درمان تعریق زیر بغل به روش کرت ساکشن
درمان جراحی تعریق بیش از حد زیر بغل به روش ساکشن غدد عرق
چکیده: ساکشن کورتاژ یک روش جراحی پوست برای درمان هیپرهیدروزیس زیر بغل یا تعریق بیش از حد در ناحیه زیر بغل است که اخیراً رایج شده است.
هدف: هدف از این تحقیق، تبیین تکنیک برداشتن غدد عرق و ارزیابی اثربخشی و ایمنی آن است.
نتیجه: ساکشن کورت غدد عرق یک تکنیک جراحی کم تهاجمی است که انجام آن آسان، ایمن، میزان موفقیت بالا و عوارض جانبی نسبتاً کمی دارد. به طور کلی، بیماران مراحل این روش را به خوبی تحمل می کنند و در مقایسه با سایر روش های جراحی، به زمان کوتاه تری برای از سرگیری فعالیت های روزانه نیاز دارند.
کلمات کلیدی: کرتاژ; دادگاه مکش؛ هیپرهیدروزیس؛ تعریق بیش از حد زیر بغل؛ لیپکتومی
مقدمه
هیپرهیدروزیس یا تعریق بیش از حد زیر بغل یک بیماری شایع است که علت یا درمان مشخصی ندارد. علامت این بیماری ترشح بیش از نیازهای فیزیولوژیکی طبیعی بدن به منظور تنظیم دمای بدن است و می تواند کیفیت زندگی فرد مبتلا را به شدت تحت تاثیر قرار دهد. تحقیقات در مورد کیفیت زندگی نشان می دهد که اثرات منفی هیپرهیدروزیس را می توان با شرایط بیماری هایی مانند پسوریازیس شدید، نارسایی کلیه، آرتریت روماتوئید و مولتیپل اسکلروزیس مقایسه کرد. هیپرهیدروزیس اولیه (ایدیوپاتیک یا ناشناخته) یا ثانویه؛ این بیماری به عنوان عمومی (شامل کل بدن) یا کانونی (محلی یا شامل قسمت های خاصی از بدن) طبقه بندی می شود.
هیپرهیدروزیس اولیه ایدیوپاتیک و کانونی است. مناطق تولید بیش از حد عرق عبارتند از:بغل، دست، پا و صورت. افراد مبتلا محدودیت هایی را در کار، تعامل اجتماعی، فعالیت های بدنی و اوقات فراغت تجربه می کنند. این شرایط همچنین باعث ایجاد اختلالات روانی و ارتباطی برای فرد می شود که اساساً زندگی او را به خطر می اندازد. علاوه بر این، می تواند به انواع شرایط پزشکی ثانویه مانند رشد بیش از حد باکتری ها یا قارچ ها، گرفتگی عضلات، درماتیت اگزماتوز و غیره منجر شود. حدود دو سوم بیماران دارای سابقه خانوادگی مثبت هستند که نشان دهنده احتمال استعداد ژنتیکی است.
هیپرهیدروزیس ثانویه می تواند هم عمومی و هم کانونی (محلی) باشد و ناشی از یک بیماری نهفته یا زمینه ای مانند اختلالات غدد درون ریز، عصبی و عفونی باشد.
ارزیابی
برخی از معیارهای پیشنهادی برای تشخیص هیپرهیدروزیس کانونی (محلی) اولیه عبارتند از: تعریق بیش از حد قابل مشاهده، کانونی (محلی) برای حداقل شش ماه بدون هیچ دلیل آشکار، همراه با حداقل دو مورد از ویژگی های زیر:
به طور نسبی بر روی قسمت های متقارن بدن و به صورت دوطرفه تاثیر می گذارد. آنقدر مهم در نظر گرفته شود که فعالیت های روزانه را مختل کند. حداقل یک بار در هفته اتفاق می افتد؛ قبل از بیست و پنج سالگی باشد؛
سابقه خانوادگی وجود دارد. و عرق موضعی یا موضعی باید در طول خواب متوقف شود.
در حال حاضر روش های مختلفی (روانی و عینی) برای ارزیابی میزان آسیب و ناتوانی ناشی از این بیماری وجود دارد. شاخص کیفیت زندگی با بیماری های پوستی (DLQI) و مقیاس شدت هیپرهیدروزیس دو پرسشنامه قابل قبول برای ارزیابی تأثیر بیماری بر کیفیت زندگی بیماران هستند.
آزمایش کیفی نشاسته و ید مینور و آزمایش ید-نشاسته غیرمستقیم دو روش عینی هستند که میزان و شیوع بیماری را می توان بررسی کرد. با این حال، آزمایش ها نشانه یا نشانه ای از شدت وضعیت یا بیماری ارائه نمی دهند. برای انجام این آزمایشات، ناحیه زیر بغل باید تمیز، خشک و بدون مو باشد. در خردسالان
در آزمایش نشاسته و ید جزئی، محلول الکلی ید روی پوست زیر بغل مالیده می شود. پس از خشک شدن محلول، ناحیه مذکور توسط لایه نازکی از پودر نشاسته پوشانده می شود. هنگامی که عرق تولید می شود، همراه با دو ماده خارج می شود و یک رسوب آبی-سیاه و بنفش ایجاد می کند و بنابراین، نتیجه آزمایش مثبت است.
ورکامپ و همکارانش و همچنین سوین هارت، استفاده از محلول ید الکلی 3.5 درصد را پیشنهاد کردند.
برای انجام آزمایش غیرمستقیم، یک ورق کاغذ استاندارد A4 را با کریستال های ید غیر پودری (1 گرم ید خالص در هر 50 برگ کاغذ) از قبل مخلوط کرده و به مدت 5 روز در ظرف شیشه ای دربسته نگهداری کنید. سپس یک برگ را به مدت 1 دقیقه روی ناحیه زیر بغل قرار می دهیم. نواحی پردروتیک یا اختلال تعریق روی برگه کاغذ با رنگ آبی-بنفش مشخص می شود. در بیشتر موارد، غدد عرق زیر بغل در یک ناحیه مرکزی، دایره ای یا بیضی شکل تا اندازه حدود 4 تا 5 سانتی متر متمرکز می شوند. با این حال، غدد محیطی (خارجی) نیز ممکن است یافت شوند. تست وزن سنجی، تست نین هیدرین و بخار سنج ممکن است برای ارزیابی کمی استفاده شود. با این حال، روش های عینی برای تجسم یا وزن کردن عرق ممکن است در نهایت ناامید کننده باشد، زیرا میزان تعریق در طول زمان در نوسان است و حتی ممکن است در زمان مشاوره پزشکی، حتی در بیماران درمان نشده، کاملاً متوقف شود.
به گفته کوهن و همکاران، اگرچه تعریف استانداردی برای تعریق بیش از حد هنوز مشخص نشده است. در سال 2007 و سولیش و همکاران. در سال 2008، در عمل، هر نوع تعریقی که به طور قابل توجهی با زندگی روزمره بیمار تداخل داشته باشد (از لحاظ جسمی یا روانی، در جامعه یا در زمینه شغلی) باید به عنوان یک مشکل غیر طبیعی در نظر گرفته شود. قبل از تشخیص و تأیید هیپرهیدروزیس اولیه، آزمایش و تشخیص علل ثانویه (مانند اختلالات عفونی، بدخیم، دارویی، عصبی، متابولیک و غدد درون ریز) مهم است.
