غده هیپوفیز یکی از مهم ترین فعالیت های بدن است. تومور آدنومای هیپوفیز یکی از اختلالات هیپوفیز است که بر آن تأثیر می گذارد و نهایتاً در عملکرد بدن اخلال ایجاد می کند. همه تومورهای هیپوفیز (که آدنوم‌های هیپوفیز نامیده می‌شوند) باعث ایجاد علائم نمی‌شوند. ممکن است این بیماری در بیمار ایجاد نکند. علامت آدنوم هیپوفیز بیشتر به این امکان می‌دهد که آیا عملکرد تومور است (هورمون‌های اضافی می‌کند) یا غیر عملکردی (هورمون‌های اضافی تولید نمی‌کند). در طول سال‌های گذشته، آن‌ها بسیاری را در مورد چگونگی تغییر ویژگی‌های DNA یک فرد می‌توانند باعث ایجاد تومور توسط سلول‌های هیپوفیز شوند، داشته‌اند. DNA مواد شیمیایی درون هر یک از سلول‌های ماست که ژن‌های ما را تشکیل می‌دهند (دستورالعمل‌هایی برای عملکرد سلول‌های ما). ما شبیه به پدر و مادرمان هستیم زیرا آن‌ها منبع DNA ما هستند. اما تاثیر DNA بیش از طرح ما است. از ژن‌ها کنترل می‌کنند که سلول‌ها چه زمانی رشد می‌کنند، به سلول‌های جدید تبدیل می‌شوند و بمیرند. ژن‌هایی که به رشد سلول‌ها، تقسیم می‌شوند و زنده ماندن آ‌نها کمک می‌کنند، آنکوژن نامیده می‌شوند. ژن‌هایی که سرعت تقسیم سلول را کاهش می‌دهند یا باعث مرگ سلول‌ها در زمان درست می‌شوند، ژن‌های سرکوب کننده تومور نامیده می‌شوند. تومورها می‌توانند در اثر تغییرات DNA ایجاد شوند که آنکوژن‌ها را فعال می‌کنند یا ژن‌های سرکوب کننده تومور را غیر فعال می‌کنند.

برخی افراد جهش‌های ژنی (تغییرات) را از والدین خود به ارث می‌برند که خطر ابتلا به تومورهای هیپوفیز را افزایش می‌دهد. برخی از این جهش‌ها در عوامل خطر برای تومورهای هیپوفیز توضیح داده شده اند. خانواده‌های دارای این سندرم‌های ژنتیکی می‌توانند آزمایش ژنتیکی انجام دهند تا دریابند آن‌ها به تومور مبتلا شوند یا خیر. اما عمده، جهش‌های ژنی در طول زندگی رخ می‌دهد تا اینکه به ارث برده می‌شوند. در برخی از انواع سرطان، این جهش‌های اکتسابی می‌توانند در اثر قرار گرفتن در عوامل خارجی مانند اشعه یا مواد شیمیایی مولد سرطان ایجاد شوند. بیشتر تومورهای هیپوفیز سرطانی نیستند و هیچ دلیل محیطی شناخته شده ای برای این تومورها وجود ندارد. تغییرات ژنی در این تومورها ممکن است فقط رویدادهای تصادفی باشد که گاهی در طی تقسیم سلولی بدون علت خارجی رخ می دهد.

آنچه واضح است این است که مکانیسم تنظیمی که به طور معمول از رشد سلول های هیپوفیز و تولید بیش از حد هورمون جلوگیری می کند، مختل می شود. از آنجایی که هیچ دلیل شناخته شده ای در سبک زندگی یا محیطی برای تومورهای هیپوفیز وجود ندارد، مهم است به خاطر داشته باشید که افراد مبتلا به این تومورها هیچ کاری نمی توانند برای پیشگیری از آن انجام دهند.

