آمادگی افراد دیابتی قبل از عمل جراحی یا بیهوشی

دیابت یکی از شایع‌ترین بیماری‌های مزمن در جهان است که با اختلال در متابولیسم گلوکز و تأثیر بر عملکرد ارگان‌های مختلف، ریسک عوارض جراحی و بیهوشی را به‌طور قابل توجهی افزایش می‌دهد. بیماران دیابتی به دلیل نوسانات قند خون، کاهش پاسخ ایمنی و عوارض قلبی، کلیوی و عصبی، بیش از سایرین در معرض مشکلات حین و پس از عمل قرار دارند.

به همین دلیل، برنامه‌ریزی دقیق پیش از عمل و رعایت اصول علمی و بالینی در آماده‌سازی این بیماران ضروری است. این برنامه شامل ارزیابی کامل پیش از جراحی، مدیریت دارویی و انسولین، کنترل قند خون، آماده‌سازی تغذیه‌ای و مایعات، و پیشگیری از عوارض متابولیک و عفونی است.

ارزیابی پیش از جراحی بیماران دیابتی

ارزیابی پیش از جراحی بیماران دیابتی نقش بسیار مهمی در کاهش عوارض حین عمل و پس از عمل دارد. دیابت به دلیل تأثیر بر متابولیسم گلوکز، عملکرد سیستم ایمنی، و وضعیت عروقی و عصبی بدن، می‌تواند ریسک‌های جراحی را به طور قابل توجهی افزایش دهد. بنابراین، یک ارزیابی دقیق قبل از عمل، شامل بررسی سابقه پزشکی، وضعیت دارویی، اندازه‌گیری قند خون و بررسی عوارض مرتبط با دیابت، از ضروریات مراقبت بیماران دیابتی محسوب می‌شود.

بررسی سابقه پزشکی و دارویی:

اولین قدم در ارزیابی پیش از جراحی، جمع‌آوری دقیق تاریخچه پزشکی بیمار است. این شامل مدت زمان ابتلا به دیابت، نوع دیابت (نوع ۱ یا نوع ۲)، روند کنترل قند خون و هرگونه عوارض ناشی از دیابت است. اطلاعاتی مانند دفعات هیپوگلیسمی یا هیپرگلیسمی شدید، سابقه کتواسیدوز دیابتی، یا بستری‌های اخیر، برای برنامه‌ریزی پیش از عمل حیاتی هستند.

علاوه بر این، بررسی دقیق داروهای مصرفی بیمار ضروری است. بسیاری از بیماران دیابتی از ترکیبی از داروهای خوراکی (مانند متفورمین، سولفونیل‌اوره‌ها) و انسولین استفاده می‌کنند. دانستن دوزها، زمان مصرف و تغییرات اخیر در داروهای دیابت، به تیم پزشکی امکان می‌دهد تا تغییرات مناسب دارویی پیش از عمل را اعمال کند و از هیپوگلیسمی یا هیپرگلیسمی حین عمل پیشگیری نماید. همچنین داروهای همراه مانند داروهای ضد فشارخون بالا، داروهای قلبی یا داروهای ضدانعقادی نیز باید بررسی شوند تا تداخلات احتمالی با بیهوشی یا روند جراحی پیش‌بینی شود.

اندازه‌گیری قند خون و HbA1c:

کنترل گلیسمی قبل از عمل یکی از مهم‌ترین عوامل کاهش ریسک عوارض جراحی است. اندازه‌گیری قند خون ناشتا و در صورت نیاز قند خون تصادفی، وضعیت کنونی کنترل گلوکز را مشخص می‌کند. در بیمارانی که قند خون بالاتر از محدوده توصیه شده (مثلاً >180 mg/dL) باشد، تیم جراحی ممکن است نیاز به به تعویق انداختن عمل و تنظیم دقیق‌تر داروها داشته باشد.

