لکنت زبان - رونیز
یلدا مبارک
تهرانگفتار درمانی
لکنت
alt="ad
توسط ادمین
26 مهر 1403
- تعریف لکنت: لکنت به اختلال گفتاری اطلاق می شود که در آن فرد دچار وقفه های غیر طبیعی در گفتار می شود. این وقفه ها می تواند به صورت تکرار صداها، کلمات یا جملات، کشیده شدن صداها یا توقف ناگهانی در وسط صحبت باشد. لکنت ممکن است در هر سنی ظاهر شود، اما در کودکان 2 تا 5 ساله که در حال یادگیری صحبت کردن هستند، شایع تر است.
- انواع لکنت: لکنت به دو دسته اصلی تقسیم می شود:
a. لکنت حاد (لکنت رشدی) این نوع لکنت معمولا در کودکان خردسالی که در حال یادگیری گفتار و زبان هستند دیده می شود. این نوع لکنت معمولاً با گذشت زمان بهبود می یابد و بسیاری از کودکان در نهایت بدون درمان خاصی بر آن غلبه می کنند.
B. لکنت مزمن(لکنت مداوم)
این نوع لکنت می تواند در سنین بالا حتی در بزرگسالی نیز ادامه یابد. در این حالت، لکنت ممکن است شدیدتر شود و منجر به مشکلات اجتماعی و عاطفی شود.
- علل لکنت: علت دقیق لکنت هنوز به طور کامل مشخص نشده است، اما برخی عوامل ممکن است در بروز آن نقش داشته باشند:
A. عوامل ژنتیکی
تحقیقات نشان می دهد که ممکن است لکنت در خانواده ها بیشتر باشد، بنابراین احتمالاً عوامل ژنتیکی در بروز آن موثر است.
B. عوامل عصبی
برخی از مطالعات نشان می دهد که اختلال در عملکرد مغز و پردازش گفتار ممکن است در لکنت نقش داشته باشد. این ممکن است شامل ناهنجاریهایی در اتصالات عصبی بین نواحی مختلف مغز باشد که مسئول گفتار هستند.
c. عوامل محیطی
تجارب محیطی و اجتماعی مانند فشار روانی، اضطراب و نگرانی می تواند بر شدت لکنت تاثیر بگذارد. به عنوان مثال، کودکانی که در محیط های پر استرس یا با توقعات زیاد قرار می گیرند، ممکن است لکنت آنها بدتر شود.
D. عوامل روانی و عاطفی
لکنت ممکن است با عواطف و شرایط روانی فرد مرتبط باشد. برای مثال، استرس، اضطراب و خجالت میتوانند به تشدید لکنت شوند.
- علائم لکنت: علائم لکنت میتواند در افراد مختلف متفاوت باشد، اما معمولاً شامل موارد زیر هستند:
تکرار صداها: فرد ممکن است صداها یا کلمات را چندین بار تکرار کنند (صدلاً «م-م بلندشها» به «منها»).
وقفهها: توقفهای دیگر مفیدی و غیرعادی در صحبت (مثلاً «من … میخواهم بروم»). یا ناراحتی در موقعیتهای گفتاری.
- تشخیص لکنت
تشخیص لکنت معمولاً توسط گفتاردرمانگر (Speech-Language Patologist) انجام میشود و شامل مراحل زیر میشود:
تاریخچه پزشکی: بررسی تاریخچهای گفت: ارزیابیهای فرد، موقعیتها را نشان میدهد. زبانی فرد در شرایط مختلف، مانند مکالمات طبیعی و تحت فشار.
آزمونهای استاندارد: استفاده از آزمونهای خاص برای تعیین شدت و نوع لکنت.
- درمان لکنت: درمان لکنت معمولاً نیازمند یک چندوجهی و فردمحور است. روش های درمانی ممکن است شامل موارد زیر باشد:
A. گفتار درمانی(گفتاردرمانی)
گفتاردرمانگران از تکنیک های مختلفی برای کمک به فرد در کنترل لکنت استفاده می کنند. این تکنیکها ممکن است شامل تمرینهای تنفسی، تکنیکهای آرامسازی و آموزش مهارتهای گفتاری باشد.
b. آموزش مهارت های اجتماعی
درمانگران ممکن است به فرد کمک کنند تا مهارت های اجتماعی خود را بهبود بخشد و در موقعیت های اجتماعی احساس راحتی بیشتری کند.
C. مدیریت استرس و اضطراب
تکنیک های مدیریت استرس، مانند مدیتیشن و تمرینات تنفسی، می تواند به کاهش اضطراب و تنش مرتبط با لکنت کمک کند.
D. حمایت عاطفی
ارائه یک محیط حمایتی و بدون قضاوت برای فرد مبتلا به لکنت می تواند به او کمک کند تا با احساسات خود کنار بیاید و مهارت های ارتباطی خود را بهبود بخشد.
e. دارودرمانی
در برخی موارد، اگر لکنت با مشکلات روحی و روانی همراه باشد، پزشک ممکن است داروهایی را برای مدیریت اضطراب یا افسردگی تجویز کند.
- مدیریت لکنت:مدیریت لکنت نیاز به زمان و صبر دارد. خانواده و دوستان می توانند نقش مهمی در ایجاد یک محیط حمایتی و تسهیل کننده برای فرد مبتلا به لکنت داشته باشند. نکات زیر می تواند به شما کمک کند:
ارتباط مثبت: فرد را تشویق کنید تا افکار و احساسات خود را بدون ترس از قضاوت بیان کند.
از فشار بپرهیزید: از تحت فشار قرار دادن فرد برای صحبت به شیوه ای خاص یا در زمان های خاص خودداری کنید.
- چالش ها و موانع:لکنت می تواند منجر به چالش های عاطفی و اجتماعی شود. این چالشها ممکن است شامل موارد زیر باشد:
احساسات منفی: لکنت ممکن است منجر به احساسات منفی مانند خجالت، ناامیدی و عدم اعتماد به نفس شود.
مشکلات اجتماعی: افراد مبتلا به لکنت ممکن است در موقعیتهای اجتماعی دچار مشکلاتی شوند، از جمله ناتوانی در برقراری ارتباط موثر از دیگران: و قضاوت نادرست دیگران می تواند باعث فشار شود. باعث ایجاد لکنت زبان شود.
نتیجه گیری
لکنت یک اختلال گفتاری رایج است که می تواند کیفیت زندگی فرد را تحت تاثیر قرار دهد. با تشخیص زودهنگام و مداخله مناسب، بسیاری از افراد مبتلا به لکنت می توانند مهارت های گفتاری خود را بهبود بخشند و به طور موثرتری با دیگران ارتباط برقرار کنند. حمایت خانواده، دوستان و متخصصان می تواند در این فرآیند بسیار موثر باشد.