علائم و نشانه های تومور هیپوفیز

آدنوم های عملکردی می توانند به دلیل هورمون هایی که ترشح می کنند، مشکلاتی ایجاد کنند. اغلب اوقات، آدنوم عملکردی باعث افزایش هورمون هیپوفیز می شود. این تومورها اغلب در حالی که هنوز نسبتاً کوچک هستند یافت می شوند (میکروآدنوم). علائم آدنوم عملکردی بر اساس هورمون هایی که تولید می کنند در زیر توضیح داده شده است. تومورهایی که هورمون‌های اضافی نمی‌سازند (آدنوم‌های غیرفعال) اغلب قبل از تشخیص بزرگ می‌شوند (ماکروآدنوم). این تومورها تا زمانی که به اعصاب مجاور، قسمت‌هایی از مغز یا سایر قسمت‌های غده هیپوفیز فشار نیاورند، علائمی ایجاد نمی‌کنند. یک آدنوم غیرعملکردی که علائمی ایجاد نمی کند گاهی به دلایل دیگر با ام آر آی یا سی تی اسکن تشخیص داده می شود. این تومورها در حال حاضر بیشتر یافت می شوند زیرا اسکن های مغزی MRI و CT بیشتری انجام می شود. این تومورها ممکن است شایع ترین تومورهای هیپوفیز باشند. از آنجایی که آنها مشکلی ایجاد نمی کنند، اغلب فقط به طور منظم بدون نیاز به درمان نظارت می شوند.

تومورهای بزرگ (ماکروآدنوم) و کارسینوم هیپوفیز

ماکروآدنوم هیپوفیز (تومورهای خوش خیم بزرگتر از 1 سانتی متر) وکارسینوم (تومورهای سرطانی)، چه عملکردی داشته باشند یا نه، می توانند به اندازه کافی بزرگ شوند تا اعصاب مجاور یا قسمت هایی از مغز را تحت فشار قرار دهند. این وضعیت می تواند منجر به علائمی از جمله:

• ضعف عضله چشم شود، به طوری که چشم ها همزمان در یک جهت حرکت نمی کنند
• تاری دید یا دوبینی
• از دست دادن دید محیطی
• کوری ناگهانی
• سردرد
• درد در بی حسی صورت
• سرگیجه
• از دست دادن هوشیاری (بی هوشی)

مشکلات بینایی زمانی رخ می دهد که تومور اعصاب بین چشم و مغز را فشرده می کند. از دست دادن ناگهانی بینایی، از دست دادن هوشیاری و حتی مرگ ناشی از خونریزی ناگهانی در تومور است. ماکروآدنوم ها و کارسینوم های هیپوفیز همچنین می توانند قسمت های طبیعی غده هیپوفیز را فشرده و تخریب کنند. این باعث کمبود یک یا چند هورمون هیپوفیز می شود. سطوح پایین برخی از هورمون های بدن مانند کورتیزول، هورمون تیروئید و هورمون های جنسی باعث ایجاد علائم می شوند. بسته به هورمون های تحت تاثیر، علائم ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• تهوع
• ضعف
• کاهش یا افزایش وزن غیر قابل توضیح
• ریزش موهای بدن
• احساس سرما
• احساس خستگی یا ضعف
• تغییرات قاعدگی یا فقدان قاعدگی در زنان نعوظ) در مردان
• رشد بافت پستان در مردان
• کاهش میل جنسی، بیشتر در مردان

دیابت بی مزه

تومورهای بزرگ گاهی اوقات ممکن است بر قسمت خلفی (پشت) غده هیپوفیز فشار بیاورند و باعث کمبود هورمون ضد فشار (آنتی اورئودی) یا هورمون ضد فشار خون به نام واگن شوند. این می تواند منجر به دیابت بی مزه شود. در این حالت، آب زیادی از طریق ادرار از دست می‌رود، بنابراین فرد مکرراً ادرار می‌کند و با تلاش بدن برای تطبیق با از دست دادن آب، بسیار تشنه می‌شود. اگر درمان نشود، می تواند باعث کم آبی بدن و تغییراتی در سطح مواد معدنی خون شود که می تواند منجر به کما و حتی مرگ شود. دیابت بی مزه به راحتی با دارویی به نام دسموپرسین که جایگزین وازوپرسین می شود درمان می شود. (دیابت بی مزه ارتباطی با دیابت نوع 1 ندارد که در آن افراد سطح قند خون بالایی دارند.)