این اختلال ممکن است در هر مرحله از زندگی رخ دهد. با این حال، میانگین سن شروع بیماری به ناحیه درگیر بستگی دارد.
شروع تعریق زیر بغل معمولاً در دوران نوجوانی رخ می دهد.
گزینههای درمانی
اگرچه علت پزشکی هایپرهیدروزیس (تعریق بیش از حد) تقریبا ناشناخته است، مسیر انگیزشی و ژنتیکی آن
به خوبی شناخته شده است. همانطور که در شکل 1 نشان داده شده است، درمان های مختلف بر نقاط مختلف این مسیر تاثیر می گذارند.
گزینههای درمانی متعددی برای درمان هیپرهیدروزیس زیر بغل در دسترس است: از جمله داروهای موضعی، داروهای سیستمیک، یونیزاسیون، سم بوتولینوم (بوتاکس)، و روشهای جراحی مختلف. هر مورد با توجه به شدت و
درجه شرایط بالینی و همچنین مزایا و معایب آن روش باید به طور جداگانه ارزیابی شود. همیشه باید به یاد داشته باشیم که برای درمان هایپرهیدروزیس باید همیشه یک استراتژی گام به گام با استفاده از روش های محافظه کارانه دنبال کنیم.
اتکینز و همکاران. (2002) معتقدند که هدف از درمان باید کاهش تعریق تا حد قابل قبولی برای بیمار باشد. آنها بر اهمیت درک انگیزه و انتظارات بیماران قبل از انتخاب یک برنامه درمانی تأکید می کنند. بیماران باید در مورد عوارض و محدودیتهای احتمالی همه گزینههای درمانی (چه بالینی یا جراحی) مطلع شوند.
کوئیلو و همکارانش در سال 2002 نشان دادند که رواندرمانی و رواندرمانی میتوانند کمک کنند، اگرچه تسکین موقتی را فراهم میکنند. بنابراین باید برای بیماران دارای هیجان شدید یا بیماری های روانی و روانی استفاده شود. بررسی ماسیا و همکاران (2010) نشان داد که بیوفیدبک و تکنیک های روان درمانی کارایی محدودی دارند. به گفته آنها، این تکنیک ها مستلزم مدت زمان طولانی، فداکاری و استقامت بیش از حد بیماران است و تاکنون تنها نتایج غیر قابل اعتمادی به دست آمده است. با این حال، توجه به این نکته ضروری است که اگرچه دخالت یک محرک هیجانی در ایجاد هیپرهیدروزیس اولیه ضروری است، اما این وضعیت یک بیماری روانی نیست، بلکه یک اختلال فیزیولوژیکی است.
برداشتن غدد عرق از طریق ساکشن کاپ. تصویر A: بیهوشی تامسنت. تصویر B: استخراج غدد عرق با استفاده از یک قاشق به سمت بالا. ج و د: پانسمان فشار
نمودار 3: توضیح گام به گام برداشتن غدد عرق زیر بغل از طریق ساکشن برش
1. تنظیم وضعیت بیمار 2. رعایت اصول آسپسیس (گندزدایی) و ضد عفونی کننده 3. نفوذ بی حسی موضعی اولیه 4. شکاف 5. تهیه و قرار دادن کانول نافذ• بیهوشی تامسنت (شکل A 1)
• حرکات جلو و عقب برای ایجاد تونل های زیر جلدی
6. برداشتن غدد با برش به سمت بالا (شکل B 1) 7. ساکشن (پوست و بافت زیر جلدی) - اختیاری 8. بخیه زدن 9. پانسمان فشار (شکل C 1 و D 1)این روش از دو بخش اصلی تشکیل شده است: تشریح لایه بین پوستی در بافت سلولی زیر جلدی پوشاننده، و سپس برداشت غدد عرق لایه بین پوستی عمیق و لایه بین پوستی/اتصال زیر جلدی.
این روش در حال حاضر به صورت سرپایی و با بیهوشی تامسنت انجام می شود.
وسعت دامنه درمان معمولاً از 1 تا 2 سانتی متر فراتر از سطح مو است. اما برای تعیین ناحیه آسیب دیده و جلوگیری از بازگشت نواحی باقیمانده هیپرهیدروزیس می توان قبل از جراحی آزمایش نشاسته و ید انجام داد. برخی از نویسندگان ترجیح می دهند موهای زیر بغل را 2 تا 3 روز قبل از جراحی کوتاه کنند. سایر نویسندگان ترجیح می دهند آنها را حفظ کنند، زیرا آنها مشاهده بصری و علامت گذاری ناحیه تحت درمان را در طول فرآیند درمان تسهیل می کنند و به عنوان یک پارامتر توقف کمک می کنند. بیماران در وضعیت خوابیده به پشت قرار می گیرند و بازوهای آنها با زاویه 90 تا 135 درجه از محور بدن دور می شوند تا ناحیه زیر بغل در معرض دید قرار گیرد. برای جلوگیری از آسیب به شبکه بازویی، بازوها نباید خیلی دور از بدن باشند.
برای دسترسی جراحی، دو تا سه برش کوچک در قسمت بیرونی ناحیهای که باید تراشیده شود، ایجاد میشود.
این شکافها در مکانهای مختلفی بنا به ترجیح جراح ایجاد میشوند: از نمای خط میانی زیر بغل، در لبههای قدامی و خلفی، در قسمت داخلی بالایی بازو و در قسمت مرکزی زیر بغل.
سپس مقدار 100-500 میلی لیتر محلول تومسنت به تدریج تا حد امکان به صورت سطحی به ناحیه از پیش تعیین شده در هر زیر بغل منتقل می شود تا اثری از پوست پرتقال در بافت پوشاننده باقی بماند.
اگرچه فرمول استاندارد برای بیهوشی تامسون 1000 میلی لیتر محلول نرمال سالین است، 50-100 میلی لیتر
لیدوکائین 1٪، 1 میلی لیتر اپی نفرین 1000:1 و 12.5 میلی لیتر بی کربنات سدیم است، بسیاری از فرمول های دیگر توسط نویسندگان مختلف استفاده می شود.
به عنوان مثال، وولینا و همکاران (2008)، از محلولی متشکل از 1000 میلی لیتر محلول رینگر، 50 میلی لیتر پریلوکارپین و 1 میلی لیتر محلول اپی نفرین 1000:1 استفاده کردند. این محلول خونریزی را کاهش می دهد، تشریح را آسان می کند و کبودی یا اکیموز را کاهش می دهد.اثر ضد درد طولانی مدت پس از تجمع بافت لیدوکائین، دوره نسبتاً بدون درد پس از عمل را تضمین می کند.