علاوه بر قند خون لحظه‌ای، HbA1c یکی از شاخص‌های کلیدی برای ارزیابی کنترل بلندمدت دیابت در سه ماه گذشته است. مطالعات نشان می‌دهند که بیماران با HbA1c بالاتر از 7-7.5 درصد، بیشتر در معرض عوارض پس از جراحی، شامل عفونت زخم، تأخیر در ترمیم و افزایش زمان بستری هستند. بنابراین تعیین HbA1c قبل از عمل به تصمیم‌گیری برای کنترل پیش از عمل و انتخاب نوع بیهوشی کمک شایانی می‌کند.

بررسی عوارض مرتبط با دیابت

دیابت می‌تواند تقریباً تمامی ارگان‌های بدن را تحت تأثیر قرار دهد و این موضوع اهمیت ارزیابی جامع قبل از جراحی را دوچندان می‌کند.

• عوارض کلیوی: دیابت شایع‌ترین علت بیماری مزمن کلیوی است. بیماران مبتلا به نفروپاتی دیابتی ممکن است با مشکلاتی مانند کاهش فیلتراسیون گلومرولی و اختلال تعادل الکترولیت‌ها مواجه باشند که می‌تواند روی انتخاب داروهای بیهوشی و مایعات داخل وریدی تأثیر بگذارد. ارزیابی عملکرد کلیه‌ها با آزمایش‌هایی مانند Cr، BUN و میزان فیلتراسیون گلومرولی قبل از عمل ضروری است.
• عوارض قلبی: بیماران دیابتی در معرض خطر بالای بیماری‌های قلبی مانند ایسکمی میوکارد و نارسایی قلبی هستند. پیش از عمل، بررسی EKG، تست استرس قلبی و ارزیابی عوامل ریسک قلبی (مانند فشار خون، سابقه انفارکتوس، نارسایی قلبی) کمک می‌کند تا ریسک بیهوشی کاهش یابد.
• عوارض عصبی: نوروپاتی دیابتی می‌تواند باعث اختلال در پاسخ‌های اتونومیک شود، که حین بیهوشی و جراحی منجر به نوسانات فشار خون یا اختلال در ضربان قلب می‌شود. بررسی وجود نوروپاتی محیطی یا اتونومیک پیش از عمل ضروری است.
• عوارض دیگر: اختلالات بینایی، مشکلات گوارشی یا عفونت‌های مزمن نیز باید مورد توجه قرار گیرند، زیرا می‌توانند روند جراحی و بهبود پس از عمل را تحت تأثیر قرار دهند.

تعیین ریسک جراحی و نوع بیهوشی مناسب:

پس از جمع‌آوری اطلاعات کامل، تیم جراحی و بیهوشی باید ریسک فرد را ارزیابی کنند و تصمیم بگیرند که آیا بیمار نیاز به اقدامات پیشگیرانه خاص دارد یا خیر. بیماران دیابتی ممکن است بیشتر در معرض عوارضی مانند هیپوگلیسمی یا هیپرگلیسمی حین عمل، مشکلات قلبی و کلیوی و عفونت‌های بعد از عمل قرار گیرند.

نوع بیهوشی نیز باید با توجه به وضعیت گلیسمی، عوارض دیابت و نوع جراحی انتخاب شود. به عنوان مثال، در بیمارانی با نوروپاتی اتونومیک، بیهوشی عمومی ممکن است خطر نوسانات فشار خون و ضربان قلب را افزایش دهد و بیهوشی منطقه‌ای یا اپیدورال می‌تواند گزینه‌ای امن‌تر باشد. همچنین، برنامه‌ریزی مایعات داخل وریدی و کنترل گلوکز حین عمل باید دقیق و منظم باشد تا از عوارض حاد پیشگیری شود.

مدیریت دارویی قبل از جراحی

مدیریت دارویی قبل از جراحی در بیماران دیابتی یکی از حیاتی‌ترین مراحل آماده‌سازی است، زیرا تغییرات نادرست در داروها می‌تواند باعث هیپوگلیسمی یا هیپرگلیسمی حین عمل شود و ریسک عوارض حاد را افزایش دهد. هدف اصلی مدیریت دارویی، حفظ سطح قند خون در محدوده امن و جلوگیری از عوارض متابولیک و قلبی-عروقی است، در حالی که بیهوشی و جراحی با کمترین اختلال در داروهای دیابت انجام می‌شود.