آدنوم ترشح کننده هورمون رشد (آدنوم سوماتوتروفیک)

علائم اصلی این تومورها ناشی از داشتن هورمون رشد بیش از حد (GH) است. این اثرات در کودکان و بزرگسالان نسبتا متفاوت است. در کودکان، سطوح بالای GH می تواند رشد تقریباً تمام استخوان های بدن را تحریک کند. اصطلاح پزشکی برای این وضعیت غول پیکر است. علائم عبارتند از:

• بسیار بلند
• رشد بسیار سریع
• درد مفاصل
• افزایش تعریق

در بزرگسالان، استخوان‌های بلند (مخصوصاً در دست‌ها و پاها) دیگر نمی‌توانند رشد کنند، حتی زمانی که سطح GH بسیار بالا باشد. بنابراین، این استخوان ها رشد نمی کنند و غول پیکری رخ نمی دهد. اما استخوان های دست، پا و صورت یک فرد بالغ می تواند در طول زندگی رشد کند. این باعث ایجاد بیماری به نام آکرومگالی می شود. علائم و نشانه‌ها عبارتند از:

• رشد جمجمه، دست‌ها و پاها که منجر به افزایش اندازه کلاه، کفش، دستکش و حلقه می‌شود
• گرفتگی صدا

تغییر در ظاهر صورت (به دلیل رشد استخوان‌های صورت) استخوان فک)

بسیاری از این تغییرات ممکن است به کندی اتفاق بیفتد و افراد ممکن است تا زمانی که به عکس قدیمی خود نگاه نکنند یا کلاه یا حلقه ای را امتحان کنند که سال هاست نداشته اند متوجه آنها نشوند. تولید کورتیزول داشتن بیش از حد این هورمون علائمی را ایجاد می کند که پزشکان آن را به عنوان سندرم کوشینگ طبقه بندی می کنند. هنگامی که علت تولید بیش از حد ACTH از غده هیپوفیز باشد، بیماری کوشینگ نامیده می شود. در بزرگسالان، علائم ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• افزایش وزن (بیشتر در صورت، قفسه سینه و شکم)
• علائم کششی بنفش روی قفسه سینه یا شکم
• رشد موی جدید یا افزایش یافته (روی صورت، قفسه سینه یا شکم)
• ورم صورت، چربی و قرمزی در ناحیه پشت
• در قسمت پشت
• چربی و قرمزی در ناحیه پشت
• در بزرگسالان. گردن
• نوسانات خلقی یا افسردگی
• سردرد
• تغییرات بینایی
• کبودی آسان
• سطح قند خون بالا یا حتی دیابت
• بالا بودن فشار خون
• کاهش میل به رابطه جنسی
• در زنان می تواند منجر به تغییرات پوکی استخوان
• در دوران قاعدگی شود. شکستگی

بسیاری از این علائم ممکن است در کودکان رخ دهد. نیز رخ می دهد. کودکان مبتلا به بیماری کوشینگ نیز ممکن است رشد خود را کاهش داده و عملکرد تحصیلی خود را با مشکل مواجه کنند.

آدنوم ترشح کننده پرولاکتین (پرولاکتینوم یا آدنوم لاکتروتروفیک)

پرولاکتینوما در زنان جوان و مردان مسن شایع تر است.

