سرخک یک عفونت دوران کودکی است که توسط یک ویروس ایجاد می‌شود. این بیماری که زمانی رایج بود، اکنون تقریباً همیشه با واکسن قابل پیشگیری است. سرخک که به عنوان سرخجه نیز شناخته می‌شود، می‌تواند برای کودکان خردسال جدی و حتی کشنده باشد.

در مقاله زیر، می‌خواهیم درباره سرخک اطلاعات بیشتری کسب کنیم و ببینیم چه زمانی باید به متخصص اطفال مراجعه کنیم.

بیشتر بخوانید: همه چیز درباره مونونوکلئوز عفونی یا بیماری بوسیدن

علائم سرخک

علائم سرخک حدود 10 تا 14 روز پس از قرار گرفتن در معرض ویروس ظاهر می شوند. علائم و نشانه های سرخک معمولاً عبارتند از:

• تب
• سرفه خشک
• آبریزش بینی
• گلودرد
• چشم ملتهب (ورم ملتحمه)
• لکه های ریز سفید با مرکز سفید مایل به آبی در زمینه قرمز که در داخل دهان و روی پوشش داخلی گونه ایجاد می شود - که به آن لکه های کوپلیک نیز می گویند.
• نوعی بثورات پوستی متشکل از نقاط بزرگ و مسطح که اغلب روی هم می‌افتند

این عفونت دارای مراحلی است که به ترتیب طی دو تا سه هفته اتفاق می‌افتد.

عفونت و دوره نهفته: در 10 تا 14 روز اول پس از آلوده شدن، ویروس سرخک نهفته باقی می ماند... در این مدت هیچ علامت و نشانه ای از سرخک ندارید.

علائم و نشانه‌های غیراختصاصی: سرخک معمولاً با تب خفیف تا متوسط ​​شروع می‌شود که اغلب با سرفه‌های مداوم، آبریزش بینی، چشم‌های ملتهب (ورم ملتحمه) و گلودرد همراه است. این بیماری نسبتاً خفیف ممکن است دو یا سه روز طول بکشد.

بیماری حاد و بثورات: بثورات شامل لکه‌های قرمز کوچکی است که برخی از آنها کمی متورم هستند... این لکه‌ها ابتدا روی صورت ظاهر می‌شوند.

در طی چند روز آینده، بثورات به بازوها و تنه گسترش می‌یابد، سپس روی ران‌ها، ساق‌ها و پاها ظاهر می‌شود. در عین حال، تب به شدت افزایش می‌یابد و اغلب به ۴۰ تا ۴۱ درجه سانتی‌گراد می‌رسد..

دوره مسری: فرد مبتلا به سرخک می‌تواند ویروس را به مدت حدود هشت روز به دیگران منتقل کند، که از چهار روز قبل از ظاهر شدن بثورات شروع می‌شود و چهار روز پس از ظاهر شدن بثورات به پایان می‌رسد.

بیشتر بخوانید: تب زرد | علائم، علل و درمان

چه زمانی باید به پزشک اطفال مراجعه کنید؟

اگر فکر می‌کنید که شما یا فرزندتان در معرض سرخک قرار گرفته‌اید، یا اگر بثوراتی شبیه سرخک دارید، با پزشک خود تماس بگیرید.

سوابق واکسیناسیون خانواده خود را با پزشک خود مرور کنید، به خصوص زمانی که فرزندان شما شروع به تحصیل یا دانشگاه می کنند یا قبل از سفر به خارج از کشور.

بیشتر بخوانید: تب دنگی را بشناسید

علل سرخک

سرخک یک بیماری بسیار مسری است که توسط ویروسی ایجاد می‌شود که در بینی و گلوی یک کودک یا بزرگسال آلوده تکثیر می‌شود. سپس هنگامی که فرد مبتلا به سرخک سرفه، عطسه یا صحبت می‌کند، قطرات آلوده در هوا پخش می‌شوند، جایی که افراد دیگر می‌توانند آنها را استنشاق کنند.

قطرات آلوده همچنین ممکن است روی سطحی فرود آیند، جایی که برای چندین ساعت فعال و عفونی باقی می مانند.. می‌توانید با گذاشتن انگشتان خود در دهان یا بینی یا مالش چشم‌هایتان پس از لمس سطح آلوده، به ویروس مبتلا شوید.

حدود 90 درصد از افراد مستعدی که در معرض یک فرد آلوده به ویروس قرار می گیرند، آلوده می شوند.

بیشتر بخوانید: چقدر با ویروس چیکونگونیا آشنایی دارید؟

عوامل خطر

عوامل خطر سرخک عبارتند از:

واکسینه نشده بودن: اگر واکسینه نشده اید، احتمال ابتلا به این بیماری بسیار بیشتر است.