تغییرات دارویی معمول قبل از بیهوشی

در بیماران دیابتی، داروهای خوراکی و انسولین باید با دقت قبل از عمل تعدیل شوند. برخی داروها ممکن است باعث کاهش سطح گلوکز یا افزایش حساسیت به انسولین شوند و برخی دیگر می‌توانند خطر اسیدوز یا اختلال عملکرد کلیه را افزایش دهند.

• انسولین‌ها: بیماران ممکن است از انسولین‌های پایه (Basal) و انسولین‌های کوتاه‌اثر یا پرودوز (Prandial) استفاده کنند. در روز عمل، معمولاً انسولین پایه با دوز کاهش یافته ادامه می‌یابد تا از هیپوگلیسمی حین ناشتا جلوگیری شود. انسولین پرودوز اغلب با توجه به زمان آخرین وعده غذایی و سطح قند خون قبل از عمل تنظیم یا به طور موقت قطع می‌شود.
• داروهای خوراکی: متفورمین به دلیل خطر ایجاد لاکتیک اسیدوز در شرایط بیهوشی و تغییرات عملکرد کلیه ممکن است 24–48 ساعت قبل از عمل قطع شود. سایر داروها مانند سولفونیل‌اوره‌ها که ریسک هیپوگلیسمی دارند، معمولاً روز عمل کاهش یا حذف می‌شوند.

زمان‌بندی قطع یا ادامه داروهای دیابت:

تصمیم‌گیری درباره ادامه یا توقف داروهای دیابت باید بر اساس نوع دارو، وضعیت کلی بیمار و ریسک جراحی صورت گیرد:

• انسولین پایه (مثل گلارژین یا دِتِمِر): معمولاً نیم تا دو سوم دوز شب قبل از عمل یا صبح روز عمل داده می‌شود تا قند خون در محدوده امن باقی بماند.
• انسولین پره میکس یا مخلوط: غالباً در روز عمل و هنگام ناشتا کاهش داده می‌شود یا موقتا با برنامه IV جایگزین می‌شود.
• متفورمین: به دلیل خطر لاکتیک اسیدوز، معمولاً 24–48 ساعت قبل از جراحی قطع می‌شود و بعد از تثبیت عملکرد کلیه دوباره شروع می‌شود.
• سولفونیل‌اوره‌ها: به علت ریسک هیپوگلیسمی، معمولاً روز عمل مصرف نمی‌شوند.
• داروهای تیازولیندین دیون (Pioglitazone) و داروهای مهارکننده SGLT2: با توجه به عوارض قلبی، کلیوی و کتواسیدوز، قبل از جراحی موقتا قطع می‌شوند.

توجه به زمان‌بندی دقیق قطع یا ادامه داروها یکی از اصول مهم کاهش ریسک حین بیهوشی است و باید با هماهنگی پزشک جراح، متخصص بیهوشی و متخصص غدد انجام شود.

مدیریت انسولین‌های پایه و پرودوز پیش از عمل:

انسولین پایه یا Long-acting نقش حیاتی در حفظ گلوکز خون در طول دوره ناشتا و حین بیهوشی دارد. قطع کامل انسولین پایه قبل از عمل می‌تواند منجر به هیپرگلیسمی و کتواسیدوز دیابتی شود، به ویژه در بیماران نوع ۱.

• انسولین پایه: معمولاً دوز روزانه 50–80٪ داده می‌شود. مانیتورینگ قند خون قبل از عمل و در طول بیهوشی الزامی است.
• انسولین پره میکس یا مخلوط: این انسولین‌ها که معمولاً با وعده‌های غذایی همراه هستند، در روز عمل کاهش می‌یابند یا موقتاً با انسولین IV جایگزین می‌شوند.
• انسولین IV: در برخی جراحی‌های طولانی یا بیماران با کنترل ضعیف قند خون، تزریق انسولین IV با پمپ انسولین یا سیستم کنترل دقیق قند خون حین عمل توصیه می‌شود. این روش امکان کنترل دقیق قند خون و پیشگیری از هیپوگلیسمی یا هیپرگلیسمی شدید را فراهم می‌آورد.