• در زنان پیش از یائسگی، سطح بالای پرولاکتین باعث کاهش یا توقف پریود می شود. سطوح بالای پرولاکتین همچنین می‌تواند باعث تولید غیرطبیعی شیر مادر شود که به آن گالاکتوره می‌گویند.
• در مردان، سطوح بالای پرولاکتین می‌تواند باعث رشد سینه و اختلال نعوظ شود (مشکل در نعوظ)
• هم مردان و هم زنان می‌توانند علائم زیر را داشته باشند: پوکی استخوان

اگر تومور به رشد خود ادامه دهد، می تواند به اعصاب و قسمت هایی از مغز فشار وارد کند که می تواند باعث سردرد و مشکلات بینایی شود. در زنانی که پریود نمی شوند (مانند دختران قبل از بلوغ و زنان یائسه)، پرولاکتینوما ممکن است تا زمانی که علائم ظاهر نشود، تشخیص داده نشود. با توجه به اینکه پرولاکتینوما شایع تر است، در مورد آن بیشتر بحث خواهیم کرد.

آدنوم ترشح کننده تیروتروپین (آدنوم تیروتروفیک)

این تومورهای نادر باعث ترشح بیش از حد هورمون محرک تیروئید (TSH) می شوند که به نوبه خود غده تیروئید را وادار به تولید بیش از حد هورمون تیروئید می کند. این وضعیت می تواند باعث علائم پرکاری تیروئید (تیروئید پرکار) شود، از جمله:

• ضربان قلب تند یا نامنظم
• لرزش
• کاهش وزن
• افزایش اشتها
• احساس گرما یا گرما
• تعریق
• اشکال در خوابیدن حرکات
• داشتن توده در جلوی گردن (تیروئید بزرگ شده)

آدنوم ترشح کننده گنادوتروپین (آدنوم گنادوتروف)

این تومورهای نادر هورمون لوتئین کننده (LH) یا هورمون محرک فولیکول (FSH) تولید می کنند. این هورمون می تواند باعث قاعدگی نامنظم در زنان یا کاهش سطح تستوسترون و کاهش میل جنسی در مردان شود. بسیاری از آدنوم های ترشح کننده گنادوتروپین در واقع هورمون کافی برای ایجاد علائم تولید نمی کنند، بنابراین اساساً آدنوم های غیر فعال هستند. این تومورها ممکن است به اندازه ای بزرگ شوند که قبل از تشخیص علائمی مانند سردرد و مشکلات بینایی ایجاد کنند.

درمان

تقریباً همه تومورهای هیپوفیز آدنوم هستند و سرطانی (خوش خیم) نیستند. درمان آدنوم هیپوفیز به این بستگی دارد که آیا هورمون های اضافی تولید می کند یا خیر، و اگر چنین است، چه هورمون هایی تولید می کند. درمان همچنین به میکروآدنوم (کوچکتر از 1 سانتی متر) یا ماکروآدنوم (1 سانتی متر یا بزرگتر) بستگی دارد.

درمان تومورهای هیپوفیز ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• جراحی
• داروهایی که مانع از ساخت هورمون های ترکیبی تومور می شوند یا به جلوگیری از مشکلات ناشی از این هورمون ها کمک می کنند
• درمان ها استفاده می شود. به عنوان مثال، ممکن است جراحی برای برداشتن بخشی از تومور انجام شود، در حالی که ممکن است از داروها برای تسکین علائم و گاهی کوچک کردن تومور باقی مانده استفاده شود. برنامه های درمانی بسته به نوع تومور متفاوت است:
  • تومورهای عملکردی
  • تومورهای غیرعملکرد
  • سرطان

  پزشک شما گزینه های درمانی را با شما در میان می گذارد. مهم است که برای فکر کردن به گزینه های خود وقت بگذارید و مزایای هر گزینه را در مقابل خطرات و عوارض جانبی احتمالی آن ارزیابی کنید. همچنین، اگر سؤالی دارید که در مورد آن مطمئن نیستید، مهم است که بپرسید.