انبساط و گسترش بافتهای نرم زیر بغل خطر آسیب به شبکه بازویی را به حداقل میرساند. همچنین به عنوان یک مزیت، خطرات مربوط به بیهوشی عمومی، استفاده از آرامبخش وریدی و داروهای مسکن و اعتیادآور را از بین می برد. البته مهم است که محلول کمی قبل از جراحی تهیه شود، زیرا آدرنالین برای مدت طولانی ثابت نمی ماند. استفاده از کانول های تزریقی با قطر کم برای راحتی بیمار بسیار مهم است. پس از سفید شدن ناحیه مورد نظر، برای جداسازی پوست بافت زیر جلدی، تونل های زیر پوستی با تراشیدن، با حرکات رفت و برگشت ایجاد می شود. در نهایت غدد عرق زیر جلدی آماده حرکت و جدا شدن هستند. پس از آن، یک کانول کاسیو (یا کورت) برای ساکشن و کورتاژ پوست وارد می شود. مکش بافت برداشته شده می تواند به صورت دستی یا با استفاده از ابزار یا وسیله ای انجام شود. در ساکشن دستی، یک سرنگ به کانولا متصل میشود که قبل از بیرون کشیدن پیستون، داخل بافت وارد میشود تا برداشته شود.
استفاده از قفل مکانیکی برای باز نگه داشتن پیستون ضروری است. اما این سیستم مکش عمیق و مداوم ندارد. اگر در حین مکش در نزدیکی شکاف ها به طور تصادفی قسمتی از کانولا برداشته شود، ممکن است مکش قطع شود و یکی از نقاط ضعف این روش محسوب می شود. اگر این اتفاق بیفتد، هوای محبوس شده در سرنگ باید قبل از استفاده مجدد خارج شود.
در سیستم مکش مکانیکی، کانول از طریق یک لوله به بطری جمع آوری متصل می شود. بافت برداشته شده توسط کانول ها از طریق یک سیستم جمع آوری با استفاده از فشار منفی ایجاد شده توسط پمپ مکش به مخزن منتقل می شود. اندازه کانولا و باز شدن آن و همچنین میزان مکش انجام شده و سرعت حرکت کانولا به طور مستقیم بر مقدار بافت برداشته شده تأثیر می گذارد.
جراح می تواند از دست غیر غالب خود برای فشار دادن پوست در این فرآیند استفاده کند. کورتاژ اطراف محل برش باید با احتیاط و دقت زیادی انجام شود، زیرا ممکن است بافت زیر جلدی نزدیک برش ها به اندازه کافی با لیپوساکشن برداشته نشود.
رو و همکارانش (2008) در پایان این فرآیند، جراح زخم را به وفور شست و خونریزی را با احتیاط کامل متوقف کرد و سپس برش های جراحی را بست. آنها استفاده از بخیه های لنگر را در ناحیه تحت درمان با لیپوساکشن و کورتاژ تهاجمی توصیه می کنند زیرا تشکیل هماتوم یا لخته خون را کاهش می دهد. پانسمان را می توان با پماد آنتی بیوتیک انجام داد. برخی از نویسندگان درمان آنتی بیوتیکی پیشگیرانه را به بیماران قبل از جراحی پیشنهاد می کنند. گزارش هایی از استفاده از ریش تراش آرتروسکوپی برای تکمیل این روش وجود دارد.
اینگونه ابزارها دارای ساختار دو کاناله هستند. کانول داخلی آن برای چرخش و به عنوان کورت با اثر مداوم استفاده می شود. کانول خارجی نیز برای محافظت از اپیدرم از آسیب مستقیم در طول کورتاژ-لیپوساکشن استفاده می شود. اگر برای انجام این روش از ریش تراش آرتروسکوپی استفاده شود، این دستگاه بعد از لایه بین پوستی در ناحیه زیر بغل قرار می گیرد و بافت سلولی زیر جلدی با قیچی جدا می شود.
قبل از فعال کردن تیغه یا دستگاه مکش، تونل زنی انجام می شود. تیغه ریش تراش فقط باید در مرحله بیکار روشن شود و ماشین نباید بیش از یک یا دو بار از یک منطقه عبور کند. برای جلوگیری از آسیب به اعصاب عمیق و عروق خونی، نوک ماشین اصلاح باید همیشه رو به بالا باشد. یک لوله مکش به دسته ماشین اصلاح برای برداشتن سریع بافت تراشیده شده وصل شده است. تعداد چرخش در دقیقه برای کانولای داخلی در مطالعات مختلف متفاوت است.
به گفته لی و همکاران. (2005)، این سیستم باید برای حفظ چرخش کانول داخلی در 1500 دور در دقیقه تنظیم شود تا نوسان داشته باشد. وو و همکاران (2009) از آن در 2500 دور در دقیقه استفاده کردند در حالی که Chern و همکاران. (2010) ترجیح داد آن را در 500 دور در دقیقه نگه دارد.
آرنجا و همکارانش در تحقیقات خود دستگاه مکش را روی 50 میلی متر جیوه (میلی متر جیوه) تنظیم کردند. لارسون و همکاران (2010) اظهار داشت که برای جلوگیری از سوراخ شدن پوست، یک دستیار پزشک باید کشش دستی را برای تثبیت پوست زیر بغل هم در حین برش بافت با قیچی و هم در حین خود عمل کورتاژ انجام دهد.
تحلیل مقایسه ای تکنیک هایIAوIB (بیس بال / بیسبال)
مطالعه ای که توسط Beer و همکارانش انجام شد (2006) 87 نشان داد که اکثر انواع غدد عرق (اکرین، آپوکرین و آپواکرین) در زیر بغل بزرگسالان قفقازی در بافت زیر جلدی، در مرز لایه بین پوستی (نه در خود لایه بین پوستی) قرار دارند. این یافتهها بهینهسازی جراحی نوع I را با اجتناب از تکنیکهای جراحی رادیکالتر (نوع II و III) پیشنهاد میکنند که میزان عفونت بالاتری دارند و آثار اسکار ناخوشایندی بر جای میگذارند. با این حال، نویسندگان تاکید میکنند که موفقیت جراحی نوع I بستگی به برداشتن غدد عرق از سطح بیندرمال/لایه زیر جلدی تا نقطهای دارد که بافت زیر بغل شبیه پیوند کامل پوست باشد.
Tisi و همکارانش (2001) مطالعه ای را در مورد مقایسه روش های لیپوساکشن و کورتاژ با لیپوساکشن برای درمان اسمیدروز انجام دادند. نتایج نشان داد که روش دوم به روش لیپوساکشن به تنهایی ارجحیت دارد. در میان بیماران تحت درمان با لیپوساکشن،
10% راضی، 70% تا حدودی راضی و 20% ناراضی بودند. پس از درمان با کورتاژ و ساکشن، 80 درصد بیماران راضی و 20 درصد از آنها تا حدودی راضی بودند.
در تحقیقات انجام شده توسط گریزر و همکارانش (1992) به منظور تجزیه و تحلیل استفاده از لیپوساکشن برای درمان هایپرهیدروزیس، میزان عود 30% اعلام شد. اگرچه این روش مزایای زیادی دارد - مانند اندازه کوچک زخم ها، دوره نقاهت کوتاه، عوارض کم و جای زخم (اسکار) غیرقابل تشخیص - برخی از غدد عرق به طور محکم به لایه بین پوستی می چسبند و به سختی می توان آنها را به طور کامل با این روش از بین برد.
