ایمپلنت ( شامل دو مرحله ی کلی : «جراحی و پروتز »است مرحله جراحی به دوصورت انجام میشود ۱»جراحی باز یا با فلپ پس از بررسی رادیوگرافیهای سه بعدی CBCT لثه برش میخورد (فلپ) و با دریل های مخصوص، حفره ای داخل استخوان فک ایجاد میشود ،سپس پیچ ایمپلنت که از جنس تیتانیم است داخل استخوان قرار میگیرد و بافت نرم( لثه) بخیه میشود .درصورتی که مقدار استخوان کافی نباشد ممکن است پیوند استخوان هم انجام گیرد . عکس ۱ ۲»جراحی دیجیتال (guided implant placement) در این جراحی قبل از انجام کار عکسهای سه بعدی و اسکن داخل دهانی تهیه میشود و در نرم افزار مخصوص پوزیشن دقیق ایمپلنت ارزیابی میشود و به طور بسیار دقیق فاصله ایمپلنت از عصب و مناطق اناتومیک مشخص میشود، همچنین طول و قطر ایمپلنت و میزان نیاز به پیوند استخوان مشخص میشود. با توجه به موقعیت نهایی ایمپلنت یک guid یا راهنمای جراحی رزینی با پرینتر سه بعدی ساخته میشود که برای هر ایمپلنت درون آن یک مجرا تعبیه شده است که مانند یک شابلون جهت هدایت مسیر جراحی استفاده میشود. این راهنمای جراحی به ما کمک میکند اغلب بدون فلپ زدن و باز کردن لثه و بدون نیاز به دید مستقیم استخوان با کمگ گاید جراحی ،دریلینگ و گذاشتن فیکسچر (پیچ ایمپلنت )را انجام دهیم و بدون نیاز به بخیه عمل جراحی را به اتمام برسانیم ،این نوع کاشت ایمپلنت روش پانچ یا flapless نامیده میشود. اما گاهی نمیتوان بدون برش , جراحی را انجام داد و نیاز است با حداقل برش ( ، Minimally Invasive Flap minimally flap ) کاشت ایمپلنت را انجام داد . در روش کاشت ایمپلنت دیجیتال جنس ایمپلنت و برند آن هیچ تفاوتی با روش عادی ندارد اما جراحی بسیار دقیق و خونریزی ان بسیار کمتر است ،از انجایی که برش و بخیه ندارد درد بعد از عمل بسیار کمتر از روش باز است . با حضور تکنولوژی دیگر نیازی به ایجاد برش های عمیق و زیاد روی لثه نیست و درصد بسیار زیادی از بیماران، دیگر به روشهای سنتی نیازی نخواهند داشت . ویژگی‌های روش Digital: 1\. برش کوچک‌تر و حداقل فلپ،نیاز به بخیه کمتر معمولاً به جای ایجاد یک فلپ وسیع، یک برش کوچک روی لثه ایجاد می‌شود. 2\. حفظ خون‌رسانی: کاهش میزان دستکاری لثه و استخوان باعث حفظ جریان خون و بهبود سریع‌تر می‌شود. 3\. کاهش درد و تورم: به علت تسریع روند جراحی و عدم باز بودن استخوان در حین جراحی بیمار تجربه بهتری در دوره نقاهت خواهد داشت. 4\. دقت بالا با گاید جراحی: بعلت طراحی دقیق گاید جراحی، محل ایمپلنت با دقت بیشتری مشخص شود. 5\. امکان لود فوری (Immediate Loading): در برخی شرایط، این روش امکان قرار دادن روکش موقت روی ایمپلنت را در همان جلسه فراهم می‌کند. این روش به‌خصوص برای بیمارانی که تراکم استخوان خوبی دارند و نیازی به افزایش ارتفاع یا عرض استخوان ندارند، ایده‌آل است. عکس ۲ مرحله پروتزی (روکش ایمپلنت ) بعد از گذشت ۲تا ۶ماه از جراحی وقتی ایمپلنت با استخوان فک استواینتگره شد (جوش خورد )،انجام میشود عکس ۳ که به دو صورت انجام میشود : ۱. روش سنتی (Conventional Impression): ✅ در این روش، قالب‌گیری داخل دهان با مواد سیلیکونی یا پلی‌اتر انجام شده و قالب جهت ادامه کار به لابراتوار ارسال می‌شود. ✅ لابراتوار با استفاده از قالب، مدل گچی تهیه کرده و روکش را روی Abutment (اباتمنت یا پایه ایمپلنت) طراحی و ساخته و سپس برای قرار دادن در دهان بیمار ارسال می‌کند. معایب روش سنتی: ❌ تغییر شکل قالب‌ها به دلیل حساسیت به رطوبت، دما و زمان، که می‌تواند باعث تغییرات جزئی در دقت نهایی روکش شود. ❌ احساس ناراحتی بیمار هنگام قالب‌گیری، به‌ویژه در بیماران با رفلکس تهوع بالا یا افرادی که دچار تنگی نفس هستند. ❌ زمان‌بر بودن پروسه: نیاز به ارسال قالب به لابراتوار و برگشت آن، که ممکن است چند روز تا چند هفته طول بکشد. ۲. روش دیجیتال (Digital Impression): ✅ در این روش، قالب‌گیری به جای مواد با استفاده از اسکنر داخل دهانی (Intraoral Scanner) انجام می‌شود. ✅ داده‌های دیجیتال به‌صورت مستقیم به لابراتوار دیجیتال یا دستگاه‌های CAD/CAM ارسال شده و روکش به کمک فناوری ۳D Milling یا پرینتر سه‌بعدی ساخته می‌شود. مزایای روش دیجیتال: ✅ دقت بسیار بالا: حذف خطای تغییر شکل قالب‌ها و افزایش تطابق روکش با ایمپلنت. ✅ راحتی بیشتر برای بیمار: بدون نیاز به مواد قالب‌گیری، بیمار تجربه بهتری خواهد داشت. ✅ کاهش زمان ساخت: اطلاعات دیجیتال بلافاصله ارسال شده و در برخی موارد روکش می‌تواند در همان روز (Chairside CAD/CAM) ساخته و تحویل داده شود. ✅ امکان طراحی دقیق‌تر: نرم‌افزارهای دیجیتال امکان طراحی و اصلاح روکش را قبل از ساخت فراهم می‌کنند. ✔ روش سنتی همچنان کاربرد دارد اما در برخی موارد باعث ناراحتی بیمار و کاهش دقت می‌شود. ✔ روش دیجیتال به دلیل دقت، راحتی و سرعت بالاتر، انتخاب بهتری برای بیماران و دندانپزشکان است.