  مهم نیست چه درمانی را انتخاب کنید، باید توسط پزشکانی انجام شود که در درمان تومورهای هیپوفیز مجرب هستند. تومورهای هیپوفیز اغلب به مراقبت یک تیم پزشکی نیاز دارند. پزشکان تیم شما ممکن است شامل موارد زیر باشند:

  • یک جراح مغز و اعصاب:پزشکی که از جراحی برای درمان تومورهای مغز و هیپوفیز استفاده می کند
  • یک متخصص غدد:پزشکی که بیماری های غدد سازنده هورمون ها را درمان می کند. و سیستم عصبی
  • رادیوتراپی:پزشکی که از پرتو درمانی برای درمان سرطان ها و سایر تومورها استفاده می کند
  • انکولوژیست پزشکی:پزشکی که از شیمی درمانی و سایر داروها برای درمان سرطان ها و سایر تومورها استفاده می کند

  بسیاری از متخصصان روانپزشکی، روانشناسان، متخصصان اجتماعی، روانشناسان دیگر، از جمله یک متخصص روانشناسی، روانشناس کارگر، متخصص توانبخشی و سایر متخصصان پزشکی ممکن است بخشی از تیم درمان شما باشند.

  جراحی

  درمان اصلی بسیاری از تومورهای هیپوفیز جراحی است. موفقیت جراحی بستگی به نوع تومور، محل دقیق آن، اندازه آن و اینکه آیا به ساختارهای مجاور گسترش یافته است یا نه، بستگی دارد. src="data:image/svg+xml,%3Csvg%20xmlns='http://www.w3.org/2000/svg'%20viewBox='0%200%20800%20479'%3E%3C/svg%3E" alt="" height="80" data-lazy-src="https://dreshraghi.com/wp-content/uploads/2020/05/tumor-hipofiz-2.jpg">

  این عمل رایج ترین راه برای برداشتن تومورهای هیپوفیز است. ترانس اسفنوئید به این معنی است که جراحی از طریق سینوس اسفنوئید، فضای خالی جمجمه در پشت مجاری هوایی بینی و زیر مغز انجام می شود. دیواره پشتی سینوس غده هیپوفیز را می پوشاند. برای انجام این عمل جراح مغز و اعصاب برش کوچکی در امتداد سپتوم (تیغه) بینی (غضروف بین دو طرف بینی) یا زیر لب بالایی (بالای دندان) ایجاد می کند. جراح برای دسترسی به غده هیپوفیز، بسته به ضخامت استخوان و سینوس، دیواره های استخوانی سینوس اسفنوئید را با استفاده از اسکنه های جراحی کوچک، مته ها یا ابزارهای دیگر باز می کند. برای برداشتن تومور از ابزارهای کوچک و میکروسکوپ استفاده می‌شود.

  یک روش دیگر استفاده از آندوسکوپ است، یک لوله فیبر نوری نازک با یک دوربین کوچک در انتهای آن. به این ترتیب، برش زیر لب بالایی یا در امتداد سپتوم بینی ضروری نیست، زیرا آندوسکوپ به جراح اجازه می دهد تا از طریق یک برش کوچک در پشت تیغه بینی، داخل را ببیند. جراح ابزار را وارد بینی می کند و سینوس اسفنوئید را باز می کند تا به غده هیپوفیز برسد و تومور را خارج کند. اینکه آیا این روش قابل استفاده است یا خیر بستگی به محل تومور و شکل سینوس اسفنوئید دارد. روش ترانس اسفنوئیدی مزایای زیادی دارد. اول اینکه در حین جراحی هیچ قسمتی از مغز لمس نمی شود، بنابراین احتمال آسیب رساندن به مغز بسیار کم است. ممکن است عوارض جانبی کمتری داشته باشد و همچنین جای زخم قابل مشاهده نیست. اما این عمل ممکن است بیشتر طول بکشد و برداشتن تومورهای بزرگ را دشوار می‌کند.

  وقتی جراحی توسط جراح مغز و اعصاب با تجربه انجام می‌شود و تومور کوچک است (میکروآدنوم)، میزان بهبودی بالاست (بیش از 80%). اگر تومور بزرگ باشد یا به ساختارهای مجاور گسترش یافته باشد (مانند اعصاب، بافت مغز، یا بافت هایی که مغز را می پوشانند)، احتمال درمان آن کمتر است و احتمال آسیب رساندن به بافت مغز، اعصاب و رگ های خونی مجاور وجود دارد.