نکات ویژه در بیماران مبتلا به دیابت نوع ۱ و نوع ۲:

تفاوت‌های نوع دیابت اهمیت زیادی در مدیریت دارویی قبل از عمل دارند:

• دیابت نوع ۱: بیماران به انسولین وابسته‌اند و حتی یک دوره کوتاه بدون انسولین می‌تواند منجر به کتواسیدوز دیابتی شود. بنابراین انسولین پایه باید به طور پیوسته ادامه یابد و انسولین کوتاه‌اثر یا مخلوط بر اساس سطح قند خون و طول جراحی تنظیم شود. مراقبت ویژه برای جلوگیری از هیپوگلیسمی و هیپرگلیسمی ضروری است.
• دیابت نوع ۲: این بیماران ممکن است با داروهای خوراکی و یا انسولین کنترل شوند. در بیماران تحت درمان با داروهای خوراکی، بیشتر اقدامات شامل کاهش یا قطع داروهای با ریسک هیپوگلیسمی و جایگزینی با انسولین کوتاه‌اثر در صورت نیاز است. کنترل قند خون معمولاً ساده‌تر است، اما در بیماران با عوارض قلبی یا کلیوی نیاز به توجه دقیق دارند.

علاوه بر این، در هر دو نوع دیابت، ارزیابی دقیق سطح قند خون، هماهنگی با تیم بیهوشی و برنامه‌ریزی برای مانیتورینگ مداوم حین عمل از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است.

کنترل قند خون پیش از عمل

کنترل دقیق قند خون قبل از جراحی یکی از مؤلفه‌های کلیدی کاهش عوارض حین و پس از عمل در بیماران دیابتی است. عدم کنترل مناسب گلوکز می‌تواند منجر به افزایش خطر عفونت زخم، اختلال در بهبود بافت‌ها، هیپرگلیسمی شدید و حتی عوارض قلبی و کلیوی شود. به همین دلیل، مدیریت گلوکز پیش از عمل باید دقیق، برنامه‌ریزی شده و تحت نظارت تیم تخصصی انجام گیرد.

اهداف قند خون قبل از جراحی:

هدف اصلی کنترل گلوکز قبل از جراحی، نگه داشتن سطح قند خون در محدوده‌ای است که ریسک عوارض متابولیک و قلبی-عروقی کاهش یابد، در حالی که از هیپوگلیسمی نیز پیشگیری شود. بر اساس توصیه‌های علمی، اهداف قند خون پیش از عمل معمولاً شامل موارد زیر هستند:

• قند خون ناشتا: بین 90 تا 130 mg/dL
• قند خون قبل از جراحی یا حین ورود به اتاق عمل: بین 140 تا 180 mg/dL
• HbA1c: ترجیحاً کمتر از 7٪، هرچند در بیماران با کنترل سخت‌تر یا شرایط اورژانسی، سطح بالاتر ممکن است پذیرفته شود

این محدوده‌ها به کاهش ریسک عفونت‌های بعد از عمل، هیپرگلیسمی شدید و تأخیر در ترمیم زخم کمک می‌کنند. رعایت این اهداف نیازمند هماهنگی دقیق بین بیمار، تیم پرستاری و متخصص بیهوشی است.

