آزمایش پاپ اسمیر برای غربالگری سرطان دهانه رحم با یافتن ناهنجاری های سلول های دهانه رحم استفاده می شود... از زمان معرفی تست پاپ اسمیر در ایالات متحده در سال 1941، انجام این تست با کاهش قابل توجهی در میزان مرگ و میر ناشی از سرطان دهانه رحم همراه بوده است.

اگرچه سرطان دهانه رحم در صورت درمان نشدن می‌تواند کشنده باشد، اما معمولاً به کندی پیشرفت می‌کند. آزمایش‌های پاپ اسمیر تغییرات در دهانه رحم را برای مداخله موثر زودهنگام تشخیص می‌دهند.

طبق توصیه‌های دستورالعمل‌ها، زنان 21 تا 65 ساله باید هر سه سال یکبار آزمایش پاپ اسمیر را انجام دهند. این دستورالعمل‌ها به زنان 30 تا 65 ساله که هر پنج سال یک بار غربالگری ویروس پاپیلومای انسانی (HPV) را نیز انجام داده‌اند، اجازه می‌دهد. HPV ویروسی است که می‌تواند باعث سرطان دهانه رحم شود.

تست پاپ اسمیر اغلب همزمان با سایر تست‌های عفونت مقاربتی (STI) مانند HIV انجام می‌شود. اما، تست پاپ اسمیر برای بررسی HIV استفاده نمی‌شود.

هنگام تشخیص سلول‌های غیرطبیعی با آزمایش پاپ اسمیر چه اتفاقی می‌افتد؟

اگر تست پاپ اسمیر وجود سلول‌های غیرطبیعی در دهانه رحم را نشان دهد، ممکن است پزشک کولپوسکوپی را توصیه کند.

یک کولپوسکوپ از بزرگنمایی کم برای تجسم ناهنجاری‌ها در داخل و اطراف دهانه رحم استفاده می‌کند. در آن زمان، ارائه‌دهنده مراقبت‌های بهداشتی ممکن است نمونه‌ای را که یک قطعه کوچک از بافت است، برای بررسی آزمایشگاهی بگیرد.

در سال‌های اخیر، آزمایش مستقیم برای وجود DNA HPV امکان‌پذیر شده است. جمع‌آوری نمونه بافت برای آزمایش DNA مشابه فرآیند گرفتن پاپ اسمیر است و ممکن است در همان ویزیت انجام شود.

چه آزمایشاتی برای ایدز یا HIV موجود است؟

طبق اعلام مرکز رسمی کنترل بیماری، افراد 13 تا 64 ساله باید حداقل یک بار آزمایش HIV انجام دهند.

برای غربالگری اچ‌آی‌وی، می‌توان از آزمایش خانگی استفاده کرد یا این آزمایش را می‌توان در مطب ارائه‌دهنده مراقبت‌های بهداشتی انجام داد.. حتی اگر فردی سالانه برای بیماری های مقاربتی آزمایش شود، نباید تصور کند که هر آزمایش خاصی، مانند آزمایش HIV، بخشی از یک غربالگری معمول است.

هرکسی که می‌خواهد برای HIV آزمایش شود، باید نگرانی‌های خود را با ارائه‌دهنده مراقبت‌های بهداشتی خود در میان بگذارد. این می‌تواند صحبتی را در مورد اینکه غربالگری‌های STD چه زمانی و چه زمانی باید انجام شود، آغاز کند. برنامه غربالگری مناسب به سلامت، رفتار، و سن فرد بستگی دارد.

