1- ذهن خوانی : بدون داشتن اطلاعات کافی، فکر می کنید که می دانید دیگران در مورد شما چه فکری می کنند. مثلاً، «او فکر می کند من یک بازنده ام.»
2- پیشگویی : آینده را منفی پیشگویی می کنید. پیش بینی می کنید که اوضاع بدتر خواهد شد و یا خطری در پیش است. مثلاً «من در امتحان قبول نخواهم شد» یا «نمی توانم آن شغل را به دست آورم».
3- فاجعه سازی : بر این باورید که آنچه اتفاق افتاده است با اتفاق خواهد افتاد، آن چنان دردناک و غیرقابل تحمل خواهد بود که نمی توانید آن را تحمل کنید. مثلاً «اگر در امتحان رد شوم. خیلی وحشتناک است».
4- برچسب زدن : خصوصیات منفی خیلی کلی را به خودتان و دیگران نسبت می دهید. مثلاً «من دوست داشتنی نیستم» یا «او یک آدم بی لیاقت است».
5- دست کم گرفتن جنبه های مثبت : ادعا می کنید که دستاوردهای مثبت شما یا دیگران، ناچیز و جزئی هستند. مثلاً «این وظیفه زن خانه است، بنابراین اگر با من مهربانی می کند شق القمر نکرده است» یا «این موفقیت ها اهمیت چندانی ندارند، چون به راحتی به دست آمده اند.»
6- فیلتر منفی : بیشتر اوقات، منحصراً بر جنبه های منفی متمرکز می شوید و به ندرت جنبه های مثبت را در نظر می گیرید. مثلاً «این همه آدم را ببین که از من خوششان نمی آید.»
7- تعمیم افراطی : برای یک رویداد خاص، یک الگوی فراگیر منفی را استنباط می کنید. مثلاً «همیشه این اتفاق برای من می افتد. انگار من خیلی جاها شکست میخورم.»
8- تفکر دو قطبی : انسان ها و وقایع را به صورت همه یا هیچ می بینید. مثلاً «همه من را طرد می کنند» یا «انجام این کار کاملاً وقت تلف کردن بود.»
9- بایدها : رویدادها را آنطوریکه باید باشند تفسیر می کنید نه به آن شکلی که واقعاً وجود دارند. مثلاً من باید خوب کار کنم و گرنه من یک بازنده ام»
10- شخصی سازی : علت بروز حوادث منفی را به خودتان نسبت می دهید و سهم دیگران را در بروز مشکل نادیده می گیرید. مثلاً، «اگر ازدواجم به بن بست رسید، تقصیر من بود».
11- مقصر دانستن : دیگران را منشأ مشکلات و احساس های ناخوشایندتان می دانید و برای تغییر خود احساس مسئولیت نمی کنید. مثلاً، «او مقصر است که من الآن اینقدر حالم بد است» یا «همه مشکلاتم تقصير والدینم است».
۱۲- مقایسه های ناعادلانه : اتفاقات را بر اساس استانداردهای ناعادلانه تفسیر می کنید. خودتان را با کسانی مقایسه می کنید که از شما برترند و به این نتیجه می رسید که آدم حقیری هستید. مثلا، «او خیلی موفق تر از من است» یا «شاگرد اول کلاس در امتحان بهتر از من عمل کرد.»
۱۳- تأسف گرایی : تمرکز شما بیشتر روی این است که «می توانستم در گذشته بهتر عمل کنم.» نه اینکه «من الآن چه کارهایی را می توانم بهتر انجام دهم.» مثلاً «اگر تلاش می کردم، می توانستم شغل بهتری داشته باشم» یا «نباید آن حرف را می زدم»
۱۴- چه می شود اگر ؟: دائم از خودتان سؤال می کنید «چه می شود اگر، چنین اتفاقی بیفتد؟» و از هیچ کدام از پاسخ هایتان هم راضی نمی شوید. مثلاً، «درست است، ولی اگر مضطرب شوم چه؟» یا «اگر نتوانم به خوبی نفس بکشم چه؟»
۱۵- استدلال هیجانی : از احساسات خود، برای تفسیر واقعیت استفاده می کنید. مثلاً، «چون حس خوبی ندارم، حتماً ازدواجم به بن بست می رسد».
۱۶- ناتوانی در عدم تأیید شواهد : همه مدارک یا شواهد ناهمخوان با افکار خود را رد می کنید. برای مثال: وقتی این فکر به سراغتان می آید که «من دوست داشتنی نیستم.» هر دلیل و مدرکی را که نشان بدهد دیگران شما را دوست دارند، رد می کنید. در نتیجه فکرتان همیشه تأیید می شود. یک مثال دیگر: «موضوع واقعاً این نیست. مشکلات من عمیق تر از این حرف ها هستند. دلایل و عوامل دیگری در کارند.»
۱۷- برخورد قضاوتی : به جای اینکه خودتان، دیگران و اتفاقات پیرامون را بپذیرید یا درک کنید، اغلب به آنها در قالب ارزیابی های سیاه و سفید (خوب- بد یا با ارزش- بی ارزش) می نگرید. دائماً خودتان و دیگران را بر اساس استانداردها و معیارهای سلیقه ای قضاوت می کنید و به این نتیجه می رسید که خودتان یا دیگران کوتاهی و قصور کرده اید. به قضاوت دیگران یا به قضاوت سخت گیرانه خودتان درباره خویش، خیلی بها می دهید. مثلاً «من در دانشگاه خوب درس نخواندم» یا «اگر تنیس بازی کنم به جایی نمی رسم» یا «ببین مهدی چقدر موفق است، اما من اصلاً موفق نیستم».