روش‌های کنترل سریع قند خون (در صورت هیپرگلیسمی):

در بیماران دیابتی، حتی با برنامه‌ریزی دقیق، ممکن است پیش از عمل سطح قند خون بالاتر از محدوده هدف باشد. روش‌های کنترل سریع قند خون شامل اقدامات دارویی و غیر دارویی هستند:

• انسولین زیرجلدی کوتاه‌اثر یا سریع‌اثر: در موارد هیپرگلیسمی حاد پیش از جراحی، تزریق انسولین سریع‌اثر می‌تواند سطح گلوکز را به محدوده هدف کاهش دهد. دوز انسولین باید با توجه به وزن بیمار، سطح قند خون و زمان باقی‌مانده تا جراحی تعیین شود.
• انسولین IV یا پمپ انسولین: در بیمارانی که سطح قند خون بسیار بالا است یا جراحی طولانی در پیش دارند، انسولین IV با نظارت مداوم توصیه می‌شود. این روش امکان کنترل دقیق و سریع گلوکز را فراهم می‌کند.
• هیدراسیون و مایعات داخل وریدی: مایعات ایزوتونیک می‌توانند به کاهش غلظت گلوکز خون و جلوگیری از دهیدراسیون کمک کنند، به ویژه در بیمارانی که دچار کتوز یا دیابت کنترل‌نشده هستند.

توجه به این نکته ضروری است که درمان هیپرگلیسمی پیش از عمل باید با دقت انجام شود تا از افت ناگهانی قند خون جلوگیری شود و بیمار در طول جراحی دچار هیپوگلیسمی نشود.

پیشگیری از هیپوگلیسمی در روز عمل:

هیپوگلیسمی می‌تواند حین بیهوشی بسیار خطرناک باشد، زیرا علائم هشداردهنده مانند تعریق، تپش قلب یا لرزش توسط داروهای بیهوشی مخفی می‌شوند. اقدامات پیشگیرانه شامل موارد زیر هستند:

• کاهش دوز انسولین کوتاه‌اثر یا پرودوز در صبح روز عمل: به جای قطع کامل انسولین، کاهش دوز باعث جلوگیری از افت قند خون می‌شود.
• تأخیر در مصرف داروهای خوراکی با ریسک هیپوگلیسمی: سولفونیل‌اوره‌ها معمولاً در روز عمل مصرف نمی‌شوند.
• نظارت مداوم قند خون قبل از بیهوشی: اندازه‌گیری قند خون 1–2 ساعت قبل از عمل به تیم پزشکی اجازه می‌دهد تا در صورت کاهش قند، اقدامات اصلاحی مانند تزریق گلوکز IV انجام شود.
• تامین منابع گلوکز در صورت نیاز: در برخی بیماران، محلول گلوکز IV یا خوراکی در دسترس قرار دارد تا در صورت افت ناگهانی قند خون استفاده شود.

این اقدامات باعث کاهش خطر هیپوگلیسمی مخفی حین بیهوشی و حفظ ایمنی بیمار می‌شوند.

نقش تیم مراقبت‌های ویژه و پرستاری:

نقش تیم مراقبت‌های ویژه و پرستاری در کنترل قند خون قبل از عمل حیاتی است. پرستاران مسئول نظارت دقیق بر سطح گلوکز، آماده‌سازی داروها، و هماهنگی بین تیم جراحی و بیهوشی هستند. وظایف کلیدی شامل موارد زیر می‌شود:

• اندازه‌گیری دقیق قند خون و ثبت آن در پرونده بیمار
• آماده‌سازی و تنظیم انسولین کوتاه‌اثر یا IV بر اساس دستور پزشک
• آموزش بیمار درباره نخوردن وعده‌های غذایی پیش از عمل و اطمینان از رعایت ناشتا بودن
• مانیتورینگ علائم هیپوگلیسمی یا هیپرگلیسمی و گزارش فوری به تیم پزشکی
• هماهنگی با بیهوشی برای زمان‌بندی دقیق تزریق داروها و مایعات

تیم پرستاری به عنوان رابط بین پزشک و بیمار، اطمینان می‌دهد که قند خون بیمار در محدوده ایمن باقی بماند و خطر عوارض حین و بعد از عمل به حداقل برسد.