  کرانیوتومی و باز کردن جمجمه

  برای تومورهای هیپوفیز بزرگتر یا پیچیده تر، ممکن است نیاز به کرانی باشد. در این روش جراح با باز کردن قسمت جلوی جمجمه به یک سمت سر، عمل را انجام می دهد. جراح باید به دقت زیر و بین نیمکره های مغز مانور دهد تا به تومور برسد. برای ضایعات کوچک، کرانیوتومی با احتمال بیشتری برای آسیب مغزی و سایر عوارض جانبی نسبت به جراحی ترانس اسفنوئیدی همراه است، اما برای ضایعات بزرگ و پیچیده، ایمن‌تر است زیرا جراح بهتر می‌تواند تومور و همچنین اعصاب و رگ‌های خونی اطراف را ببیند. در غده هیپوفیز مغز رشد می کند و هورمون پرولاکتین بیش از حد تولید می کند. اثر اصلی این بیماری کاهش سطح هورمون های جنسی استروژن در زنان و تستوسترون در مردان است. اگرچه پرولاکتینوما تهدید کننده زندگی نیست، اما می تواند بر بینایی تأثیر منفی بگذارد، باعث ناباروری و عوارض دیگری شود. پرولاکتینوما شایع ترین نوع تومور تولید کننده هورمون است که می تواند در غده هیپوفیز ایجاد شود. پزشکان اغلب می توانند پرولاکتینوما را با دارو درمان کنند تا سطح پرولاکتین را به حالت عادی برگردانند. جراحی برای برداشتن تومور هیپوفیز ممکن است گزینه درمانی دیگری باشد.

  

  پرولاکتینوما یکی از انواع تومورهایی است که در غده هیپوفیز ایجاد و رشد می کند. علت این تومور ناشناخته است. غده هیپوفیز یک غده لوبیایی شکل کوچک است که در زیر مغز قرار دارد و علیرغم اندازه کوچکش، تقریباً تمام قسمت های بدن را تحت تأثیر قرار می دهد. هورمون های ترشح شده از غده هیپوفیز به تنظیم عملکردهای مهمی مانند رشد، فشار خون و تولید مثل کمک می کنند. از جمله علل احتمالی تولید بیش از حد پرولاکتین عبارتند از: داروها، انواع دیگر تومورهای هیپوفیز، کم کاری تیروئید، آسیب به قفسه سینه، بارداری و شیردهی.

  علائم پرولاکتین بالا

  بیماری پرولاکتینوما علائم و نشانه های قابل توجهی ندارد. با این حال، وجود پرولاکتین بیش از حد در خون (هیپرپرولاکتینمی) یا فشاری که یک تومور بزرگ به بافت های اطراف وارد می کند می تواند منجر به عوارض و علائم شود. از آنجایی که افزایش پرولاکتین می تواند سیستم تولید مثل را مختل کند (هیپوگنادیسم)، برخی از علائم و نشانه های پرولاکتینوما مختص زنان یا مردان است. در زنان، پرولاکتینوما می تواند باعث:

  • قاعدگی های نامنظم یا فاصله دار (الیگومنوره) یا عدم خونریزی در دوران قاعدگی در زنان در سنین باروری (آمنوره) شود. رشد نامناسب مو در صورت و بدن (هیرسوتیسم)

  

  در مردان، پرولاکتینوما می تواند باعث اختلالات زیر شود:

  • اختلال نعوظ
  • کاهش مو
  • بزرگترین موهای بدن (ژنیکوماستی یا بزرگ شدن سینه) مرد).