از آنجایی که برای جدا کردن غدد از مجاری یا مجرای آنها به نیروی قابل توجهی نیاز است، حذف تمام غدد زیر جلدی تنها با استفاده از لیپوساکشن سطحی غیرممکن است.
پارک و شین (2001) هیستوپاتولوژی سه بیمار را تجزیه و تحلیل کردند و نشان دادند که وقتی از کانول های بلانت در لیپوساکشن برای تراشیدن لایه بین پوستی استفاده می شود، برداشتن غدد عرق به اندازه کافی انجام نمی شود. بنابراین، هر زمان که کورتاژ انجام می شود، یک ابزار برش برای حذف موثر غدد عرق واقع در عمق لایه بین پوستی ضروری است.
در مطالعهای که در سال 2008 منتشر شد، بچارا و همکارانش تأیید کردند که کورتاژ همراه با لیپوساکشن در از بین بردن غدد عرق از طریق تجزیه و تحلیل پاتولوژیک بافتها از مواد ساکشن شده در طول جراحی موثر است. غدد طبیعی یا تخریب شده در نمونه های گرفته شده از همه بیماران یافت شد و بخش هایی از بافت همبند در ساکشن مشاهده شد. این نشان می دهد که این روش نه تنها باعث حذف غدد در چربی زیر جلدی، بلکه کورتاژ در لایه بین پوستی نیز می شود. آسیب شناسی بافتی در تمام نمونه برداری های بیمارانی که با این روش جراحی تحت درمان قرار گرفتند، نشان داد که پوست جراحی زیر بغل شبیه پیوند پوست کامل است. از مجموع 15 بیمار که با این تکنیک معاینه شدند، 1 (یک) نفر تنها کاهش جزئی در میزان تعریق نشان دادند. با این حال، از آنجایی که تجزیه و تحلیل پاتولوژیک بافت ها تعداد زیادی از غدد عرق باقی مانده را نشان داد، نویسندگان به این نتیجه رسیدند که این روش به اندازه کافی تهاجمی در مورد این موضوع نیست.
تکنیک متشکل از کورتاژ و ساکشن مکانیکی که با استفاده از ریش تراش آرتروسکوپی انجام می شود، از مزیت جراحی سریعتر در مقایسه با کورتاژ دستی برخوردار است. با این حال، جراحان بی تجربه که از این تکنیک استفاده می کنند باید از احتمال سوراخ شدن پوست زیر بغل آگاه باشند. اگر مکش خیلی قوی باشد، درم را می توان به شدت در مقابل تیغه مکید. بچارا و همکاران (2007) اشاره می کنند که در مقایسه با سایر تکنیک ها مانند کورتاژ، لیپوساکشن سطحی و کورتاژ-لیپوساکشن، تمرین گسترده برای جلوگیری از مواردی مانند سوراخ شدن پوست ضروری است. این نویسندگان همچنین بر هزینه های بالای مواد مورد نیاز در این روش تاکید دارند. از این منظر، دادگاه ساکشن روشی بهطور قابلتوجهی از نظر مقرون به صرفه بودن است و نتایج مشابهی را ارائه میدهد.
در مطالعه ای برای درمان بوی شدید بدن، لی و همکاران (2005) کاهش سوراخ های پوست را با استفاده از یک کانول خارجی اصلاح شده گزارش کردند. به منظور محافظت از لایه بین پوستی در برابر قاشق داخلی، دهانه این کانول خارجی دارای شبکه است. این نویسندگان پیشنهاد می کنند که دستکاری دقیق ضخامت پوست زیر بغل به منظور جلوگیری از اصلاح عمیق و در نتیجه خطر آسیب عروقی انجام شود.
انتخاب کلزا
طبق گفته بچارا و همکاران. (2007)، جراحی کم تهاجمی تنها در صورتی نتایج امیدوارکننده ای را ارائه می دهد که با برداشتن قوی یا برداشتن غدد در لایه میانی پوست همراه باشد و بافت پوست را شبیه به بافت پیوند پوست کامل کند. این ناحیه میتواند خون مورد نیاز خود را از پوست اطراف که عمل نشده است تامین کند.
بنابراین، هنگام انجام کورتاژ در عمق لایه بین پوستی، به منظور برداشتن و برداشت موثر غدد عرق (شکل 2)، ابزار برش ضروری است. در این شکل استفاده از کانول های مختلف با سطح تیز شرح داده شده است: کانول های لیپوساکشن، کانول های زنان، قاشق های تیز، کانول های مخصوص طراحی شده برای این منظور. با این حال، انتخاب کلزای مورد استفاده در بین نویسندگان در این زمینه بسیار متنوع است. به طور کلی، این انتخاب بر اساس تجربه شخصی جراح یا پیشنهادات برگرفته از گزارش های موردی جداگانه انجام می شود. کانول فاطمی دارای قطر 3 میلی متر و طول 20 سانتی متر بوده و قابلیت ساکشن و کورتاژ را به صورت همزمان دارد. توانایی آن در از بین بردن غدد اکرین و آپوکرین قبلاً ثابت شده است. با این حال، Bechara و همکاران. (2007) از سوراخ های کوچک کناره آن انتقاد می کنند که اغلب در بافت پوست گیر می کنند و کورتاژ کارآمد را در عمق لایه بین پوستی محدود می کنند. علاوه بر این، قطر این کانول نیز بسیار کم است. اگرچه کانول فاطمی دارای لبههای برشی است، اما دارای محدودیتهای ساختاری است که مانع از دستیابی به فشار کافی برای رسیدن به عمق لایه بین پوستی در صورت نیاز به روش تهاجمیتر میشود. با این حال، این کانول را می توان در ابتدای فرآیند تشریح لایه بین پوستی در بافت سلولی زیر جلدی استفاده کرد.
کانول Capistrano بسیار شبیه به کانول فاطمی است و همچنین به نظر نمیرسد که خواص مکانیکی کاملی برای برداشتن غدد رادیکال ارائه دهد. لبه های تراشیدن سوراخ ها فقط کمی برآمده است و کانول کمی تیز است. بنابراین، برای انجام یک فرآیند تهاجمی تر و در نتیجه به دست آوردن درجه بالاتر درمان، یک کانول ساینده یا خراش دهنده مناسب تر خواهد بود.
کانول کاسیو می تواند مفید باشد زیرا دارای لبه برش و سوراخ بزرگ برای این کار است. با این حال، هنگام استفاده از این کانول ها به تنهایی باید بسیار مراقب باشید. استفاده بیش از حد تهاجمی از این کانولاها می تواند منجر به نکروز یا بافت مرده پوست شود. به همین دلیل کیم و همکارانش (2008) ارتباط فاطمی و کاسیو کانولا را به عنوان راه حلی برای این مشکل پیشنهاد می کنند. یک کانول با بهبود نتیجه نهایی و کاهش خطر عوارض، کمبودهای کانول دیگر را جبران و تکمیل می کند. با این حال، Bechara و همکاران (2008)، استفاده ترکیبی از دو دستگاه برش را در یک روش جراحی توصیه نمی کنند. مطالعه انجام شده توسط این نویسنده به دلیل بروز عوارض در چهار بیمار که با ترکیبی از کورت های پوستی و یک کانول ساینده تیز درمان شده بودند، به حالت تعلیق درآمد.این ترکیب منجر به آسیب پوستی گسترده، اختلال در شبکه عروقی پوست می شود و هیچ مزیت دیگری ندارد.
