داروهای خاص و خشکی دهان
با توجه به اینکه خشکی مزمن دهان خطر پوسیدگی و بیماری لثه را افزایش می دهد، ممکن است ایده خوبی باشد که به داروهای خود نگاهی بیندازید. آنتی هیستامین ها، ضد احتقان ها، مسکن ها و داروهای ضد افسردگی همگی داروهایی هستند که می توانند باعث خشکی دهان شوند. بنابراین در مورد داروهایی که مصرف می کنید با پزشک یا دندانپزشک خود مشورت کنید و در صورت وجود مشکل، از آنها بخواهید در صورت امکان راه حل جایگزینی برای شما ارائه دهند.
استرس و دندان قروچه
اگر از استرس، اضطراب یا افسردگی رنج می برید، ممکن است بیشتر در معرض دندان قروچه و خطر ابتلا به مشکلات دهان و دندان باشید. افرادی که استرس دارند سطح بالاتری از هورمون کورتیزول در بدن آنها ترشح می شود و این فرآیند با اثرات منفی و مخربی برای لثه و سایر قسمت های بدن همراه است. تحقیقات نشان میدهد که استرس با کیفیت پایین مراقبت از دهان مرتبط است، زیرا بیش از 50 درصد افراد استرسدار به طور مرتب مسواک نمیزنند و نخ دندان نمیکشند.
پوکی استخوان و از دست دادن دندان
پوکی استخوان بر تمام استخوان های بدن (از جمله استخوان فک) تأثیر می گذارد و بنابراین می تواند باعث از دست دادن دندان شود. باکتری های درگیر در پریودنتیت (بیماری لثه در مرحله شدید) نیز می توانند در تحلیل استخوان فک نقش داشته باشند. یک نوع داروی پوکی استخوان، بیس فسفونات ها، می تواند خطر ابتلا به بیماری نادری به نام استئونکروز را نیز اندکی افزایش دهد. این بیماری نادر باعث مرگ استخوان فک می شود. البته این مشکل معمولا فقط بعد از جراحی دندان می تواند نگران کننده باشد نه در حالت عادی. بنابراین اگر از بیس فسفونات ها استفاده می کنید، دندانپزشک خود را در این مورد مطلع کنید.
تغییر رنگ لثه و بیماری کم خونی
فردی که از کم خونی رنج می برد ممکن است دچار درد و رنگ پریدگی لثه ها و همچنین تورم و التهاب در زبان شود. در کم خونی، بدن گلبول های قرمز کافی ندارد یا گلبول های قرمز حاوی هموگلوبین کافی نیستند. در نتیجه بدن نمی تواند اکسیژن کافی دریافت کند. انواع مختلفی از کم خونی وجود دارد و درمان هر نوع با انواع دیگر متفاوت است. بنابراین کم خونی را جدی بگیرید و آن را درمان کنید.
اختلالات خوردن و فرسایش مینای دندان
معمولاً دندانپزشکان اولین کسانی هستند که علائم اختلالات خوردن مانند پرخوری عصبی را تشخیص می دهند. در این اختلال اسید معده که به دلیل استفراغ مکرر به دهان باز می گردد می تواند مینای دندان را به شدت فرسایش دهد. فرآیند پاکسازی که در اختلالات خوردن رخ می دهد باعث تورم در دهان، گلو، غدد بزاقی و بوی بد دهان می شود. بی اشتهایی (بی اشتهایی عصبی)، پرخوری عصبی و سایر اختلالات خوردن می تواند باعث کمبودهای تغذیه ای جدی شود و در نتیجه بر سلامت دندان ها تأثیر بگذارد.
>>
برفک دهان و HIV
افراد مبتلا به HIV و ایدز ممکن است برفک دهان، زگیل های دهان، تبخال، زخم های شانکر و لکوپلاکی مودار را تجربه کنند. در لکوپلاکی مودار، لکه های سفید یا خاکستری روی زبان یا روی پوشش داخلی گونه ها ظاهر می شود. ضعف سیستم دفاعی بدن و ناتوانی آن در پیشگیری از بیماری ها عامل اصلی این وضعیت است. تجربه خشکی دهان یکی دیگر از مشکلات رایج در میان افراد مبتلا به HIV و ایدز است که خطر پوسیدگی دندان را افزایش می دهد و همچنین انجام کارهای ساده مانند جویدن، غذا خوردن، بلعیدن یا صحبت کردن را دشوار می کند.
درمان بیماری لثه و کمک به آرتریت روماتوئید
افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید 8 برابر بیشتر از افراد بدون این بیماری در معرض ابتلا به بیماری لثه هستند. وجه مشترک این دو بیماری التهاب است و باعث تشدید تصاعدی هر دو مشکل می شود. از طرفی ممکن است افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید به دلیل آسیب به مفاصل انگشتان در مسواک زدن و نخ دندان کشیدن دچار مشکل شوند. با این حال، خبر خوب این است که درمان التهاب لثه و بیماری لثه همچنین میتواند درد مفاصل و التهاب ناشی از آرتریت روماتوئید را کاهش دهد.
از دست دادن دندان و بیماری کلیوی
بزرگسالان بدون دندان معمولاً بیشتر از بزرگسالان دارای دندان در معرض ابتلا به بیماری مزمن کلیوی هستند. البته هنوز ارتباط بین بیماری کلیوی و بیماری پریودنتال کاملاً مشخص نیست. اما محققان می گویند که التهاب مزمن می تواند پیوندی باشد که این دو بیماری را به هم متصل می کند. بنابراین، مراقبت مناسب از دندان ها و لثه ها می تواند خطر ابتلا به مشکلات مزمن کلیوی را کاهش دهد.
بیماری لثه و زایمان زودرس
اگر باردار هستید و به بیماری لثه مبتلا هستید، احتمال اینکه کودک زودتر به دنیا بیاید و کوچکتر باشد افزایش می یابد. در این مورد البته هنوز رابطه این دو موضوع مشخص نیست اما التهاب یا بیماری لثه می تواند مقصر باشد. به نظر می رسد بارداری و تغییرات هورمونی ناشی از آن می تواند بیماری لثه را تشدید کند. بنابراین برای مراقبت از خود و فرزندتان حتما با پزشک زنان و دندانپزشک مشورت کنید.