  

  علائم شایع احتمالی پرولاکتینوما در هر دو جنس عبارتند از:

  • کم تراکم استخوانی
  • تولید هورمون‌های دیگر غده هیپوفیز) در نتیجه فشار تومور از دست دادن علاقه به فعالیت جنسی سردرد اختلالات بینایی ناباروری معمولاً زنان علائم و نشانه های هیپرپرولاکتینمی را زودتر متوجه می شوند که تومورها کوچکتر هستند. احتمالاً به این دلیل که نامنظمی دوره های قاعدگی آنها را زودتر آگاه می کند. مردان بعداً، هنگامی که تومورها بزرگتر می شوند، و احتمالاً به دلیل سردرد یا مشکلات بینایی، متوجه علائم و نشانه ها می شوند.

    اگر فردی علائم و نشانه های مرتبط با پرولاکتینوما را دارد، باید به پزشک مراجعه کند تا علت آن را پیدا کند.

    مشکلات به دنبال پرولاکتین بالا

    علائم کاهش پرولاکتینوما

    ممکن است شامل موارد زیر باشد: در صورت عدم درمان، تومور ممکن است به قدری بزرگ شود که به عصب بینایی فشار وارد کند.
  • در مواردی که پرولاکتینوما بزرگتر است، فشار بر غده هیپوفیز طبیعی ممکن است در ترشح هورمون های دیگری که تحت کنترل غده هیپوفیز هستند اختلال ایجاد کند. که کم کاری هیپوفیز یا نارسایی غده هیپوفیز نامیده می شود و منجر به کم کاری تیروئید، کمبود آدرنالین و کمبود هورمون رشد می شود.
  • از دست دادن استخوان (پوکی استخوان)، پرولاکتین بالا می تواند تولید استروژن و تستوسترون را کاهش دهد که باعث کاهش تراکم استخوان و افزایش خطر ابتلا به پوکی استخوان می شود. یافته‌ها در یک زن مبتلا به پرولاکتینوما، این سطح بالای استروژن ممکن است باعث رشد تومور و علائم و نشانه‌های مرتبط با آن، مانند سردرد و تغییرات بینایی شود.

  اگر پرولاکتینوما دارید و می خواهید باردار شوید یا باردار هستید، در این مورد با پزشک خود صحبت کنید. ممکن است به تنظیمات درمان و نظارت نیاز داشته باشید.

  تشخیص

  

  اگر علائم و نشانه هایی وجود داشته باشد که نشان دهنده پرولاکتینوما باشد، پزشک ممکن است آزمایش های زیر را تجویز کند:

  • آزمایش بیش از حد خون: پرولاکتین و اینکه آیا سطح سایر هورمون های کنترل شده توسط غده هیپوفیز در محدوده طبیعی است یا خیر. تست بارداری برای زنانی که در سنین باروری هستند نیز ضروری است. تصویربرداری از مغز: پزشک ممکن است بتواند تومور هیپوفیز را از روی تصویری از مغز که توسط اسکن MRI ایجاد شده است، تشخیص دهد. تست بینایی: این آزمایش می تواند تعیین کند که آیا تومور هیپوفیز دچار اختلال بینایی است یا خیر. علاوه بر این، پزشک ممکن است بیمار را به یک پزشک متخصص در درمان اختلالات سیستم غدد درون ریز (متخصص غدد) برای آزمایشات بیشتر ارجاع دهد.

    درمان پرولاکتین بالا

    هدف در درمان پرولاکتین بالا عبارتند از:

    • بازگرداندن تولید پرولاکتین به حد طبیعی ترین سطح
    • R عملکرد طبیعی غده
    • کاهش اندازه تومور هیپوفیز
    • از بین بردن عوارض یا علائم فشار تومور، مانند سردرد یا مشکلات بینایی
    • بهبود کیفیت زندگی

    دو درمان اصلی برای پرولاکتینوما وجود دارد: دارو و جراحی. از بین بردن علائم اندازه تومور نیز ممکن است با استفاده از دارو کوچک شود. اما در درمان دارویی عموماً داشتن دوره درمان طولانی ضروری است. پزشکان از داروهایی به نام آگونیست های دوپامین برای درمان پرولاکتین بالا استفاده می کنند. این داروها اثرات دوپامین (ماده شیمیایی مغز که به طور معمول تولید پرولاکتین را کنترل می کند) را تقلید می کنند، اما بسیار قوی تر و ماندگارتر هستند. داروهایی که معمولاً تجویز می شوند عبارتند از بروموکریپتین و کابرگولین. این داروها تولید پرولاکتین را کاهش می دهند و در اکثر افراد مبتلا به پرولاکتینوما، ممکن است اندازه تومور را نیز کاهش دهند.