باچارا و همکارانش استفاده از سه کانول مختلف را در مقاله ای در سال 2006 مقایسه کردند: یک کانول لیپوساکشن تنها با یک سوراخ و یک نوک صاف. کانول دیگر دارای سه سوراخ و یک نوک گرد است
و سومین کانول که مخصوص کورتاژ-لیپوساکشن ساخته شده بود با 3 سوراخ برش و سوهان ساینده تیز بین سوراخ ها. اگرچه استفاده از هر 3 کانول منجر به کاهش قابل توجهی در تعریق شد، اما در گروهی که با کانول تیز مخصوص این کار عمل کردند، کاهش بیشتری مشاهده شد. علاوه بر این، ظاهراً بیمارانی که برای آنها از این کانول استفاده شده است، رضایت بیشتری داشته اند.
شکل 2: ابزار مورد استفاده برای کورتاژ
(مثال): الف: کانول فاطمی B: کانول کاپیسترانو ج: کرت ماده Recamier، کانول کاسیو، کرت ماده شرودر (از چپ به راست). د: ریش تراش آرتروسکوپی
نویسندگان این موفقیت را به (واقعیت) کانول ویژه ای نسبت دادند که فایل های تیز بین سوراخ های خود دارد. این فایل ها امکان تراشیدن تهاجمی بافت پوست را فراهم می کند.
کانول های لیپوساکشن سنتی به دلیل ساختارشان ممکن است کارایی کمتری داشته باشند. حتی کانول هایی با سوراخ های بیشتر تیز نیستند. Bechara و همکاران (2007) معتقدند که میزان کمی بالاتر از عوارض جانبی در استفاده از کانولای تهاجمی تر قابل قبول است، زیرا عوارض جانبی دائمی یا شدید نیستند و اکثر بیماران آن را می پذیرند. این نویسندگان در این تحقیق نشان میدهند که در مقایسه با کانولهای کمتر تهاجمی، کانول وسیعتر و تهاجمیتر اثربخشی قابلتوجهی بالاتری دارد.
فرآیند را قطع کنید
از آنجایی که بیماران بیشتر به نتیجه مثبت علاقه مند هستند تا نگران داشتن جای زخم کانونی در نواحی پنهان، فیلد (2003) پیشنهاد می کند که جراحان نباید در کوتاه کردن ناحیه مورد نظر به طور تهاجمی تردید داشته باشند و سعی کنند از عوارض جانبی کمی یا زخم های ناخوشایند جلوگیری کنند. به گفته این نویسنده، بیماران همیشه از روش ها مطلع هستند و تا زمانی که منجر به درمان شود، جراحی تهاجمی تر را ترجیح می دهند. با این حال، جراحان باید توجه داشته باشند که کورتاژ باید به گونه ای انجام شود که بهترین نتایج ممکن را با کمترین عوارض ممکن ارائه دهد (شکل 4 و شکل 3).
فیلد و همکاران (2009) گزارش کردند که در طول کورتاژ، خاصیت ارتجاعی و استحکام پوست پوشاننده بسیار مهم است. حتی مهمتر نیروی اعمال شده در حین حرکت خراش دادن است، بنابراین جراح میداند چه زمانی این فرآیند را متوقف کند.
باچارا و همکاران. (2007) تعدادی سرنخ و دستورالعمل های بالینی را برای روش های جراحی پیشنهاد می کند که نشان دهنده کورتاژ کافی است: لیفت کامل پوست زیر بغل از بافت سلولی زیر جلدی. کمی کبودی پوست زیر بغل؛ حرکت آسان و عرضی کانولا در زیر پوست (برای نشان دادن اینکه آیا چربی اضافی به لایه بین پوستی چسبیده است یا خیر). فولیکول های مو قابل لمس در حرکت راحت و عرضی کانول زیر پوست؛ صداهای خاص ناشی از عمل کانولا ناشی از حفره زیر بغل (فضای خالی) که جدا شدن کامل لایه بین پوستی و بافت سلولی زیر جلدی را نشان می دهد.
رو و همکارانش (2008) علائم کورتاژ کافی را به شرح زیر بیان می کنند:
کورتاژ کافی: ضخامت پوست (پوست بسیار نازک می شود و می توان به راحتی با دو انگشت مانند یک تکه لباس آن را نیشگون گرفت). تغییر رنگ پوست پوشاننده (پوست کمی ارغوانی می شود که نشان دهنده آسیب قابل توجهی به شبکه عروقی پوست است). به گفته سئو و همکاران. (2008)، در پایان این فرآیند، پوست بسیار نازک و بنفش کم رنگ می شود و لکه های خون مرده ظاهر می شود. آنها همچنین علامت دیگری را اضافه میکنند که در صورت بروز شرایط زیر، این روش باید متوقف شود:
پوست از طریق سوراخهای کانولای کار مکیده میشود.
نمودار 4: پارامترهای تعیین تنظیم مناسب
| 1 - ضخامت پوست - پوست بسیار نازک می شود و می توان آن را به راحتی با دو انگشت مانند یک تکه لباس نیشگون گرفت (شکل 3 الف) 2- تغییر رنگ پوست - رنگ پریده تا بنفش. لکه خون مرده دیده می شود (شکل 3 ب) 3- لیفت کامل پوست زیر بغل (بغل) از بافت سلولی زیر جلدی 4- حرکت آسان و عرضی کانول زیر جلدی (برای نشان دادن اینکه آیا چربی اضافی به لایه بین پوستی چسبیده است یا خیر) 5- فولیکول های مو قابل لمس در حرکت آسان و عرضی زیر پوستی کانولا؛ 6- صداهای خاصی که توسط کانولا ایجاد می شود 7- پوست از سوراخ های کانولای کار مکیده می شود (شکل 3 ج) 8- جراح می تواند با کشیدن آرام موهای زیر بغل را به راحتی بردارد (شکل 3 D و E) |
شکل 3:
پارامترهای مورد استفاده برای تنظیم مناسب:
A: پوست بسیار نازک می شود و به راحتی بین دو انگشت قرار می گیرد
B: پوست بنفش و رنگ پریده می شود؛
C: پوست از طریق سوراخ های مکش کانولا مکیده می شود؛
D و E: با کشیدن آرام موهای زیر بغل، جراح می تواند به راحتی آن را از بین ببرد.
لیو و همکاران (2010) معتقدند که این روند باید تا زمانی ادامه یابد که موهای زیر بغل به راحتی توسط جراح برداشته شود. بنابراین، موهای زیر بغل باید قبل از جراحی به طول 2 تا 4 میلی متر رشد کرده باشند.