سفر بین المللی: اگر به کشورهای در حال توسعه سفر می کنید، جایی که سرخک شایع تر است، خطر ابتلا به این بیماری در شما بیشتر است.

کمبود ویتامین A: اگر ویتامین A کافی در رژیم غذایی خود ندارید، احتمالاً علائم و عوارض شدیدتری خواهید داشت.

بیشتر بخوانید: علت خارش بدن چیست؟

عوارض سرخک

علائم سرخک عبارتند از:

• عفونت گوش: یکی از شایع ترین عوارض سرخک، عفونت باکتریایی گوش است.
• برونشیت، التهاب حنجره، یا سیاه سرفه: سرخک ممکن است منجر به التهاب جعبه صدای شما (حنجره) یا التهاب دیواره‌های داخلی که مجاری هوایی اصلی ریه‌ها (لوله‌های برونش) را می‌پوشاند، شود.
• پنومونی: پنومونی یکی از عوارض شایع سرخک است.. افرادی که سیستم ایمنی آنها به خطر افتاده است ممکن است به یک نوع خاص و خطرناک پنومونی مبتلا شوند که گاهی کشنده است.
• آنسفالیت: حدود 1 نفر از هر 1000 نفر مبتلا به سرخک دچار عارضه ای به نام آنسفالیت می شوند.
• مشکلات بارداری: اگر باردار هستید، باید مراقبت های ویژه ای برای پیشگیری از سرخک داشته باشید زیرا این بیماری می تواند باعث زایمان زودرس، وزن کم هنگام تولد و مرگ مادر شود.

بیشتر بخوانید: قارچ سیاه در کمین بیماران با سیستم ایمنی ضعیف است

بیشتر بدانید:تفاوت بین آبله مرغان و سرخک چیست؟.. علائم رایج این دو بیماری

روشهای پیشگیری از سرخک

مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری توصیه می‌کند که کودکان و بزرگسالان برای پیشگیری از سرخک واکسینه شوند.

واکسن سرخک در کودکان

برای پیشگیری از سرخک در کودکان، پزشکان معمولا اولین دوز واکسن را به نوزادان بین ۱۲ تا ۱۵ ماهگی می‌دهند و دوز دوم معمولاً بین ۴ تا ۶ سالگی تجویز می‌شود... به یاد داشته باشید:

اگر زمانی که فرزندتان 6 تا 11 ماهه است به خارج از کشور سفر می‌کنید، با پزشک فرزندتان در مورد تزریق زودهنگام واکسن سرخک صحبت کنید.

اگر کودک یا نوجوان شما دو دوز از واکسن را در زمان توصیه شده دریافت نکرده باشد، ممکن است به دو دوز واکسن به مدت دو هفته به فاصله 4 هفته نیاز داشته باشد.

بیشتر بخوانید: سندرم ری چیست؟.. دلایل آن چه می تواند باشد؟

واکسن سرخک در بزرگسالان

اگر بزرگسالی با این علامت هستید، ممکن است به واکسن سرخک نیاز داشته باشید:

• در معرض خطر بالای سرخک باشید - مانند رفتن به دانشگاه، مسافرت بین المللی یا کار در بیمارستان - و هیچ مدرکی مبنی بر مصونیت شما وجود ندارد.

اگر مطمئن نیستید که آیا به واکسن سرخک نیاز دارید، با پزشک خود مشورت کنید.

پیشگیری از سرخک در هنگام شیوع یا عفونت های شناخته شده

اگر فردی در خانواده شما مبتلا به سرخک است، این اقدامات احتیاطی را برای محافظت از خانواده و دوستان آسیب پذیر انجام دهید:

اجتناب: از آنجایی که سرخک برای حدود 4 روز قبل و 4 روز پس از ظاهر شدن بثورات بسیار مسری است، افراد مبتلا نباید در این مدت به فعالیت هایی که شامل تماس با افراد دیگر است بازگردند. همچنین ممکن است لازم باشد افراد واکسینه نشده - به عنوان مثال خواهر و برادر - را از فرد آلوده دور نگه دارید.

واکسیناسیون: اطمینان حاصل کنید که هر کسی که در معرض خطر سرخک قرار دارد و به طور کامل واکسینه نشده است، واکسن را در اسرع وقت دریافت کند... این واکسن شامل نوزادان بالای 6 ماه و متولدین سال 1957 یا بالاتر که مدارک کتبی واکسیناسیون یا شواهد مصونیت یا مواجهه قبلی با سرخک را ندارند، می شود.

