تعریف پیرچشمی

همه چشم ها به صورت طبیعی دارای یک عدسی شفاف محدب الطرفین هستند که در پشت عنبیه هایی هستند که در پشت سرشان قرار دارند. مژگانی متصل است . عدسی چشم انسان یک عدسی دوربین عکاسی که با چرخاندن و فوکوس باعث وضوح تصویر می شود و با انقباض ماهیچه های مژگانی باعث تغییر تحدب عدسی چشم می شود . به این عمل تغییر تحدب عدسی چشم در اثر انقباض ماهیچه مژگانی تطابق میگویند . زمانیکه چشم ها به اشیا در فواصل مختلف نگاه می کنند عدسی چشم که دارای ویژگی های ارتجاعی است تصویر اشیاء را با تغییر تحدب عدسی بر روی شبکیه کانونی می کند و باعث می شود افراد اشیاء را در همه فواصل واضح ببینند . به مرور زمان و با افزایش سن خاصیت ارتجاعی عدسی چشم و قدرت ماهیچه مژگانی کاهش می دهد و میزان تطابق و فوکوس عدسی برای کانونی کردن پرتوهای نوری اشیاء نزدیک بر روی شبکیه نزدیک به صفر میرسد که به این پدیده که یک امر طبیعی است و در همه افراد اثر بالا رفتن سن اتفاق می افتد که پیرچشمی می گویند. سن شروع پیرچشمی در حالت نرمال در صورتیکه چشمها مشکل دیگری ندارند معمولا حدود چهل ساله هستند . در صورتی که قبل از شروع پیرچشمی، چشم ها سایر اختلالات انکساری مانند دوربینی، نزدیک بینی و آستیگماتیسم را نداشته باشند، علاوه بر این که افراد در انجام کارهایی مانند مطالعه، کار با موبایل و کامپیوتر، خیاطی، کار ظریف <-stylewet; 400;"> و سایر کارهایی که فرد باید در فاصله نزدیک روی آنها تمرکز کند به سرعت منجر به خستگی چشم، سوزش، قرمزی و در نهایت سردرد می شود و کیفیت زندگی روز به روز کاهش می یابد.