Wo و همکارانش (2009) در تحقیقی در مورد بیماری بوی شدید عرق بدن (اسمیدروزیس)، با استفاده از ریش تراش های آرتروسکوپی، نکاتی را برای جلوگیری از نکروز یا بافت مرده پوست ارائه کردند:
1) استفاده از یک کانول داخلی با نوک بدون دندان، برای جلوگیری از اختلال و تخریب پوست یا نکروز لبههای ترک. 2) قرار دادن یک شبکه (شبکه) در نوک کانول خارجی به منظور کاهش آسیب پوست. 3) فعال نگه داشتن نوک اصلاح (در حرکت) در تمام مراحل برای جلوگیری از آسیب به شبکه عصبی زیر جلدی، تخریب پوست و نکروز لبه های ترک ها مهم است. 4) دور نگه داشتن بازو از محور بدن با زاویه کمتر از 45 درجه در طول دوره پس از جراحی (21 روز)، کشش پوست زیر بغل را کاهش داده و در نتیجه باعث گردش خون ضعیف در شبکه عصبی زیر جلدی یا نکروز لبه می شود. این نویسندگان همچنین پارامترهایی را برای توقف عمل جراحی ارائه می دهند:
1) مشاهده مستقیم زیر پوست با کمک دو کشنده. شکاف های کوچک به عنوان پنجره ای برای مشاهده غدد آپوکرین باقی مانده احتمالی عمل می کنند.
2) معاینه و لمس ناحیه تحت درمان برای بررسی ضخامت لایه بین پوستی.
3) تأیید توقف عمل با دستگاه آندوسکوپی. این گزینه برای مبتدیانی که تخمین ضخامت پوست مورد نظر را با لمس تمرین می کنند مفید است.
آرانجا و همکارانش (2007) همچنین بیان میکنند که ضخامت پوست باید در طول کل فرآیند با معاینه دستی بررسی شود و اگر بافت غدد لمس نشد، فرآیند باید متوقف شود.
سایر اقدامات احتیاطی
زیر بغل (ناحیه زیر بغل) ناحیهای از بدن است که در آن هماتوم و سروما به دلیل عدم توانایی در فشردهسازی مناسب حفره (در زیر بغل) ایجاد شده در طول فرآیند جراحی در طول دوره نقاهت اولیه پس از عمل شایعتر است.
تشکیل هماتوم خطر عفونت بعد از عمل را افزایش می دهد، بهبود را به تاخیر می اندازد و ممکن است منجر به تشکیل اسکارهای هیپرتروفیک و اختلالات در سطح پوست شود. بنابراین پس از عمل باید به مدت 3-2 روز از پانسمان های فشار زیاد استفاده کرد تا از تجمع هماتوم و سروما جلوگیری شود. به بیماران توصیه می شود که به مدت 2 هفته از حرکات شدید بازوها (به ویژه دور کردن بازوها از محور بدن و حرکات بلند کردن) خودداری کنند. حرکات بدنی و ورزش های شدید نباید به مدت یک ماه انجام شود. Binick و همکاران (2005) توصیه ها و توصیه هایی را برای 3 هفته پس از جراحی، اقدامات موضعی برای پیشگیری و بهبود فیبروز زیر جلدی، از جمله: گرمای موضعی، ماساژ، ژل یا پماد حاوی هپارین یا فلاونوئیدها ارائه می دهند. چنین اقداماتی باید تا سه ماه پس از جراحی ادامه یابد.
Chern و همکارانش (2010) مطالعه ای را برای درمان 30 بیمار مبتلا به بوی شدید بدن (اسمیدروزیس) انجام دادند که در آن آنها بافت زیر جلدی را قبل از لیپوساکشن-کورتاژ تشریح و جدا کردند. این روش از طریق سوراخ های باز شده بین بافت های فیبروواسکولار انجام می شود. میزان رضایت بیماران 93 درصد بود. هیچ موردی از هماتوم یا نکروز پوستی گزارش نشده است. به همین دلیل، این نویسندگان مراقبت دقیق از نوارهای فیبروواسکولار زیر جلدی در طول کورتاژ-لیپوساکشن با ریش تراش آرتروسکوپی را توصیه می کنند تا پاسخ بالینی موثرتر و عوارض جانبی کمتری داشته باشند.عوارض جانبی
اگرچه تکنیکهای کم تهاجمی میزان عوارض نسبتاً پایینی را نشان میدهند، انواعی از عوارض جانبی خفیف تا متوسط (عمدتاً موقتی) پس از عمل گزارش شدهاند. عوارض احتمالی عبارتند از: هماتوم، اکیموز، سروما، فرسایش سطحی پوست، از دست دادن حساسیت موضعی، نکروز پوست، عفونت، ریزش مو، فیبروز، چسبندگی زیر جلدی، تشکیل گرافت های زیر جلدی، زخم ها و عود هایپرهیدروزیس (جدول 1).
باچارا و همکارانش (2007) مورد یک بیمار با عارضه نادر سرومای دوطرفه را توصیف می کنند. بیمار قبلاً تحت عمل جراحی سینه باز ترانس آگزیلا قرار گرفته بود و در معرض چسبندگی های زیادی قرار گرفته بود که فقط با کانول ساکشن کورت جدا نمی شد و باید با قیچی برداشته می شد. این نویسندگان پیشنهاد می کنند که جراحی های قبلی زیر بغل باید به عنوان یک عامل خطر برای عوارض جانبی بالاتر در نظر گرفته شود. همچنین گزارشی از کیست های اپیدرمی پس از کورتاژ-لیپوساکشن وجود دارد.
این نویسندگان معتقدند که کورتاژ گسترده در لایههای عمیق پوست باعث آسیب به غدد چربی پوست و متعاقب آن ضربه یا انسداد مجاری دفعی میشود. چنین آسیبی می تواند علت اصلی آلوپسی (طاسی جزئی) پوست زیر بغل پس از جراحی باشد. رو و همکارانش (2008) پیشنهاد می کنند که تروما می تواند با ترمیم غیر طبیعی فولیکول های مو همراه باشد و منجر به ساختارهایی شود که قادر به تولید مو نیستند اما کراتین تولید می کنند.
نکات نهایی
هیپرهیدروزیس زیر بغل نه تنها یک مشکل زیبایی محسوب می شود، بلکه یک بیماری ناتوان کننده و ناراحت کننده است.
روش ساکشن کورت برای درمان این اختلال موثر است و می تواند کیفیت زندگی بیماران را به میزان قابل توجهی بهبود بخشد. با این حال، ممکن است بعد از عمل دوباره عود کند.
اگرچه دلیل دقیق این واقعیت به روشنی درک نشده و به آن اشاره شده است، تئوری های بسیاری مانند کورتاژ ناکافی و تغییرات آناتومیکی با تراکم بالای غدد عرق در لایه بین پوستی مشبک فوقانی ارائه شده است.
