک مقدار کمی بیهوشی یا بیهوشی خفیف داده می شود (برای جلوگیری از درد).

  جراحی

  جراحی برای آسیب شبکه بازویی در نوزادان ممکن است شامل روشی به نام انتقال عصبی باشد. با روش انتقال عصب، پزشک می تواند عصب سالم و فعالی را از ماهیچه ای که فایده کمتری دارد گرفته و به عصب آسیب دیده منتقل کند، به این عمل پیوند عصب می گویند. اگرچه این ممکن است آسیب شبکه بازویی را به طور کامل درمان نکند، اما مطالعات نشان داده اند که بسیاری از نوزادانی که تحت انتقال عصبی و پیوند قرار گرفته اند، بهبود می یابند و می توانند از قسمت آسیب دیده استفاده کنند. در اینجا باید اشاره کنیم که این جراحی معمولا تا سه ماه پس از آسیب انجام می شود. از آنجایی که اکثر نوزادان مبتلا به آسیب شبکه بازویی در سه ماهه اول یا بیشتر بهبود می یابند، پزشکان معمولا منتظر می مانند تا ببینند آسیب خود به خود برطرف می شود یا خیر. اگرچه در این مدت درمان های فیزیکی و ماساژ منظم و روزانه ناحیه آسیب دیده توصیه می شود.

  فیزیوتراپی

  

  متخصصین طب فیزیکی و فیزیوتراپی برای پیشگیری یا کاهش انقباضات مفاصل، حفظ یا بهبود تنش و استقامت عضلانی، بازی با اسباب‌بازی یا انجام کارهایی برای تقویت فعالیت‌های کودکان و انجام کارهای روزانه برای تقویت فعالیت‌های او و انجام بازی‌های روزانه و افزایش فعالیت‌های اجتماعی در خانواده با جراحات شبکه بازو کار می کند. فیزیوتراپی شامل موارد زیر است:

  آموزش در آغوش گرفتن، حمل و بازی با نوزاد

  فیزیوتراپیست به شما توصیه می کند که چگونه کودک را طوری قرار دهید که وقتی او را در آغوش می گیرید یا در کریر حمل می کنید، بازوهای او آویزان نباشد. فیزیوتراپیست به شما ایده هایی می دهد تا بتوانید بدون آسیب رساندن به دست، کودک را روی کمر یا شکم خود قرار دهید تا بازی کند.

  پیشگیری از آسیب

  فیزیوتراپیست شما در مورد آسیب های احتمالی که ممکن است باعث شود کودک در هنگام وقوع گریه نکند به شما توضیح می دهد، زیرا اگر دست (مصدوم) کودک احساس درد کمی داشته باشد، به شما توضیح می دهد.

  کشش‌های فعال و غیرفعال

  فیزیوتراپ شما و فرزندتان به شما کمک می‌کند تا حرکات کششی ملایمی انجام دهید تا انعطاف‌پذیری مفاصل (محدوده حرکتی مفصل) را افزایش دهید و از انقباضات (سفتی عضلانی) در بازو جلوگیری کنید یا به تاخیر بیاندازید. فرزند خود را حفظ یا افزایش قدرت و استقامت دست. فیزیوتراپ شما بازی‌ها و فعالیت‌های سرگرم‌کننده را معرفی می‌کند تا به تقویت ماهیچه‌های کودک شما بدون نیاز به ورزش جدی کمک کند. همانطور که کودک رشد می کند و بهبود می یابد، تمرینات و فعالیت های جدیدی را معرفی می کند که می توانید برای ادامه تقویت دست و بازوی کودک خود انجام دهید.

  استفاده از تکنیک های کمکی

  فیزیوتراپیست ممکن است از تکنیک های مداخله ای مختلف (تکنیک های کمکی) برای افزایش عملکرد و بهبود حرکات عضلانی استفاده کند. از تحریک الکتریکی می توان برای تحریک خفیف سیگنال عصبی به عضله و حفظ فعالیت بافت عضلانی استفاده کرد. برای کاهش اسپاسم عضلانی می توان از نوار انعطاف پذیر در نواحی خاص عضلانی استفاده کرد. یک محدودیت درمانی اصلاح شده می تواند برای دست سالم استفاده شود تا دست آسیب دیده را مجبور به انجام فعالیت کند. تمرینات تکراری برای دست آسیب دیده، استفاده از فعالیت های مناسب سن مانند نقاشی با انگشت، ساختن برج (بازی لوگو) یا برداشتن و خوردن تکه های کوچک غذا نیز توصیه می شود. فیزیوتراپ شما با سایر متخصصان و پزشکان همکاری خواهد کرد تا بهترین روش های درمانی را برای کودک شما تعیین کند.

