تفاوت بین سندرم آسپرگر و اوتیسم

سندرم آسپرگر تا سال 2013 یک اختلال جداگانه بود (و از آن زمان به بعد به یکی از اختلالات AS تبدیل شد). بسیاری هنوز از این اصطلاح استفاده می کنند و آن را بخشی از هویت خود می دانند. برعکس، برخی افراد ترجیح می دهند از کلمه اوتیسم استفاده کنند. هر دو کاملا درست هستند.

البته چند نکته اوتیسم و ​​سندرم آسپرگر را متمایز می کند. افراد مبتلا به سندرم آسپرگر:

• علائم خفیف تری نسبت به افراد مبتلا به اوتیسم دارند؛
• مهارت های زبانی قوی دارند و تاخیر زبانی ندارند؛
• ممکن است به حمایت روزانه بسیار کمی نیاز داشته باشند؛
• ممکن است تا پایان عمر خود از این سندرم آگاه نباشند. class="wp-block-heading">علائم سندرم آسپرگر در کودکان

  سندرم آسپرگر از ابتدای زندگی وجود دارد و از سنین 5 تا 9 سالگی ظاهر می شود. هیچ دو نفر دقیقاً علائم مشابهی ندارند. اما علائم اصلی این کودکان در زمینه مهارت های عاطفی، ارتباطی و رفتاری است:

  • در برقراری تماس چشمی مشکل دارند و از آن اجتناب می کنند؛
  • توانایی درک ارتباط غیرکلامی (حرکات، زبان بدن و حالات چهره) را ندارند و علائم اجتماعی واضحی را متوجه نمی شوند. آنها در محیط های اجتماعی احساس و رفتار ناخوشایندی دارند.
  • در تعاملات اجتماعی و زبان اجتماعی عملکرد خوبی ندارند.
  • آنها با لحنی یکنواخت، آرام یا کوتاه صحبت می کنند.
  • مکالمات آنها حول محور خودشان یا موضوع خاصی می چرخد. آنها ممکن است چندین بار در مورد یک موضوع صحبت کنند و کلمات، عبارات یا حرکات را تکرار کنند.
  • آنها تغییر را دوست ندارند و حتی از تغییرات جزئی ناراحت می شوند.
  • آنها برنامه ها و عادت های تکراری دارند.
  • آنها اطلاعات و حقایق را به راحتی به خاطر می سپارند.
  • حرکات ناهماهنگ دارند و در نوشتن مشکل دارند. آنها طغیان های کلامی یا رفتاری، رفتار آسیب زننده به خود یا کج خلقی دارند.
  • آنها حساسیت بیش از حد به نور، صدا و بافت نشان می دهند.
  • برخی از آنها با شنیدن نام خود واکنشی نشان نمی دهند. تماس بگیرید، آنها پاسخ نمی دهند.
  • بسیار تحریک پذیر؛
  • ترجیح می دهند تنها باشند.
  • گاهی اوقات به اشیاء خیره می شوید.

  کودکان مبتلا به این سندرم اغلب مهارت های دستور زبان و واژگان را به موقع یاد می گیرند. آنها حتی کم هوش هم نیستند. تنها مشکل آنها در دامنه توجه، سازماندهی و استفاده از زبان در زمینه های اجتماعی است.

  

  px3> id="lwptoc3">علائم سندرم آسپرگر در بزرگسالان

  بعضی تا بزرگسالی نمی دانند که به این سندرم مبتلا هستند! سندرم آسپرگر در بزرگسالان علائمی مشابه کودکان دارد:

  • دست و پا چلفتی؛
  • وسواس با موضوعی خاص؛
  • مشکلات اجتماعی؛
  • حساسیت و تحریک پذیری بیش از حد؛
  • فقدان مشکلات بین فردی و یا مشکلات ارتباطی بین فردی. واکنش بیش از حد به محرک های حسی (صدا، بو، طعم، بافت، نور و رنگ)؛
  • اجتناب از تماس چشمی؛
  • مشکل در درک و نمایش زبان بدن، حالات چهره و حرکات متقابل؛
  • رفتارهای اجتنابی و عدم تعامل عمومی با دیگران؛
  • درک تفاوت با افراد دیگر احساسات؛
  • مشکل در مدیریت زمان؛
  • تکرار مداوم کلمات یا عبارات (پژواک)؛
  • مقاومت و واکنش در برابر تغییرات جزئی در روال یا محیط اطراف؛
  • علائق ثابت و محدود.

  بیشتر بخوانید: درمان سندرم آسپرگر

  اختلال طیف اوتیسم یک بیماری لاعلاج نیست، بنابراین به جای جستجوی درمانی برای سندرم آسپرگر، افراد مبتلا به این اختلال برای مدیریت چالش های زندگی روزمره به این حمایت نیاز دارند. حمایت و حمایت همه جانبه خانواده، معلمان و همکاران تاثیر ویژه ای بر احساس استقلال و اعتماد به نفس این افراد دارد.

  id="lwptoc5">روش های درمان و توانبخشی سندرم آسپرگر

  گفتیم که این یک اختلال طیفی است و علائم مبتلایان کاملاً مشابه نیست. بنابراین راه حل های درمانی و توانبخشی سندرم آسپرگر باید با توجه به نیاز هر فرد تنظیم شود. در یک نگاه کلی راه حل های مراقبتی و درمانی این افراد شامل آموزش مهارت های اجتماعی، حمایت از مهارت های انطباقی، تنظیم هیجان، درمان شناختی رفتاری، آموزش والدین، گفتار درمانی، کاردرمانی و در برخی موارد دارودرمانی است.