جدول 1: عوارض جانبی مربوط به روش کورتاژ-لیپوساکشن، مربوط به ابزارهای مورد استفاده
| مرجع | روش جراحی | مواد و وسایل استفاده شده | تعداد بیماران | عوارض جانبی بیماران | D. 2006 (هیپرهیدروز/اسمیدروزیس یا بیماری بوی قوی زیر بغل) | لیپوساکشن کورتاژ | کانولای فاطمی | 25 (تجزیه و تحلیل 20 نفر) | 2 عفونت موقتی اکیموز ثانویه (تعداد ناشناخته مو) (20) |
| کیم، 2008 (هیپرهیدروزیس/اسمیدروزیس یا بیماری بوی شدید زیر بغل) | برداشتن-لیپوساکشن | کلزای فاطمی + کاسیو | 65 | میزان فوکوسیس (حذف موقتی غیر مشخص) smidrosis (2) عود Smidrosis در یک سال (2) اسکار (اسکار) (1) سروما (1) باز شدن زخم (2) لایه برداری پوست (2) عدم بهبود هیپرهیدروزیس (1) عود هیپرهیدروز زیر بغل (1) | |||||
| Volina, 20 (Hyperhidrosis) | Cortage-liposuction | Canolai Fatemi Ya Sattler | 37 | هاتوم خفیف (29) حساسیت و سوزش در اطراف بخیه (6) بی حسی موقت (21) عود جزئی باندهای زیر برشی (6) (4) | |||||
| SEO، 2008 (smidrosis) | کورتاژ- لیپوساکشن | کانولای فاطمی | 43 | اکیموز موقت (40) نکروز کانونی (3) پوسته پوسته (3) سفت شدن پوست (3) | |||||
| Beinick، 2005 (هیپرهیدروزیس) | لیپوساکشن کورتیج | لیپوساکشن کانولایی با قطر 3 تا 4 میلی متر | 15 | هماتوم (2) فیزیولوژیک هیپرهیدروز (2) عود هیپرروزیسیسبر 4) (2) | |||||
| Bachara، 2006 (Hyperhidrosis) | Cortage-liposuction | 1. کانول لیپوساکشن با یک سوراخ 2. کانول لیپوساکشن با سه سوراخ 3. کانول تیز برای کورتاژ-لیپوساکشن | 14 14 14 | هماتوم (8/6/6) فرسایش سطحی پوست (2/2/1) تشکیل چسبندگی (4/3/3) سروما (1 بیمار در این گروه با استفاده از کانولا با 3 سوراخ یا 6/6 پوستی) سوزش (3/2/2) | |||||
| Chern، 2010 (asmidrosis) | Courtage-liposuction | ریش تراش آرتروسکوپی | 30 | عفونت زخم جراحی (1 ناحیه زیر بغل ecchym rate) (28) | |||||
| دارابانیو، 2008 (هیپرهیدروزیس) | کورتاژ-لیپوساکشن | کانولا 12 سنج | 28 | عفونت های متوسط جراحی زخم (4) عفونت هایپرتروپیک غیرطبیعی کار و (1) | |||||
| آرانجا، 2007 (هیپرهیدروزیس) | مکش در دادگاه | ریش تراش آرتروسکوپی | 50 | اسکار هیپرتروفیک (1) عود (3) ریزش پوست (7) ریزش پوست (7) آلوپسیا (1) | |||||
| لی، 2005 (smidrosis) | مکش برش | Arthrosco,Erthrosco,Shaver لارگو، فلوریدا، ایالات متحده آمریکا) | 89 | اسکار هیپرتروفیک (1) هایپرپیگمانتاسیون موقت (نامشخص) سخت شدن موقت پوست (نامشخص) |
ادامه دارد.
ادامه دهید.
جدول 1: عوارض جانبی مربوط به روش کورتاژ-لیپوساکشن، مربوط به ابزار مورد استفاده
| مرجع | روش جراحی | مواد و وسایل مورد استفاده | تعداد بیماران | تعداد عوارض جانبی بیماران) | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Bachara، 2008 (Hyperhidrosis) | Courtage-liposuction | کانولای ساینده یا ساینده (Gaedigk GmbH، Bochum، آلمان) | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Wu, 2009 (smidrosis) | مکش کورت | سیستم ریش تراش Arthroscopic Cort,Erthroscopic Cort. FL) | 156 | هماتوم (2) نکروز (10) احساس خارش یا سوزش موقت پوست (5) | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| پارک، 2001 (اسمیدروزیس) | مکش کورت | 32 | عود smidrosis (15) بدون عوارض جانبی | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| لارسون، 2011 (هیپرهیدروزیس) | Curt Suction | ریش تراش آرتروسکوپی (Stryker, Kalama, میشیگان) | 45 | عفونت (1) هماتوم (2) عود علائم بیماری (2) | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Huang، 2010 (smidrosis) | Suction court | Arthroscopic Corporation,E,Arthroscopic Corporation,E FL) | 70 | کیست اپیدرمی (2) اسکار (5) پرپیگمانتاسیون پوست (7) ضایعات جدید ناشی از ویتیلیگو در ناحیه زیر بغل (1) | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Bechara، 2007 (Hyperhidrosis) کانولا | 51 | اکیموز (39) فرسایش پوست (14) ایجاد چسبندگی موقت (11) سروما (7) سوزن سوزن شدن یا سوفل پوست (6) ریزش موی کانونی (4) | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Seo، 2008 | کانولای فاطمی | 43 | اکیموز موقت (40) نکروز موضعی پوست (4) سفتی پوست (3) هماتوم یا سروما (1) | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| باچارا، 2007 (Suthedaryrodse) جراحی) | سایش کانولای تیز (Gaedigk GmbH، بوخوم، آلمان) | 19 | فرسایش سطحی پوست (6) خارش یا سوزش موقت پوست (4) سروما (2) چسبندگی موقتی (6) (3) | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| رضایی، 2009 (هیپرهیدروزیس) | مکش کورت | کانولا 7 میلی متر | 168 | سروم (5) پوسته پوسته شدن تاول مانند بدن در ناحیه مرکزی (25traxilla)> |
فرضیه های دیگر عبارتند از: اختلالات جبرانی غدد عرق باقیمانده و کورتاژ انجام شده در لایه بافت آناتومیکی اشتباه. یافته های یک تحقیق آندوسکوپی اندکی پس از ساکشن کورتاژ توسط بچارا و همکارانش (2006) نشان می دهد که اجرای این روش در سطح بسیار سطحی عملاً حذف کامل غدد عرق را غیرممکن می کند. یافته های لارنس و همکارانش (2006) نیز این واقعیت را تایید می کند و وجود غدد عرق را در قسمت تحتانی پوست نشان می دهد. به طور متوسط 3 تا 5 میلی متر از ضخامت آن را بافت غده ای اشغال می کند. بچارا و همکارانش (2009) عود تعریق را پس از روشهای کم تهاجمی (لیپوساکشن و کورتاژ-لیپوساکشن) در 24 بیمار با استفاده از آزمایشهای نشاسته و ید بررسی کردند.این نویسندگان سه الگوی عود را بهعنوان دایرهای، هلالی و نقطهای در محل برشهای جراحی کشف کردند. این الگوها نشان میدهند که جراحان عمدتاً روی ناحیه مرکزی زیر بغل تمرکز میکنند که بیشترین میزان تعریق هیپرهیدروتیک را دارد. جدول 2: نتایج روش کورتاژ-لیپوساکشن