آزمایش HIV در کدام آزمایشگاه انجام می شود؟

اگر غربالگری HIV در مطب انجام شود، احتمالاً یکی از سه آزمایش زیر انجام خواهد شد:

• تست آنتی بادی، که از خون یا بزاق برای تشخیص پروتئین های سنتز شده توسط سیستم ایمنی بدن در پاسخ به HIV استفاده می کند
• آزمایش آنتی بادی و آنتی ژن، که خون را از نظر پروتئین های مرتبط با HIV ارزیابی می کند
• آزمایش RNA، که خون را برای هر گونه ماده ژنتیکی مرتبط با ویروس بررسی می‌کند

آزمایش‌های سریع توسعه‌یافته اخیر نیازی به تجزیه و تحلیل نتایج در آزمایشگاه ندارند. این آزمایش‌ها به دنبال آنتی‌بادی هستند و می‌توانند نتایج را در 30 دقیقه یا کمتر ارائه دهند.

آزمایش اولیه احتمالاً آزمایش آنتی‌بادی یا آنتی‌بادی/آنتی‌ژن خواهد بود. آزمایش‌های خون می‌تواند سطوح پایین‌تری از آنتی‌بادی‌ها را نسبت به نمونه‌های بزاق تشخیص دهد. این بدان معناست که آزمایش‌های خون می‌توانند HIV را زودتر تشخیص دهند.

اگر آزمایش فردی برای HIV مثبت باشد، آزمایش بعدی برای تعیین اینکه آیا فرد HIV-1 یا HIV-2 دارد انجام می شود. ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی معمولاً این را با استفاده از آزمایش immunoblot تعیین می کنند.

چه نوع غربالگری خانگی برایHIV انجام می شود؟

سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) دو آزمایش خانگی غربالگری HIV را تایید کرده است.. این آزمایش‌ها عبارتند از: سیستم تست HIV-1 دسترسی به خانه و تست HIV در خانه OraQuick.

در سیستم آزمایش HIV-1 دسترسی خانگی، فردی از سوزن سوزن خون می‌گیرد و آن را برای آزمایش به آزمایشگاه می‌فرستد. آنها می‌توانند برای دریافت نتایج ظرف یک یا دو روز با آزمایشگاه تماس بگیرند. معمولاً نتایج مثبت مجدداً آزمایش می‌شوند تا از درستی نتیجه مطمئن شوند.

این آزمایش نسبت به آزمایشی که از خون وریدی استفاده می‌کند، حساسیت کمتری دارد، اما نسبت به آزمایش سواب دهانی حساس‌تر است.

تست خانگی اچ‌آی‌وی OraQuick از سواب بزاق دهان استفاده می‌کند. نتایج در عرض 20 دقیقه در دسترس است.

افرادی که نگران HIV هستند اکنون چه کاری می‌توانند انجام دهند؟

آزمایش اولیه کلید درمان موثر است.

میشل سسپیدز، پزشک، عضو انجمن پزشکی HIV و دانشیار پزشکی در دانشکده پزشکی Icahn در کوه سینا، می‌گوید: "ما به همه توصیه می‌کنیم حداقل یک بار در زندگی خود آزمایش HIV انجام دهند."

او می گوید: نتیجه این کار این است که افراد را قبل از نابودی سیستم ایمنی شناسایی می کنیم. "ما آنها را زودتر درمان می کنیم تا از نقص ایمنی کامل آنها جلوگیری کنیم.

افراد با عوامل خطر شناخته شده برای HIV باید گزینه های خود را ارزیابی کنند. آنها می توانند با ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی خود برای آزمایش آزمایشگاهی قرار ملاقات بگذارند یا آزمایش خانگی را سفارش دهند.

اگر آنها آزمایش در خانه را انتخاب کردند و نتیجه آنها مثبت بود، می توانند از ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی خود بخواهند که نتیجه را تأیید کند... پس از این، آنها می توانند برای ارزیابی گزینه ها و برنامه ریزی مراحل بعدی با یکدیگر همکاری کنند.

برای مشاوره در مورد ایدز یا ویروس اچ آی وی، با پزشک متخصص بیماری های عفونی مشورت کنید.

برای مشاوره در مورد بیماری های زنان، با متخصص زنان و زایمان مشورت کنید.