آگاهی از خطرناک ترین قرص اعصاب موجود در بازار، سلامت شما را تضمین می کند و از عوارض جانبی گاه خطرناک مصرف این گونه داروها جلوگیری می کند. اگرچه پزشکان تاکید می کنند که مصرف خودسرانه هر نوع دارویی بسیار خطرناک و پرخطر است، اما برخی از افراد همچنان بدون توصیه پزشکی و بدون آگاهی کافی دارو مصرف می کنند. با توجه به اهمیت این موارد، در این مقاله سعی می کنیم این داروها را به همراه نحوه مصرف، با جزئیات بیشتری با پزشک خود بررسی کنیم. با ما بمانید.

کدام قرص های عصبی خطرناک هستند؟

برخی داروها در صورت استفاده نادرست باعث آسیب عصبی یا سیستمیک می شوند. داروهایی مانند ایزونیازید، مترونیدازول، کلشی سین، مصرف بیش از حد ویتامین B6 و قرار گرفتن در معرض فلزات سنگین مانند آرسنیک با نوروپاتی محیطی مرتبط هستند، به خصوص اگر طولانی مدت مصرف شوند. در زمینه داروهای عصبی، خطر اصلی معمولاً مربوط به افسردگی سیستم عصبی مرکزی، وابستگی، مسمومیت دارویی و تداخلات خطرناک است که در برخی از گروه‌های دارویی شایع‌تر است.

بنزودیازپین ها
• قرص های خواب آور شبیه بنزودیازپین
• داروهای ضد افسردگی سه حلقه ای
• لیتیوم و خطر مسمومیت
• برخی از داروهای ضد روانپریشی پرخطر (مانند کلوزاپین)

1. بنزودیازپین ها

بنزودیازپین‌ها یکی از قوی‌ترین قرص‌های اعصاب هستند و آرام‌بخش‌هایی هستند که اضطراب را کاهش می‌دهند، خواب را تحریک می‌کنند و با کاهش فعالیت سیستم عصبی مرکزی، عضلات را شل می‌کنند. این داروها معمولاً برای درمان کوتاه مدت اضطراب، بی خوابی یا تشنج تجویز می شوند. خطر اصلی بنزودیازپین ها وابستگی، تحمل دارو و علائم ترک است. مصرف طولانی مدت این دارو باعث اختلال در حافظه، خواب آلودگی شدید، افزایش خطر افتادن (به ویژه در افراد مسن) و در دوزهای بالا، انقباض و مشکل در تنفس می شود.

2. قرص های خواب آور شبیه بنزودیازپین

داروهای Z مانند زولپیدم، زوپیکلون و آزوپیکلون از نظر شیمیایی با بنزودیازپین ها متفاوت هستند، اما اثرات مشابهی بر گیرنده های GABA دارند. این داروها برای درمان بی‌خوابی و در مقایسه با بنزودیازپین‌ها در برخی از بیماران با خطر کمتر وابستگی، رفتارهای غیرطبیعی خواب، اختلالات شناختی و افزایش خطر تصادف تجویز می‌شوند. به خصوص اگر با الکل یا سایر داروهای آرام بخش مصرف شوند.

لیست داروهای نورولوژی

3. داروهای ضد افسردگی سه حلقه ای

داروهای ضدافسردگی سه حلقه ای مانند rel="_oreferrer"> و ایمی پرامین یکی از داروهای قدیمی اما موثری است که بر انتقال دهنده های عصبی مغز تأثیر می گذارد. علاوه بر افسردگی، گاهی اوقات از این داروها برای دردهای مزمن و میگرن استفاده می شود.

خطر این گروه دارویی بیشتر مربوط به عوارض قلبی، افت فشار خون، آریتمی و مسمومیت در مصرف بیش از حد است. به همین دلیل، آنها در بیماران مسن یا مبتلایان به بیماری قلبی با احتیاط فراوان تجویز می شوند.

4. لیتیوم و خطر مسمومیت

لیتیوم یکی از داروهای اصلی برای درمان اختلال دوقطبی است که فاصله کمی بین دوزهای درمانی و سمی دارد. افزایش سطح لیتیوم می تواند باعث لرزش، حالت تهوع، گیجی و عدم تعادل شود. در موارد شدید، مسمومیت با لیتیوم می تواند منجر به تشنج، کما، آسیب مغزی و مرگ شود. کم آبی بدن، اختلال کلیه و مصرف همزمان برخی داروها خطر مسمومیت ناشی از مصرف این دارو را افزایش می دهد.

داروهای ضد جنون پرخطر زیادی وجود دارد که باید از آنها آگاه باشید. داروهای ضد روان پریشی برای درمان روان پریشی استفاده می شوند و به دو گروه معمولی و غیر معمول تقسیم می شوند.

داروهای ضد روان پریشی می توانند به کاهش یا تسکین علائم مرتبط با روان پریشی کمک کنند. آنها همچنین ممکن است به اضطراب و بی قراری و مشکلات خلقی، تفکر و معاشرت کمک کنند. اگر روان درمانی و حمایت اجتماعی نیز دریافت کنید، برخی از داروهای ضد روان پریشی بهتر عمل می کنند.

خطر تداخل غذا و دارو با قرص های اعصاب

برخی غذاها اثربخشی داروهای اعصاب را تغییر می دهند. به عنوان مثال، گریپ فروت با مهار آنزیم های کبدی، سطح خون برخی از داروهای ضد افسردگی و ضد اضطراب را افزایش می دهد و خطر عوارض جانبی را افزایش می دهد. الکل همچنین یکی از خطرناک ترین فعل و انفعالات را دارد. زیرا همراه با قرص های اعصاب باعث سرکوب شدید سیستم عصبی مرکزی، کاهش سطح هوشیاری و حتی ایست تنفسی می شود.

کدام افراد بیشتر در معرض خطر قرص های اعصاب هستند؟

افرادی که همزمان چندین داروی اعصاب مصرف می کنند یا سابقه مصرف الکل و مواد مخدر دارند در معرض خطر بالایی هستند. این ترکیبات اثرات داروها را غیرقابل پیش بینی می کند. ورزشکاران یا افرادی که آسیب های عصبی یا عضلانی دارند نیز به برخی داروها حساس تر هستند. به خصوص اگر دارو باعث کاهش هوشیاری یا هماهنگی حرکتی شود.

علاوه بر این، کودکان، افراد مسن و افراد مبتلا به بیماری های زمینه ای بیشتر از دیگران در معرض عوارض جانبی عوامل عصبی هستند. سیستم عصبی این افراد حساسیت بیشتری دارد و احتمال مسمومیت یا عوارض شدید در آنها بیشتر است. همچنین، افراد مبتلا به بیماری های کبدی، کلیوی یا قلبی ممکن است به دلیل اختلال در دفع دارو، تجمع دارو و عوارض جانبی خطرناک را سریعتر تجربه کنند.