نوع هلالی همیشه از نمای جانبی عضله سینه ای مشاهده می شود و نشان می دهد که کورتاژ دقیقی در فرورفتگی کاپ بین این عضله و زیر بغل انجام شده است. این نواحی اطراف شکافها با استفاده از حرکات فن به راحتی قابل دسترسی نیستند. و این اقدام به مقاومت و تداوم تعریق بیش از حد در این نواحی دامن می زند. فشار لازم برای تراشیدن اطراف نقاط قرارگیری کانولا کافی نیست. با توجه به این یافتهها، نویسندگان یک روش قبل از عمل را پیشنهاد میکنند که شامل علامتگذاری ناحیه هیپرهیدروتیک از طریق آزمایش نشاسته و ید، و سپس انجام یک جراحی دقیق روی تمام نقاط تعریق شناساییشده است. مناطق کوچک عود عرق معمولاً با آزمایش نشاسته و ید قابل شناسایی است. در این موارد، با اجتناب از روش ثانویه کم تهاجمی از طریق بستن اولیه، می توان مناطق محدود شده را به راحتی حذف کرد. با این وجود، Bechara و همکارانش (2007) در تحقیقی نشان دادند که کورتاژ-لیپوساکشن را می توان در یک بیمار تکرار کرد، با نتایج موثر و عدم افزایش در بروز عوارض جدی. باچارا و همکارانش (2008) مطالعه ای را انجام دادند که در آن جریان خون را در ناحیه زیر بغل در بیمارانی که تحت عمل لیپوساکشن-کورتاژ قرار می گرفتند، ارزیابی کردند. بیماران قبل از عمل و در روزهای 1، 7 و 28 بعد از عمل معاینه شدند. اندازه گیری ها در منطقه مرکزی انجام شد. در ناحیه ای که دو سانتی متر از مرکز زیر بغل اما در داخل ناحیه کورتاژ قرار دارد و در پوست طبیعی اطراف آن از طریق تصاویر گرفته شده با لیزر داپلر باقی می ماند. در روزهای 1 و 7 بعد از عمل، ناحیه مرکزی و ناحیه 2 سانتی متری از مرکز دارای میزان پرفیوژن به طور قابل توجهی کمتر بود، در حالی که ناحیه مجاور میزان پرفیوژن بیشتری را نشان داد. این واقعیت می تواند با مشاهدات بالینی که نکروز پوست همیشه در ناحیه مرکزی زیر بغل رخ می دهد، سازگار باشد. در روز بیست و هشتم پس از عمل، هیچ ناحیه ای مقادیر قابل توجهی متفاوت از مقادیر قبل از عمل را نشان نداد، اگرچه ناحیه مرکزی همچنان کاهش اندکی در پرفیوژن داشت. کریدن و همکاران (2004) اشاره می کنند که هیچ تمایز واضحی بین تعریق فیزیولوژیکی و هیپرهیدروزیس پاتولوژیک وجود ندارد. به گفته این نویسندگان، درک هایپرهیدروزیس بسیار فردی است. دارابانیو و همکارانش در مطالعهای که در سال 2008 انجام شد، به این نتیجه رسیدند که بیماران مبتلا به تعریق کم، از نظر بالینی یا روانشناختی از ساکشن کاپ سود نمیبرند. بنابراین، این نویسندگان توصیه می کنند که بیمارانی که میزان تعریق آنها بالاتر از 25 میلی گرم در دقیقه است در آزمون وزن سنجی انتخاب شود. این کار از نارضایتی بیماران جلوگیری می کند. ورکامپ و همکارانش (2010) معتقدند که اگر میزان تعریق بیشتر از 50 میلی گرم در دقیقه باشد، هیپرهیدروزیس رخ می دهد. طبق گفته Solish و همکاران. (2008) و هوند و همکاران. (2002)، هایپرهیدروزیس زمانی رخ می دهد که میزان تعریق در مردان بالاتر از 100 میلی گرم در 5 دقیقه و در زنان 50 میلی گرم در دقیقه باشد. باچارا و همکارانش (2007) پیشنهاد می کنند که برای تحقیقات علمی، اثربخشی روش های جراحی برای درمان هایپرهیدروزیس زیر بغل حداقل با یک روش اندازه گیری عینی ارزیابی می شود. آنها معتقدند که تست وزن سنجی بهترین روش برای ارزیابی موفقیت جراحی است. این نویسنده گزارش میدهد که تشخیص بین بیمارانی که جراحی در آنها مؤثر نبوده و بیمارانی که ناراضی هستند دشوار است، اگرچه آزمایشهای نشاسته و ید و آزمایشهای وزن سنجی طبیعی هستند. پروبستل و همکارانش (2002) معتقدند که یک فاصله کنترل حداقل چهار هفته ای از انجام تست وزن سنجی پس از این روش جراحی ضروری است. این به این دلیل است که در طی دو هفته اول پس از جراحی، عرق کردن معمولاً به طور کامل متوقف می شود و تنها پس از آن به سطح فردی جدید باز می گردد.سوئینهارت و همکارانش (2000) بر این باورند که یک نتیجه موفقیت آمیز زمانی رخ می دهد که بیماران بتوانند تعریق خود را با استفاده از ضد تعریق ها و دئودورانت های معمولی کنترل کنند، زیرا حذف تمام غدد عرق غیرممکن است. نتیجه گیری کورتاژ - لیپوساکشن غدد عرق یک روش جراحی کم تهاجمی ایمن و آسان است. این میزان موفقیت بالا و عوارض جانبی کمی دارد (جدول 1 و 2). بر اساس تجزیه و تحلیل جدول 1، 7.47% بیماران هماتوم/سروم داشتند. 2.06٪ نکروز داشتند. و 1.47 درصد عفونت ثانویه داشتند. تجزیه و تحلیل جدول 2 نشان می دهد که استفاده از این روش در درمان هایپرهیدروزیس زیر بغل تا 82% درصد موفقیت داشته و زمانی که از آن برای درمان آسمیدوز استفاده می شود، میزان موفقیت 92% بوده است. فقط بیماران راضی و نتایج خوب تا عالی نتایج موفق در نظر گرفته شدند. به طور کلی، بیماران جراحی را به خوبی تحمل می کنند و در مقایسه با سایر روش های جراحی، مدت زمان کوتاه تری برای از سرگیری فعالیت های روزانه (5 تا 12 روز) نیاز است. اگرچه تکنیک های نوع IB معمولاً کاملاً مؤثر و درمانی هستند، بیمارانی که به طور کامل از نتیجه راضی نیستند، می توانند مجدداً با استفاده از همان روش درمان شوند. این تقریباً همیشه با موفقیت انجام می شود. تسلط بر این تکنیک برای یک عمل ایمن در این روش با حداقل عوارض جانبی و میزان عود کم بسیار مهم است.اگرچه نتایج فعلی کاملاً رضایتبخش است، اما همیشه جا برای نوآوری و بهبود تکنیکها وجود دارد.  loading
دکتر حمید وحیدیمتخصص پوست و مو
عضو هیئت علمی دانشگاه
|