    مصرف دارو در دوران بارداری

    بروموکریپتین برای زنانی که می خواهند باروری خود را حفظ کنند، ترجیح داده می شود. با این حال، در دوران بارداری، پزشک توصیه می کند که از مصرف هر دو دارو خودداری شود. اگرچه هر دو دارو در اوایل بارداری بی خطر هستند، اما ایمنی آنها در طول بارداری هنوز ناشناخته است. با این حال، اگر فردی پرولاکتینومای بزرگ داشته باشد یا علائم و نشانه هایی مانند سردرد یا تغییرات بینایی را در خود ایجاد کند، پزشک ممکن است توصیه کند که دارو را قطع کند تا از عوارض پرولاکتینوما جلوگیری شود. اگر فردی برای درمان پرولاکتینوما تحت درمان است و می خواهد باردار شود، بهتر است قبل از بارداری با پزشک خود مشورت کند.

    عوارض رایج داروها

    تهوع و استفراغ، احتقان بینی، سردرد و خواب آلودگی از عوارض شایع این داروها هستند. با این حال، اگر دارو با دوزهای بسیار کم شروع شود، اغلب می توان این عوارض جانبی را به حداقل رساند و سپس دوز را به تدریج افزایش داد. کابرگولین به طور کلی برای درمان به بروموکریپتین ترجیح داده می شود زیرا به نظر می رسد موثرتر از بروموکریپتین باشد. همچنین عوارض جانبی کمتر و خفیف‌تر است. با این حال، گران‌تر از بروموکریپتین است و از آنجایی که جدیدتر است، مشخصات ایمنی بلندمدت آن هنوز به خوبی شناخته نشده است. موارد نادری از آسیب قلبی با کابرگولین وجود دارد، اما این موارد معمولاً در افرادی رخ می دهد که مقادیر زیادی از دارو را برای بیماری پارکینسون مصرف می کنند. در برخی افراد، رفتارهای اجباری مانند قمار ممکن است در حین مصرف این داروها افزایش یابد. اگر دارو به میزان قابل توجهی اندازه تومور را کاهش داد و سطح پرولاکتین شما به مدت دو سال طبیعی باقی ماند، ممکن است بتوانید با نظر پزشک خود مصرف دارو را متوقف کنید. با این حال، عود شایع است. مصرف دارو را بدون تایید پزشک خود قطع نکنید.

    پرتودرمانی

    برای افرادی که به دارو پاسخ نداده اند و گزینه مناسبی برای جراحی نیستند، پرتودرمانی می تواند یک روش جایگزین باشد.

    پرولاکتین و غذاها

    غذاهای حاوی روی، فعالیت های متابولیک بدن را تنظیم می کنند. همچنین روی برای پیشگیری و درمان علائم و سندرم پیش از قاعدگی بسیار مفید است و به رفع اختلالات قاعدگی که یکی از عوارض این بیماری است کمک می کند. غذاهایی مانند مرغ، گوشت قرمز، سویا، لوبیا سبز و بادام زمینی منابع غنی روی هستند. همچنین ویتامین B5 می تواند با حفظ تعادل هورمونی بدن و کمک به روی در متابولیسم به بهبود این مشکل کمک کند. غذاهایی مانند برنج قهوه ای، سبوس، غلات، هویج و اسفناج منابع این ویتامین هستند. panel-widget-for-3360-0-1">

    ---