چاقی شکم استرسی یکی از مشکلات رایج زندگی‌های امروزی است که بسیاری از افراد حتی با رژیم غذایی و ورزش منظم با آن دست و پنجه نرم می‌کنند. این نوع چاقی رتبه‌بندی عمومی بدن، ویژه ناحیه شکم تجمع می‌یابد و با حضور احشایی در اطراف اندام‌های حیاتی همراه است. چاقی شکم استرسی هم ظاهر را تحت تأثیر قرار می‌دهد، هم می‌تواند خطر ابتلا به بیماری‌هایی مانند نوع ۲، بیماری‌های قلبی و بیماری‌های مزمن را افزایش دهد.

علت اصلی این نوع چاقی، هورمون کورتیزول یا همان استرس است. استرس مزمن باعث افزایش کورتیزول می‌شود و بدن را به ذخیره در ناحیه شکم بیمار می‌کند. خیلی از اینکه چرا چاقی ناشی از استرس را درمان می کند، به انواع جراحی چاقی پناه می‌برند. بنابراین، درمان چاقی شکم استرسی نیازمند رویکرد چندجانبه است که اولین قدم آن درمان پرخوری عصبی و بعد از اصلاح تغذیه، ورزش، بهبود خواب و تغییر سبک زندگی است.

چاقی شکم استرسی چیست؟

چاقی شکم استرسی به حالتی گفته می‌شود که استرس مزمن باعث بالا رفتن سطح کورتیزول شده و بدن را وادار به ذخیره بیشتر در اطراف شکم می‌کند. این نوع بهتر، زیرپوستی، به‌عنوان چربی احشایی می‌شود و در اطراف اندام‌های حیاتی مثل قلب و قلب می‌یابد و با مشکلات سلامتی مرتبط است:

• افزایش ریسک نوع ۲

• اختلالات متابولیک و کاهش درمان به انسولین>

• افزایش احتمال بیماری‌های قلبی و بیماری

• التهاب مزمن و ضعف سیستم ایمنی

وجود اثرات احشایی نشان‌دهنده‌ای از درمان مزیت نامناسب و استرس در بدن است، و درمان آن فقط با کاهش خطر دریافتی امکان پذیر نیست.

تاثیر کورتیزول بر تجمع شکمی و متابولیسم

کورتیزول هورمونی است که توسط غده فوق کلیوی تولید می‌شود و نقش کلیدی در پاسخ بدن به استرس دارد. وقتی سطح کورتیزول افزایش می‌یابد، بسیار زیاد در بدن اتفاق می‌افتد که می‌تواند باعث تجمع در ناحیه شکم شود. در ادامه هر مهم این مسئله بررسی می‌شود:

1.تأثیر بر زیبایی شکمی

کورتیزول باعث می‌شود بدن انرژی را به‌صورت چهره احشایی در ناحیه شکم ذخیره کند. این نوع ظاهری زیرپوستی، نزدیک اندام‌های حیاتی است و می‌تواند مشکلاتی مانند مقاومت به انسولین و افزایش مزمن ایجاد کند. حتی مزیتی که ورزش می‌کند و بهترین رژیم غذایی برای لاغری شکم را رعایت می‌کنند، در شرایط بحرانی ممکن است چاقی شکم باشد، مقدار انرژی را تغییر دهد.

2.افزایش اشتها و میل به غذاهای پرکالری

سطح بالای کورتیزول با افزایش اشتها به‌ویژه برای غذاهای شیرین و پرچرب مرتبط است. وقتی بلند‌مدت باشد، بدن به‌طور خودکار به دنبال منابع انرژی سریع می‌گردد. این مکانیسم باعث پرخوری عصبی یا خوردن میان‌وعده‌های ناسالم می‌شود. برای مثال، فردی که از یک روز کاری پراسترس به خانه می‌آید، ممکن است قوی باشد یا به شیرینی چیپس پیدا کند، حتی قبلاً وعده غذایی کاملی داشته باشد.

3.کاهش به انسولین

کورتیزول باعث کاهش سلول‌های گل‌ها به انسول می‌شود و در نتیجه بدنوکز را به‌صورت ذخیره می‌کند. این فرآیند باعث افزایش سطح قند خون و ایجاد مقاومت انسولینی می‌شود که خود عامل اصلی چاقی شکم و افزایش خطر نوع ۲ است. به همین دلیل که استرس مزمن دارند، با کنترل دریافتی، حتی کاهش وزنی نمی‌توانند تجربه کنند.

4.تحلیل کاهش و متابولیسم

یکی دیگر از کورتیزول، تحلیل تحلیل است. کاهش توده عضلانی باعث کاهش متابولیسم پایه بدن می شود. یعنی بدن کمتری می‌سوزاند و حتی مصرف غذای معمولی هم می‌تواند ذخیره شود. به‌عنوان، ورزشکاری که تحت فشار مزمن است، ممکن است باوجود تمرین، کاهش وزن قابل‌توجهی نباشد.

5.اختلال در سایر هورمون‌ها

کورتیزول بالا می‌توان عملکردهای دیگر مانند تیروئید، لپتین ولین را مختل کند. اینها نقش مهمی در تنظیم اشتها و انرژی دارند. برای مثال، عدم وجود لپتین باعث می‌شود فرد احساس گرسنگی بیشتری داشته باشد و انرژی دریافتی را کاهش دهد، حتی زمانی که مقدار کافی مصرف مصرف می‌کند.