این مقاله را نیز بخوانید: تب در کودکان؛ علل و راه های درمان تب کودک

پیشگیری از عفونت های جدید

اگر قبلاً سرخک داشته‌اید، سیستم ایمنی بدن شما برای مبارزه با عفونت مجهز شده است و دیگر به آن مبتلا نخواهید شد. بیشتر افرادی که در ایالات متحده متولد شده‌اند یا قبل از سال 1957 زندگی کرده‌اند، از سرخک مصون هستند زیرا قبلاً به سرخک مبتلا شده‌اند.

برای بقیه، واکسن سرخک وجود دارد که برای:

• ارتقاء و حفظ ایمنی گسترده: از زمان معرفی واکسن سرخک، سرخک تقریباً در ایالات متحده حذف شده است، حتی اگر همه واکسینه نشده باشند.. این اثر ایمنی گله نامیده می شود... اما ایمنی گله اکنون ممکن است کمی ضعیف شده باشد، احتمالاً به دلیل کاهش نرخ واکسیناسیون... شیوع سرخک در ایالات متحده اخیراً به طور قابل توجهی افزایش یافته است.
• جلوگیری از ظهور مجدد سرخک: میزان واکسیناسیون ثابت مهم است زیرا پس از کاهش میزان واکسیناسیون، سرخک به زودی شروع به بازگشت می کند.

بیشتر بخوانید: با عفونت کمپیلوباکتر به طور کامل آشنا شوید

تشخیص سرخک

پزشک شما معمولاً می‌تواند سرخک را بر اساس بثورات مشخصه، و همچنین یک لکه کوچک و سفید متمایل به آبی بر روی پس‌زمینه قرمز روشن - لکه کوپلیک - در سطح داخلی گونه تشخیص دهد. با این حال، بسیاری از پزشکان هرگز سرخک را ندیده‌اند و ممکن است بثورات را با تعدادی از بیماری‌های دیگر اشتباه بگیرند. در صورت لزوم، آزمایش خون می‌تواند تأیید کند که آیا راش نیز واقعاً می‌تواند من را تایید کند... به طور کلی از یک سواب گلو یا نمونه ادرار.

بیشتر بیاموزید: بیماری کاشت

روش های درمان سرخک

هیچ درمان خاصی برای عفونت ثابت شده سرخک وجود ندارد، با این حال می‌توان برخی اقدامات را برای محافظت از افراد آسیب‌پذیری که در معرض ویروس قرار دارند انجام داد.

واکسیناسیون پس از قرار گرفتن در معرض: افراد ایمن نشده، از جمله نوزادان، می‌توانند ظرف 72 ساعت پس از قرار گرفتن در معرض ویروس سرخک واکسینه شوند تا در برابر ویروس مقاومت کنند. اگر سرخک همچنان ایجاد شود، بیماری معمولاً علائم خفیف‌تری دارد و زمان کمتری طول می‌کشد.

بیشتر بخوانید: عفونت ادراری چیست؟.. علائم، علل، تشخیص و درمان

ایمونوگلوبولین سرم: زنان باردار، نوزادان و افرادی که سیستم ایمنی ضعیفی دارند و در معرض ویروس قرار دارند، ممکن است پروتئین (آنتی بادی) به نام ایمونوگلوبولین سرم را تزریق کنند.. این آنتی‌بادی‌ها می‌توانند از سرخک جلوگیری کنند یا شدت علائم را زمانی که ظرف 6 روز پس از قرار گرفتن در معرض ویروس تجویز شوند، کاهش دهند.

داروهای مهم برای درمان سرخک

تسکین‌دهنده‌های تب: شما یا فرزندتان ممکن است از داروهای بدون نسخه مانند استامینوفن (تیلنول و غیره)، ایبوپروفن (ادویل، کودکان موترین و غیره) یا ناپروکسن سدیم (Aleve) برای کمک به تسکین تب مرتبط با سرخک استفاده کنید.

به کودکان و نوجوانان مبتلا به علائم سرخک آسپرین ندهید... اگرچه آسپرین برای استفاده در کودکان بالای 3 سال تایید شده است، کودکان و نوجوانانی که در حال بهبودی از آبله مرغان یا علائم مشابه آنفولانزا هستند، هرگز نباید آسپرین مصرف کنند... این به این دلیل است که آسپرین با سندرم ری مرتبط است، یک بیماری نادر اما بالقوه خطرناک در این کودکان>.

بیشتر بخوانید: عوارض جانبی واکسن سینوفارم

آنتی‌بیوتیک‌ها: اگر زمانی که شما یا فرزندتان سرخک دارید، عفونت باکتریایی مانند ذات‌الریه یا عفونت گوش ایجاد شود، ممکن است پزشک آنتی‌بیوتیک تجویز کند.

ویتامین A: کودکانی که سطح ویتامین A پایینی دارند بیشتر در معرض ابتلا به سرخک هستند. دادن ویتامین A ممکن است شدت سرخک را کاهش دهد.