اختلال بیش از فعالی در خانواده
مدیریت اختلالبیش از فعالی در خانواده نیاز به آگاهی، صبوری و راهکارهای ارتباطی دارد. اگر کودک شما دائما در حال حرکت است، کارهای خطرناک انجام می دهد، تمرکز ندارد و سریع از کاری به کار دیگر می پرد، این علائم ممکن است بخشی از اختلال بیش فعالی کمبود توجه (ADHD) باشد. اختلالی که نه تنها زندگی کودک، بلکه کل خانواده را تحت تاثیر قرار می دهد. این مقاله اختلال بیش فعالی در خانواده را مورد بحث قرار می دهد و راهنمای کاملی برای درک، مدیریت و حمایت ارائه می دهد.
میراثی از نبوغ خفته و رنج درمان نشده
بیشتر بخوانید:مقاله اما مشکل اینجاست: "گیرنده ها به اندازه کافی برای جذب دوپامین فعال نیستند."
این دقیقاً همان جایی است که داروی ADHD کار می کند. آنها به گیرنده ها کمک می کنند تا دوپامین را جذب کنند و مغز پیام شادی و لذت را دریافت می کند.
وقتی همه چیز هست، اما هیچ چیز نیست...
او همه چیز دارد: هوش، انرژی، تخیل، قدرت تحلیل، انگیزه عالی و رویاهای دست یافتنی.
اما گوشه اتاق نشسته و به نقطه ای خیره شده است. تمرکز نمی کند، کاری را تا آخر انجام نمی دهد، حسرت گذشته اش را می خورد و آینده اش را نمی بیند ودر نهایت به قول معروف خود اشاره می کنند و می گویند:
"پس چی؟ چه چیزی می خواهد باشد؟»
این تصویر واقعی هزاران کودک، نوجوان و بزرگسال مبتلا به اختلال کم توجهی بیش فعالی (ADHD) است. اختلالی که اگر به موقع درمان نشود، مسیر زندگی را به سراشیبی می کشاند.
اختلال بیش فعالی کمبود توجه (ADHD) یک اختلال روانپزشکی نیست!
اولین تصور غلطی که باید اصلاح شود این است. اختلال بیش فعالی کمبود توجه (ADHD) نه جنون است و نه یک اختلال روانپزشکی کلاسیک. اختلال کمبود توجه بیش فعالی (ADHD) یک اختلال ژنتیکی و رشدی مغز است. اختلالی در سیستم دریافت و پاسخ مغز به هورمون دوپامین، هورمون مسئول احساس رضایت، انگیزه و شادی.
در این افراد، مغز دوپامین تولید میکند و حتی گیرندههایی برای جذب آن وجود دارد، اما گیرندهها برای دریافت دوپامین فعال نیستند. انگار مغز پشت شیشه ایستاده و به لذت نمی رسد
مردم اطراف می گویند:
"چرا از زندگی خود لذت نمی برید؟" همه چیز داری؟
مواد مخدر: تنها پل بین مغز و لذت
این جایی است که دارو وارد میشود، نه برای خاموش کردن، نه برای خواباندن شما، نه برای معتاد شدن، بلکه برای فعال کردن گیرندههای دوپامین.
این دارو به مغز کمک میکند پیام رضایت را بشنود، آرام شود، تمرکز کند، زندگی کند و دیگر به دنبال لذتهای ساختگی نباشد.
اما اینجاست که بسیاری از خانواده ها از ترس، ناآگاهی یا فشار اجتماعی می گویند:
«دارو؟ هرگز!»
و در نهایت، کودکی که کودک است، کودکی نوجوان، کودکی بزرگسال و کودکی که همیشه در سنین پیری می دود، اما هرگز به جایی نمی رسد!!
اختلال بیش فعالی نقص توجه (ADHD) در سنین مختلف چگونه است؟
-
کودکی
- بی قراری مداوم، ناتوانی در نشستن
- رفتارهای خطرناک: بازی با چاقو، آتش، برق
- پرش از ارتفاع
- تخریب کردن چیزها، فراموشکار بودن، انجام تکالیف نصفه و نیمه در نود دقیقه
- تخیلات عجیب، ترس از تاریکی، شیطنت شدید
- توبیخ، تحقیر و تنبیه توسط والدین، معلمان و دیگران
- علاقه به آسیب رساندن به حیوانات
در اینجا کودک فقط یک چیز می خواهد و برای آن فریاد می زند:
"به من کمک کن آرام شوم!"
بیشتر بخوانید:مقاله "او نمی خواهد بخواند"، "او اتاقش را تمیز نمی کند"، "او با دوستان بد معاشرت می کند"، "او سیگار می کشد"
در حالی که مشکل در مغز اوست نه در اراده او.
-
بزرگسالی: زندگی با مغزی که هنوز درمان نشده است
وقتی اختلال بیش فعالی در خانواده وجود دارد به بزرگسالی می رسد و درمان نمی شود، نتایج می تواند ویرانگر باشد:
- پریدن از یک شاخه به شاخه دیگر، بی ثباتی شغلی اعتیاد، افسردگی، رفتارهای پرخطر مانند رانندگی خطرناک
- روابط ناپایدار، خیانت، درک نکردن احساسات همسر و فرزندان
- ناتوانی در تعامل اجتماعی، شناخت محیط و احساس امنیت
- تجربه پوچی، حسرت گذشته، خسته از زندگی
- تمرکز بر گذشته: "چرا الان با این هوش اینجا هستم؟"
- عدم مدیریت مالی، شکست شغلی، و خودشکستگی
- گرایش به خرافات، دعانویسی، متافیزیک بی حاصل
- بیماری های جسمانی با منشاء روانی (روان تنی)
- عدم محدودیت در زندگی و روابط، بی قراری مزمن
همه موارد فوق را برای والدین توضیح می دهیم و دوباره خانواده می پرسند:
«مواد مخدر؟!! هرگز!!!!»، «آیا تا آخر عمر دارو مصرف می کند؟ من جستجو کردم، اعتیادآور است."
