علل: 70% از گاستروانتریت کودکان توسط ویروس‌ها ایجاد می‌شود که شایع‌ترین آنها روتاویروس‌ها هستند و کمتر از 10% توسط Protozoa (ژیاردیا و آمیب هیستولیتیکا) و 10-20% توسط باکتری‌ها (سالمونه‌لابریو، و غیره) و کامپیلوباکتر و غیره ایجاد می‌شود. تشخیص را می توان به صورت بالینی انجام داد. اطلاعات مربوط به تماس اخیر با افراد مبتلا به گاستروانتریت، ماهیت و دفعات مدفوع و استفراغ، مسافرت و استفاده از آنتی بیوتیک ها و سایر داروهایی که ممکن است باعث اسهال شوند باید جستجو شود. یبوست مزمن در کودکان شایع است و بی اختیاری سرریز مدفوع ممکن است به صورت اسهال مدفوع ظاهر شود. اسهال و استفراغ علائم غیراختصاصی در کودکان خردسال هستند و تشخیص گاستروانتریت در کودکانی که تب بالا، علائم طولانی مدت یا علائمی که دلیل جراحی دارند (مانند درد شدید شکم، استفراغ صفراوی، توده شکمی) باید مورد سوال قرار گیرد. کودکانی که با دیابت و اختلالات متابولیک متولد می شوند ممکن است با استفراغ ظاهر شوند. کودکان مبتلا به شرایط پزشکی زمینه ای ممکن است در معرض خطر عوارض بیشتری باشند و ارجاع به خدمات اطفال باید در نظر گرفته شود. گرفتن نمونه مدفوع از همه کودکان مبتلا به گاستروانتریت ضروری و عملی نیست. در طول شیوع بیماری - به ویژه در مهد کودک، مدرسه، بیمارستان یا محل سکونت - که در آن بهداشت عمومی برای شناسایی عامل بیماری زا و تعیین منبع آن ضروری است، نمونه برداری شود. نمونه ها باید از نظر باکتری کشت شوند و از نظر پاتوژن های ویروسی آزمایش شوند. آزمایش روتاویروس، نوروویروس و گاهی دیگر ویروس‌ها در اکثر بیمارستان‌های کودکان با استفاده از روش‌هایی برای تشخیص سریع آنتی‌ژن (مانند سنجش ایمونوسوربنت مرتبط با آنزیم) در دسترس است. تشخیص سریع به کودک اجازه می دهد تا برای جلوگیری از عفونت بیمارستانی ایزوله شود، که شایع است و اغلب به عنوان شاخصی از اثربخشی اقدامات احتیاطی کنترل عفونت تماسی استفاده می شود. نمونه های مدفوع نیز باید از کودکان مبتلا به اسهال خونی، سابقه سفر خارجی اخیر و کودکان کم سن و سال یا دارای نقص ایمنی با تب بالا گرفته شود. سایر علل غیر ویروسی گاستروانتریت حاد عبارتند از: علل باکتریایی گاستروانتریت حاد (به عنوان مثال، سالمونلا، شیگلا، اشریشیا کلی، کمپیلوباکتر ژژونی، کلستریدیوم دیفیسیل)، علل انگلی گاستروانتریت حاد (به عنوان مثال، ژیاردیا روده‌ای، انتاموئابی‌اسپورت، آنتی‌بیوتیک، آنتی‌بیوتیک، آنتی‌بیوتیک، C. آکرودرماتیت، (اسهال در اوتیت میانی و عفونت دستگاه ادراری)، سندرم اورمیک همولیتیک، سندرم های سوء جذب (به عنوان مثال بیماری سلیاک، فیبروز کیستیک، کمبود دی ساکاریداز) و بیماری التهابی روده (به عنوان مثال بیماری کرون، کولیت اولسراتیو). بهداشت فردی برای جلوگیری از انتشار عوامل بیماری زا بسیار مهم است. این شامل شستن مکرر دست ها با صابون، دور انداختن دقیق پوشک، تهیه و نگهداری مناسب غذا و آب آشامیدنی است. اشیاء و سطوح آلوده باید به درستی ضد عفونی شوند. شیردهی در سال اول زندگی با شیردهی انحصاری در 6 ماه اول توصیه می شود. هدف درمان حفظ آب کافی برای کودک مبتلا به گاستروانتریت است. کم آبی بدن که ممکن است با اختلالات الکترولیتی و اسیدوز متابولیک همراه باشد، شایع ترین و خطرناک ترین عارضه است. مدیریت بهینه با مایعات خوراکی یا داخل وریدی خطر کم آبی و عواقب نامطلوب آن را به حداقل می رساند. استفاده روتین از آنتی بیوتیک ها، داروهای ضد اسهال و داروهای ضد استفراغ توصیه نمی شود و ممکن است باعث آسیب شود. پیشگیری کلید کنترل گاستروانتریت است و واکسن های روتاویروس موثر بوده اند.