متن انگلیسی:
زخم پای دیابتی اولیه ممکن است فاقد علائم کلاسیک التهاب، به ویژه در بیماران نوروپاتی باشد.
ترجمه فارسی:
زخم پای دیابتی اولیه ممکن است فاقد علائم کلاسیک التهاب، به ویژه در بیماران نوروپاتیک باشد.

href="https://www.ncbi.nlm.nih.gov/books/NBK537328/" target="_blank" rel="noreferrer noopener">ncbi.nlm.nih

متن انگلیسی:
زخم‌ها و زخم‌ها سریع‌تر بهبود می‌یابند و در صورتی که با استفاده از پانسمان‌ها و داروهای موضعی روی آن‌ها را پوشانده و مرطوب نگه‌دارید، خطر عفونت کمتری در آنها وجود دارد. محصولاتی از جمله نمک، فاکتورهای رشد، پانسمان زخم و جایگزین های پوستی در بهبود زخم پا موثر هستند.
ترجمه فارسی:
اگر زخم ها و جراحات پوشانده و مرطوب نگه داشته شوند، با استفاده از پانسمان و داروهای موضعی، سریع تر بهبود می یابند و خطر عفونت کمتری دارند. مواردی مانند محلول نمکی، فاکتورهای رشد، پانسمان زخم و جایگزین های پوستی در بهبود زخم پا موثر هستند.

عکس زخم پای دیابتی همراه با ترشح یا چرک (زخم عفونی)

زخم پای دیابتی ممکن است عفونی شود.

زخم پای دیابتی عفونی با ترشحات چرکی زرد-قرمز و اطراف متورم و قرمز دیده می شود.

هنگامی که زخم پای دیابتی عفونی می شود، معمولاً با علائم خاصی مانند ترشحات چرکی یا ترشح غیر طبیعی مایع از زخم همراه است. شرایطی که نشان دهنده تکثیر باکتری و درگیری بافت است. این ترشحات احتمالاً غلیظ، زرد، سبز یا بدبو هستند.

بوی نامطبوع زخم یکی از علائم مهم عفونت زخم پای دیابتی است و اغلب در اثر تجزیه بافت‌های مرده و فعالیت میکروارگانیسم‌ها ایجاد می‌شود. مشاهده این علائم نیاز به ارزیابی فوری پزشکی دارد. زیرا عفونت زخم پای دیابتی به سرعت گسترش می یابد و خطر عوارض جدی مانند درگیری استخوان یا حتی قطع عضو را افزایش می دهد.

عکس زخم پای دیابتی با بافت سیاه (نکروز و قانقاریا)

<1px class="wp-element-caption">گانگرن در انگشتان پا با بافت سیاه و نکروزه همراه با پوست خشک اطراف دیده می شود.

پای دیابتی با قانقاریای سیاه در انگشتان پا، بافت خشک و سیاه با حاشیه های مشخص.

گانگکاریا یا سیاه شدن انگشت دیابتی زمانی رخ می دهد که بافت پا به دلیل کاهش شدید خون، اکسیژن و مواد مغذی کافی دریافت نمی کند. این وضعیت اغلب با بیماری عروق محیطی و نوروپاتی دیابتی همراه است. بافت نکروزه معمولاً به رنگ سیاه، قهوه ای تیره یا سبز دیده می شود و به طور قابل توجهی خطر عفونت شدید و قطع عضو را افزایش می دهد.

عکس زخم پای دیابتی پس از دبریدمان یا پانسمان

چگونه زخم پای دیابتی را پانسمان کنید.

زخم پس از دبریدمان، بافتی تمیز و آماده برای مراحل بعدی درمان است.

پس از دبریدمان (برداشتن بافت مرده یا عفونی)، هدف اصلی تمیز، مرطوب و کنترل شده نگه داشتن زخم است. نوع پانسمان بر اساس ویژگی های زخم، میزان ترشح، وجود عفونت و وضعیت بافت انتخاب می شود. مراقبت مناسب پس از دبریدمان نقش مهمی در تسریع روند بهبود زخم دارد.

نتیجه گیری

بررسی عکس زخم پای دیابتی نقشی حیاتی در تشخیص زودهنگام و پیشگیری از عوارض شدید مانند عفونت عمیق یا قطع عضو دارد. زخم ها اغلب به صورت حفره های قرمز کم عمق (شبیه دهانه) با حاشیه های ضخیم و پینه دار در کف پا، زیر انگشتان پا یا روی پاشنه ظاهر می شوند. در مراحل اولیه، زخم سطحی همراه با قرمزی، تورم و گاهی بدون درد (به دلیل نوروپاتی) است. در مراحل پیشرفته، زخم عمیق تر می شود و همراه با ترشحات چرکی، بوی بد، بافت نکروزه (سیاه یا زرد) و گاهی اوقات قرار گرفتن در معرض تاندون یا استخوان است.

علائم عفونت شامل افزایش قرمزی اطراف، گرما، تورم و تب است که نیاز به ارزیابی فوری دارد. هرگونه تغییر پوستی روی ساق پا (حتی کوچک) را جدی بگیرید و فوراً به متخصص غدد، جراح عروق یا کلینیک زخم مراجعه کنید تا معاینه کامل، تصویربرداری و درمان مناسب (مانند دبریدمان، آنتی بیوتیک یا تخلیه بار) انجام شود. این رویکرد سریع به طور قابل توجهی خطر قطع عضو را کاهش می دهد.

پزشک شما مراقب سلامتی شماست!