آماده‌سازی تغذیه‌ای و مایعات پیش از عمل

آماده‌سازی تغذیه‌ای و مدیریت مایعات قبل از عمل جراحی در بیماران دیابتی یک مرحله حیاتی است که مستقیماً بر ثبات متابولیک، کنترل قند خون و پیشگیری از عوارض حین و پس از جراحی تأثیر می‌گذارد. دیابت با افزایش ریسک اختلالات متابولیک، مشکلات قلبی و کلیوی و حساسیت بیشتر نسبت به دهیدراسیون، نیازمند برنامه‌ریزی دقیق تغذیه و مایعات است.

رژیم غذایی پیش از عمل و زمان آخرین وعده:

یکی از اصول اولیه آماده‌سازی بیماران دیابتی، رعایت ناشتا بودن قبل از جراحی است تا ریسک آسپیراسیون حین بیهوشی کاهش یابد. با این حال، بیماران دیابتی به دلیل خطر هیپوگلیسمی، نیازمند مدیریت دقیق وعده غذایی و زمان‌بندی آن هستند.

• زمان آخرین وعده غذایی: معمولاً بیماران باید حداقل 6–8 ساعت قبل از جراحی از خوردن غذاهای جامد خودداری کنند. این زمان ممکن است بر اساس نوع جراحی و وضعیت فردی بیمار تنظیم شود.
• وعده غذایی سبک و با کربوهیدرات کنترل‌شده: وعده آخر قبل از ناشتا بودن باید شامل کربوهیدرات با شاخص گلیسمی پایین باشد تا نوسانات شدید قند خون ایجاد نشود و بیمار در طول دوره ناشتا دچار افت قند نشود.
• مایعات شفاف: اغلب بیماران می‌توانند تا 2 ساعت قبل از عمل از مایعات شفاف بدون قند یا با مقدار کم مصرف کنند، که به حفظ هیدراسیون و کاهش دهیدراسیون کمک می‌کند.
• برنامه‌ریزی انسولین: برای انسولین‌های پرودوز، زمان‌بندی دوز آخرین وعده غذایی باید با پرستار و تیم بیهوشی هماهنگ شود تا هیپوگلیسمی پیش از عمل پیشگیری شود.

هیدراسیون و اهمیت مایعات داخل وریدی:

هیدراسیون مناسب پیش از عمل برای بیماران دیابتی اهمیت بالایی دارد، زیرا دهیدراسیون می‌تواند موجب افزایش غلظت گلوکز خون، کاهش گردش خون کلیوی و افزایش ریسک کتواسیدوز شود.

• مایعات داخل وریدی: استفاده از محلول‌های ایزوتونیک مانند نرمال سالین یا رینگر لاکتات بر اساس وضعیت مایعات بیمار توصیه می‌شود. میزان و سرعت تزریق باید با توجه به سن، وزن، عملکرد قلب و کلیه و نوع جراحی تنظیم شود.
• حفظ تعادل الکترولیت‌ها: بیماران دیابتی با دهیدراسیون یا اختلال عملکرد کلیه ممکن است دچار اختلال در سدیم، پتاسیم و کلسیم شوند، بنابراین مایعات IV نقش کلیدی در حفظ تعادل الکترولیت‌ها دارند.
• پیشگیری از هیپرگلیسمی: محلول‌های حاوی گلوکز معمولاً در بیماران با قند خون بالا محدود می‌شوند و انسولین IV به صورت همزمان برای کنترل گلوکز استفاده می‌شود.

هیدراسیون مناسب باعث کاهش ریسک عوارض قلبی، حفظ عملکرد کلیه و بهبود ثبات همودینامیک در طول جراحی می‌شود.