و مغز مدام فریاد می زند:
"به من دوپامین بده!"
والدین، آیا آینده فرزندتان را می سازید یا ویران می کنید؟
شما که از دارو می ترسید، آیا از:
هستید- شکست تحصیلی اعتیاد
- اختلال شخصیت ضد اجتماعی
- روابط پرخطر
- افسردگی، خودکشی یا حتی زندان
- عدم موفقیت در زندگی عاطفی
- مشکلات مالی
- فقدان هویت و شکل گیری شخصیت
نمی ترسی؟
بسیاری از والدین با مشکلات شخصیتی مانند شایعات، اعتماد به شایعات گوگل، توصیه های غیرعلمی یا تبلیغات نادرست دستگاه های پزشکی، مسیر درمان واقعی را رها می کنند.
آنها هزینه می کنند، اما نه برای بهبود واقعی، بلکه برای توجیه باور خود که می گوید:
"من به فرزندم دارو نمی دهم!"
در حالی که همان کودک نابغه با هوش 140 او در اتاق کناری در حال مرگ است و پدر و مادرش نمی دانند چه آینده درخشانی را به گور می برند. در مقابل، اکثر خانوادههایی که فرزندانی با هوش طبیعی دارند، پول خرج میکنند تا به جامعه نشان دهند فرزندانشان چقدر باهوش و توانمند هستند.
چرا مغز مبتلا به اختلال بیش فعالی کمبود توجه (ADHD) به دنبال مشکل است؟
زمانی که مغز نمی تواند دوپامین طبیعی را جذب کند، به دنبال دوپامین تقلبی می گردد:
- دعوا، خرابکاری، بی نظمی
- هیجان بی هدف
- روابط و فعالیت های مضر اعتیاد، نابودی، فرار از مسئولیت
- تخریب شخصی برای آرام کردن موقت مغز
بنابراین تنها راه نجات مغز این است که گیرنده های دوپامین را به روش صحیح فعال کنید و دوپامین ساخته شده را جذب و دریافت کنید.
دارو: درمان، نه علامت بیماری
بیایید صادق باشیم:
بیشتر افرادی که نظر منفی در مورد دارو دارند، خودشان دارو مصرف می کنند، برای فشار خون، دیابت، افسردگی، میگرن...
اما وقتی صحبت از بیش فعالی در خانواده می شود، ناگهان همه متخصص می شوند و می گویند:
«دارو؟ نه! بچه من مریض نیست!"
در حالی که این دارو تنها راه کمک به مغز برای عملکرد طبیعی است.
دارو به معنای شانس مجدد است
مغز بیش فعال (ADHD) یک جمله ساده دارد:
"من باهوشم، اما مغزم همکاری نمی کند."
و تنها راه برای فعال کردن مغز، داروی مناسب زیر نظر روانپزشک متخصص است.
هیچ روش جایگزینی وجود ندارد که بتواند گیرنده های دوپامین را فعال کند.
پس اگر می خواهید:
- کودک شما این فرصت را دارد که از نبوغ خود استفاده کند باشد که خانواده شما در آرامش باشند
- جامعه نخبه ای را از دست نمی دهد
با پذیرش واقعیت و همراهی در درمان اختلال بیش فعالی در خانواده می توانید راه موفقیت، آرامش و سلامت روان را برای فرزند و خانواده خود هموار کنید.
بپذیرید که درمان با پذیرش واقعیت و دارو آغاز می شود.
منابع
بارکلی، راسل A. (2015). اختلال بیش فعالی-کمبود توجه: کتاب راهنمای اختلالات و اختلالات بیش فعالی مطبوعات گیلفورد
هالوول، ادوارد ام.، و راتی، جان جی. (2011). سوق به حواس پرتی: شناخت و مقابله با اختلال کمبود توجه از دوران کودکی تا بزرگسالی. کتاب های پانتئون
Faraone, S. V., & Larsson, H. (2019). روان پزشکی مولکولی، 24(4)، 562-575 Pliszka, S. R. (2007). فارماکولوژی برای اختلال نقص توجه/بیش فعالی. نوروفارماکولوژی بالینی، 30(2)، 65-76 Wilens, T. E., & Spencer, T. J. (2009). درک ADHD در بزرگسالان: بررسی انتقادی ادبیات. Dialogues in Clinical Neuroscience، 11(4)، 386-402 من محسن درخشان نسب هستم، همراهی در مسیر سلامت روان، مقاله ای که نوشتم متاثر از تجربه عمیق سال ها کار بالینی بود، درد واقعی بسیاری از کودکان، نوجوانان و حتی بزرگسالان مبتلا به اختلال نقص توجه و بیش فعالی (ADHD) و خانواده های آنها را منعکس می کند. امیدوارم چراغی روشن شود. در صورت نیاز به مشاوره بالینی می توانید با مطب تماس حاصل فرمایید تا در اسرع وقت برای جلسه هماهنگ شود. (تاریخ: 5/9/1404) بیشتر بخوانید:مقاله C%linical ارزیابی، تشخیص و درمان تخصصی تستهای تشخیصی رایگان جامعه کودکان و بزرگسالان بیش فعالی در ایران اگر در مورد مقاله "بیش فعالی در خانواده" ابهام یا سوالی دارید، لطفا در انتهای همین صفحه (قسمت نظرات) تردید یا سوال خود را مطرح کنید. آنها در اسرع وقت به شما پاسخ می دهند
