بی اختیاری از بیماران پارکینسون یک اثر غیرقابل حرکتی که می تواند تاثیری بر روی عوامل مختلف داشته باشد. باشد.بی اختیاری بیماری در پارکینسونی یک موضوع پیچیده است که تحت تأثیر عوامل عصبی و جسمی قرار می گیرد. ترکیبی از راهبردهای رفتاری، فیزیوتراپی کف لگن، داروها، و احتمالاً مداخلات جراحی می توانند به مدیریت آن کمک کنند.

انواع مشکلات بیماری در بیماران پارکینسون

• بی اختیاری فوری: این شایع ترین نوع در بیماران PD است. درمان آن یک میل شدید و شدید است که با دست دادن غیر ارادی بیماری همراه است.
• شب عفونتی: تکرر عفونتدر شبهای شایع است که میli.
• تردید و زور زدن: برخی از احتمالات ممکن است در شروع عفونت، مشکل داشته باشد یا جریان ضعیفی را تجربه کند.
• تخلیه نقص: احساس می‌کنم از بیماری کاملاً خالی نیست.

علل بی اختیاری در بیماران پارکینسون

بی اختیاری بیماری در بیماران پارکینسونی را توان به چندین عامل مرتبط با این بیماری نسبت داد:

• اختلال عملکرد اتونومیک: PD بر سیستم عصبی خودمختار که عملکرد مثانه را کنترل می کند، تأثیر می گذارد.
• بیش فعالی دترسور: عضله مثانه (دترسور) ممکن است به طور غیرارادی منقبض شود و به بی اختیاری فوری تبدیل شود.
• عوارض جانبی دارو: برخی از داروها برای PD می تواند بر کنترل مثانه تأثیر بگذارد.
• اختلال حرکت: مشکل در تحرک و مهارت می تواند به موقع به حمام راتر کند.
• اختلال شناختی: کاهش شناختی در PD می تواند در تشخیص نیاز به درمان یا تصمیم گیری به موقع کمک کند مشکل پیدا کند.

استراتژی های مدیریت

اصلاح رفتار و سبک زندگی

دفع بیماری به موقع: تشدید به بازدید منظم از حمام برای جلوگیری از پر شدن بیش از مثانه.
مدیریت مایعات: کاهش مصرف مایعات قبل از خواب و نگرانی از محرک های مثانه مانند کافئین و الکل.
مثانه: به افزایش فاصله بین دفعات بیماری را می‌دهید تا توانایی و کنترل مثانه بهبود یابد.
تمرینات کف لگن: تقویت کف لگن می تواند به کنترل جریان کمک کند.

درمان دارویی

داروهای آنتی کولینرژیک: این داروها می توانند به کاهش بیش از حد فعال کمک کنند، اما ممکن است عوارض جانبی شناختی داشته باشد، که در PD نگران کننده است.
آگونیست های بتا 3 (به عنوان مثال، میرابگرون): این داروها می توانند به شل شدن عضله مثانه با عوارض جانبی شناختی کمتر در مقایسه با کولینرژیک ها کمک کنند.
تزریق سم بوتولینوم: در موارد شدید، تزریق بوتاکس به عضله مثانه می تواند بیش از حد را کاهش دهد.

مداخلات جراحی و سایر مداخلات

تعدیل عصبی ساکرال: کاشت دستگاهی که تکانه های الکتریکی را به دستگاه کنترل کننده مثانه می فرستد.
کاتتریزاسیون: در مواردی که بیمار قابل توجه است، ممکن است کاتترهای متناوب یا ثابت لازم باشد.

فیزیوتراپی کف لگن