نکات ویژه در بیماران دیابتی با عوارض کلیوی یا قلبی:

بیماران دیابتی که دچار عوارض کلیوی یا قلبی هستند، نیازمند مراقبت ویژه در آماده‌سازی تغذیه و مایعات هستند:

• دیابت با نفروپاتی: محدودیت مصرف مایعات و دقت در میزان سدیم و پتاسیم ضروری است. بیمارانی که دچار نارسایی کلیه هستند ممکن است نیاز به مانیتورینگ دقیق UO (خروجی ادرار) و تنظیم سرعت مایعات داشته باشند.
• دیابت با بیماری قلبی: بیماران مبتلا به نارسایی قلبی یا اختلال عملکرد قلب باید از تزریق سریع مایعات پرهیز کنند، زیرا می‌تواند موجب بار اضافی بر قلب و افزایش فشار خون شود. محلول‌های ایزوتونیک با سرعت کنترل‌شده و مانیتورینگ دقیق وضعیت همودینامیک توصیه می‌شود.
• همزمانی عوارض کلیوی و قلبی: در چنین بیماران، برنامه‌ریزی مایعات باید تحت نظر متخصص بیهوشی و متخصص غدد انجام شود تا از تجمع مایعات و اختلال عملکرد ارگان‌ها جلوگیری شود.

پیشگیری از کتواسیدوز دیابتی:

کتواسیدوز دیابتی یکی از عوارض حاد و تهدیدکننده زندگی است که می‌تواند در شرایط ناشتا بودن و استرس جراحی رخ دهد. اقدامات پیشگیرانه شامل:

• کنترل قند خون قبل از عمل: کاهش سطح گلوکز خون به محدوده هدف پیش از جراحی، خطر تولید کتون‌ها را کاهش می‌دهد.
• هیدراسیون کافی: تزریق مایعات مناسب باعث رقیق شدن گلوکز و دفع کتون‌ها می‌شود.
• نظارت بر بیماران با دیابت نوع ۱: این بیماران همیشه به انسولین نیاز دارند و حتی یک دوره کوتاه بدون انسولین می‌تواند منجر به کتواسیدوز شود.
• آزمایش کتون‌ها در صورت هیپرگلیسمی: در بیماران با قند خون بالای 250 mg/dL، بررسی ادرار یا خون برای کتون‌ها ضروری است و در صورت مثبت بودن، اقدامات درمانی سریع انجام می‌شود.

آماده‌سازی تغذیه‌ای و مایعات پیش از عمل در بیماران دیابتی یک فرآیند دقیق است که شامل مدیریت وعده‌های غذایی، حفظ هیدراسیون، توجه ویژه به بیماران با عوارض کلیوی و قلبی و پیشگیری از کتواسیدوز می‌شود. رعایت این اقدامات باعث کاهش نوسانات گلوکز، حفظ تعادل همودینامیک و کاهش عوارض حین و پس از عمل می‌شود. هماهنگی بین تیم پرستاری، متخصص بیهوشی و متخصص غدد برای اجرای موفق این مرحله الزامی است.

کلید ایمنی و موفقیت جراحی در بیماران دیابتی

آمادگی پیش از عمل در بیماران دیابتی، فراتر از رعایت ناشتا بودن و مدیریت ساده داروهاست؛ این یک فرآیند چندمرحله‌ای و دقیق است که شامل ارزیابی کامل پزشکی، کنترل قند خون، تنظیم دارویی، آماده‌سازی تغذیه و مایعات، و پیشگیری از عوارض حاد متابولیک و عفونی می‌شود. موفقیت جراحی در این بیماران، مستلزم هماهنگی کامل بین متخصص غدد، جراح، متخصص بیهوشی و تیم مراقبت‌های پرستاری است.

با پیاده‌سازی برنامه‌های منسجم و علمی قبل، حین و بعد از عمل، می‌توان ریسک هیپوگلیسمی و هیپرگلیسمی، عفونت زخم و تأخیر در بهبود را به حداقل رساند و به بهبود سریع‌تر، ایمنی بالاتر و کاهش طول بستری بیمار دست یافت. در واقع، مدیریت دقیق پیش از جراحی در بیماران دیابتی، کلید اصلی تضمین ایمنی و کیفیت نتایج جراحی است و نشان‌دهنده اهمیت نگاه جامع و بین‌رشته‌ای در مراقبت‌های پزشکی مدرن است.

برای دریافت ویزیت ( آنلاین یا حضوری ) با دکتر یزدان پناه فرم زیر را پر کنید

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