  انتخاب بهترین رویکرد درمانی با توجه به نیاز فرد آسیب دیده بر عهده متخصصان سلامت روان است. در جلسات مشاوره آنلاین دکتر دکتر با متخصص ترین افراد در تماس باشید و ساعت ها در مورد آن صحبت کنید.

  1. گفتار درمانی

  در جلسات گفتاردرمانی متخصص سعی در حل چالش های زبانی و ارتباطی و کنترل صدای افراد دارد. فرد یاد می گیرد که مکالمه را ادامه دهد، احساسات افراد را در کلمات آنها درک کند و معنای نشانه های اجتماعی مانند حرکات دست و تماس چشمی را درک کند. پس از این مدت، حضور فرد در موقعیت های اجتماعی پررنگ تر و با اعتماد به نفس بیشتر می شود.

  2. درمان شناختی رفتاری (CBT)

  CBT الگوی تفکر مبتلایان به این سندرم را برای درک بهتر احساسات و رفتارها تغییر می دهد. فرد افکار و احساسات خود را بهتر می شناسد و می آموزد که چگونه در موقعیت های اجتماعی بهتر رفتار کند. کاهش سطح اضطراب، مدیریت خشم، مقابله با استرس، یادگیری مهارت های حل مسئله و خودتنظیمی هیجانی از دیگر مزایای درمان شناختی رفتاری است. پس از این دوره، رفتار فرد در موقعیت های مختلف منطقی تر و سازگارتر خواهد بود.

  

  3. تحلیل رفتار کاربردی (ABA)

  این رویکرد که مبتنی بر رویکردهای پاداش دهی و تجربی است، مهارت های اجتماعی و ارتباطی مثبت را تشویق می کند و رفتارهای غیر موثر و مشکل ساز را ممنوع می کند. اما جامعه اوتیسم آن را کمی بحث برانگیز می داند. برخی بر این باورند که ABA به جای تمرکز بر یادگیری مهارت های جدید، کودک را برای رهایی از رفتارهای نامناسب و دستیابی به مجموعه ای از استانداردها تحت فشار قرار می دهد. در حالی که اگر با پذیرش کامل بزرگ شوند و مجبور نباشند خود واقعی خود را پنهان کنند، زندگی بهتری خواهند داشت.

  4. دارودرمانی

  هدف دارودرمانی تسکین علائم افسردگی و اضطراب در آن دسته از بیماران آسپرگر است که در زندگی روزمره خود رنج می برند و به کمک بیشتری نیاز دارند. پزشک یکی از این دو مورد را تجویز می‌کند:

  • داروهای ضد افسردگی مانند مهارکننده‌های انتخابی بازجذب سروتونین (SSRIs) و بنزودیازپین‌ها برای تسکین علائم اختلالات اضطرابی و اختلال وسواس فکری-اجباری (OCD). تحریک پذیری و بی قراری.

  5. آموزش والدین

  والدین نقش اساسی در حمایت، درک و راهنمایی افراد مبتلا به این سندرم دارند. آنها باید بدانند که چگونه رفتار فرزندشان را درک کنند تا تنش ایجاد نشود. آنها همچنین باید بدانند که چگونه به کودک خود کمک کنند تا مهارت های ارتباطی خود را توسعه دهد. والدین آگاه، خانه را به محیطی آرام و حمایتگر تبدیل کرده و در تقویت اعتماد به نفس کودک و سازگاری بهتر در جامعه نقش بسزایی دارند. راه حل های بالقوه مفید دیگر عبارتند از: موسیقی و هنر درمانی. صوت درمانی و هنر درمانی به عنوان درمان های روح ترمیم، رویارویی با چالش های ارتباطی، عاطفی و اجتماعی مرتبط با سندرم آسپرگر را آسان تر می کند.

• ماساژ درمانی. آرامش و آسایش در جلسات ماساژ به طور موقت اضطراب را از بین می برد و علائم مربوط به حواس را آرام می کند.
• گروه های حمایتی. مبتلایان از تعامل با افراد در موقعیت مشابه بهره مند می شوند، از آنها حمایت می شود و اطلاعات مفید و ارزشمندی را می آموزند.

id="lwptoc9">زندگی با سندرم آسپرگر

سندرم آسپرگر یک اختلال مادام العمر است. اما افراد مبتلا، چه کودک و چه بزرگسال، با حمایت کافی زندگی پرمعنا و پرباری خواهند داشت. این افراد نقاط ضعف و قوت خود را دارند. آنها می توانند یاد بگیرند که تعاملات اجتماعی و سایر جنبه های زندگی روزمره را مدیریت کنند و زندگی خود را به طور مستقل مدیریت کنند. شناسایی نیازهای کلیدی افراد مبتلا به سندرم آسپرگر اولین قدم برای کمک به آنهاست.

سخن پایانی دکتر

سندرم آسپرگر یکی از تظاهرات اختلال پیچیده مغزی و تنوع مغزی است. تحقیقات نشان می دهد که اگرچه این افراد در برخی زمینه های اجتماعی و ارتباطی با چالش هایی روبه رو هستند، اما توانایی شناختی و تحلیلی قابل توجهی دارند. بهتر است به جای تمرکز بر روی عیوب یا محدودیت‌ها، بر درک تفاوت‌ها، تقویت قابلیت‌ها و حمایت همه جانبه از آنها تمرکز کنید تا گامی در جهت بهبود کیفیت زندگی آنها بردارید.

برای بحث در مورد مراقبت از عزیزان مبتلا به سندرم آسپرگر، راه در حال حاضر با کمترین تلاش با بهترین روانشناسان و روانپزشکان کشور ارتباط برقرار کنید.

سوالات متداول

منابع

autismspeaks

webmd

clevelandclinic

nationwidechildrens

>

href="https://www.healthline.com/health/asperger-syndrome" rel="nofollow noopener" target="_blank">خط سلامت