  بهبود مهارت های رشد

  فیزیوتراپ به کودک شما کمک می کند تا مهارت های حرکتی پیشرفته تری مانند بلند کردن وزنه (وزنه نوزاد) با بازوی آسیب دیده، نشستن در حالی که به بازوی آسیب دیده تکیه داده است و راه رفتن را بیاموزد. او یک برنامه مراقبتی منحصر به فرد را ارائه می دهد که بر اساس نیازهای کودک شما طراحی شده است.

  بهبود سلامت و تناسب اندام

  فیزیوتراپیست به شما کمک می کند تا تمرینات، رژیم غذایی و ارتباطات مناسب را تعیین کنید که سلامت کودک شما را بهبود می بخشد. او با شما و فرزندتان کار می کند تا بتوانید تغییرات لازم را تعیین کنید تا کودک بتواند حضور کاملی در خانواده و جامعه داشته باشد.

  دیدگاه بیماری

  اکثر نوزادان ترم از آسیب شبکه بازویی بهبود می یابند. با این حال، آینده کودکانی که ظرف سه تا شش ماه بهبود نمی یابند، نامشخص است. اگرچه مطالعات انجام شده در این زمینه نشان داده است که بسیاری از افراد پس از انجام جراحی و درمان های مختلف پیشرفت بهتری داشته و می توانند از دست آسیب دیده خود بهتر استفاده کنند، اما هنوز مطالعات و تحقیقات کافی برای تعیین روند پیشرفت واضح وجود ندارد. علاوه بر این، هر چه آسیب جدی تر باشد، شانس بهبودی کامل کمتر می شود. میزان موفقیت در آسیب های شدید 50 درصد است، به این معنی که بیماران 50 درصد شانس بهبودی و استفاده کامل از دست آسیب دیده خود خواهند داشت. برای آسیب های خفیف تر شبکه بازویی که هنوز نیاز به جراحی دارند، شانس موفقیت درمان 100٪ خواهد بود. اگرچه باید به این نکته اشاره کنیم که هر آسیب و هر موقعیتی منحصر به فر است. پزشکان و متخصصان با بیمار کار می کنند و با توجه به صدمات و آسیب های وارده، شانس بهبودی را برای او توضیح می دهند. عفونت زخم، اگرچه بسیار نادر است، ممکن است پس از جراحی رخ دهد. علاوه بر این، مشکلات تنفسی، آسیب به عروق و مجاری خونی و فلج همگی از خطرات جراحی هستند. خوشبختانه همه این خطرات بسیار نادر هستند و اکثر نوزادان بدون هیچ مشکل یا آسیبی بهبود می یابند. ممکن است ناحیه تحت درمان متورم شود و نوزاد برای مدت کوتاهی پس از جراحی بی حسی در ناحیه را تجربه کند، اما این مشکل معمولاً ظرف چند هفته پس از جراحی برطرف می‌شود.

  پیشگیری

  همه مادران باردار باید در طول بارداری مراقبت‌های مناسب مانند آزمایش دیابت بارداری را دریافت کنند. مادرانی که به دیابت بارداری مبتلا می شوند، احتمالاً نوزادان بزرگتری به دنیا خواهند آورد. هر چه جنین بزرگتر باشد، احتمال آسیب شبکه بازویی یا فلج ارب در حین زایمان بیشتر می شود. وضعیت قرارگیری مادر در هنگام زایمان می تواند به بهبود حرکات نوزاد در طول زایمان کمک کند و ماما یا متخصص زنان و زایمان می تواند به او کمک کند تا در بهترین وضعیت برای زایمان قرار گیرد. استفاده از ابزار برای کمک به زایمان همچنین می تواند با آسیب شبکه بازویی نوزاد مرتبط باشد. برخی از گروه‌های طرفدار خانواده توصیه می‌کنند در صورتی که مادر از عوامل خطر مرتبط با آسیب شبکه بازویی در نوزاد اطلاع داشته باشد، خانواده محیط زایمان را بررسی کنند. تجهیزات زایمان و محیط هایی که توانایی تغییر سریع مشکلاتی را که در حین زایمان به وجود می آیند را دارند، می توانند از دیستوشی شانه یا گیرافتادگی شانه در لگن مادر جلوگیری یا رفع کنند. panel-widget-for-3501-0-1">

  ---