نویسنده: گابریل گارسیا مارکز
مترجم: عظیم سلیمانی زاده

بله، طبیعی است، تقریباً در همه جای دنیا و حتی در جهان سوم، مردم سخت کار می کنند تا چیزی بخورند و نمردند. چند سال پیش، مقالات اصلی مجلات در مورد سرطان بود، اما این روزها پرطرفدارترین مقالات مربوط به رژیم غذایی است.
هر روز کتاب های مربوط به رژیم غذایی و طرفداران این نوع کتاب ها بیشتر و بیشتر می شود. در مهمانی ها، صحبت عمدتاً در مورد خوش فرم شدن است. هر روز یک نفر پیدا می شود و ادعا می کند که یک روش جدید - روشی ایده آل و عملی - برای کاهش وزن پیدا کرده است و عده ای مانند آهو خود را فدای یک برنامه و روش جدید می کنند
آنها انجام می دهند دوستان جزوه هایی در مورد رژیم می گذارند و قبل از غذا در مورد کالری و نوع غذا صحبت می کنند. اما وقتی سر میز شام می نشینند آنقدر گرسنه می شوند که ناخودآگاه می گویند: امروز ساکت شو از شنبه شروع می کنم. برخی از افراد هستند که نه تنها کالری غذا را می شمارند، بلکه همیشه غذای خود را با ترازو می سنجند.
مکالمات تلفنی در مورد رژیم غذایی روز به روز طولانی تر می شود. میزبان به این فکر می کند که چه غذایی بپزد تا باعث چاقی مهمان نشود و سایر بیمارستان ها در این مورد وسواس بیشتری دارند.
اما پس از سال ها برخورد با این رژیم گیرندگان، به یک نتیجه قطعی رسیدم و آن این است که مردان، به خصوص در یک سن خاص، بسیار بیشتر از زنان به فکر بدن خود هستند. در واقع، ما با نگرانی مراقب هستیم که زشت‌تر از زمانی که به دنیا آمده‌ایم نباشیم.
شاید بهترین راه حل این باشد که در هند زندگی کنید و یک فرد ثروتمند باشید. زیرا در آن کشور، هرکسی که دستش به دهانش برسد و شکمش بزرگتر باشد، احترام بیشتری دارد.
این روزها حتی صاحبان صنایع غذایی و رستوران ها هم شروع به نگرانی کرده اند و شنیده ام که در ایتالیا موجی از تبلیغات راه افتاده است تا مردم را متقاعد کند که پاستا که اصلی ترین غذای ملی مردم ایتالیا به تنهایی است، تاثیری در چاق شدن آنها ندارد. به هر حال سال هاست می گویند و تایید می کنند که ماریا کالاس، قهرمان سنگین وزن اپرای جهان که در جوانی بیش از صد کیلو وزن داشت، با رژیم گرفتن، یعنی فقط با خوردن اسپاگتی، خوش فرم شد. امروزه بیشتر ایتالیایی ها معتقدند که پاستا به تنهایی هیچ کس را چاق نمی کند. این باور در فیلم های ایتالیایی نیز منعکس شده است، که مردم از آنها یاد می گیرند چگونه زندگی کنند.
با این وجود، یک بار مونیکا ویتی را دیدم که یکی از لاغرترین و زیباترین هنرپیشه های ایتالیایی است که علاوه بر سالاد و مخلفات، دو بشقاب پر از اسپاگتی و یک خرگوش واقعی خورد و در نهایت به عنوان یک پایان خوب، یک کاسه بزرگ بستنی را در یک وعده خورد.
طبیعتاً همزمان با رشد نظریه های مختلف در مورد رژیم غذایی، نظریه های مربوط به خطرات رژیم غذایی نیز افزایش یافته است. چندی پیش، یک بانوی آشنا با دوستی آشنا شد که به نظر می رسید در این شش ماه که او را ندیده بود 30 ساله شده بود. خانم با این فکر که مرد از بیماری کشنده ای رنج می برد، پرسیده بود شما چه خبر؟ و آقا جواب داد: هیچی، من رژیم کربوهیدراتی دارم.
البته در سال های گذشته این روش رژیم گرفتن به دلیل کشف آن توسط خلبان نیروی هوایی سلطنتی کانادا به درستی یا نادرست اعتبار پیدا کرده است. اما امروزه می گویند با وجود اینکه این روش باعث کاهش وزن افراد می شود، باعث پیری زودرس نیز می شود.
من بیشتر از هر چیزی دوست دارم غذا بخورم. علاوه بر این، خوشبختانه هیچ مشکلی نمی تواند اشتهای من را کور کند، در واقع حتی مشکلات هم مرا گرسنه تر می کند.
حتی در شرایط بد کاری، می توانم تمام روز را بدون وقفه غذا بخورم. بدتر این است که من در نوعی چرخه یا سکانس گرفتار شده ام. وقتی نوشته ام خوب پیش نمی رود، بسیار افسرده و ناراحت می شوم که به نوبه خود منجر به گرسنگی سیری ناپذیر می شود. و بعد برای ارضای خودم پرخوری می کنم و نتیجه چیزی جز چاقی غیرقابل کنترل نیست. و بعد چربی اضافی روی بدنم حالت روحی ام را خراب می کند و دیگر نمی توانم خوب بنویسم.
بنابراین، دلایل علمی و تجربی پشت نگرانی من در مورد رژیم غذایی وجود دارد. اگرچه به آنها اعتقاد زیادی ندارم زیرا به نظر می رسد هر چیزی که به دهانم می رود من را چاق می کند، همانطور که هر چیزی که از آن بیرون می آید من را ناامید می کند.
چه سرنوشتی! نیمی از عمرم چیزی برای خوردن نداشتم و نیمی دیگر را نباید بخورم چون چاق می شوم.

ماهنامه کیهان فرهنگی کیهان آذر 1367