افراد مبتلا به بیماری اضطراب فراگیر نگران کننده های دائمی و آشفته کننده ای را به صورت روزانه تجربه می کنند. آنها همچنین از علائم جسمی مانند: بی قراری، تنگی نفس، تپش قلب، تنش عضلانی، تعریق و بیخوابی رنج می برند. برخی از این بیماری ها به بیماری های دیگری نیز مبتلا می شوند. به عنوان مثال، تعداد زیادی از افراد مبتلا به بیماریهای غیرمجاز از بیماریهای اجتماعی نیز نگران هستند و دیگران را نگران میکنند. برخی از اختلالات فراگیر تحت درمان قرار نمی گیرد، غالباً منجر به آسیب می شود.
دلایل اختلال اضطراب فراگیر چیست؟
علل داشتن را می توان برای کنترل خطر فراگیر برشمرد. حدوداً 30 تا 50 درصد علت ژنتیکی است. غذاهای دوران کودکی (مانند: از دست والدین، جدایی/ طلاق والدین، کنترل گری بیش از حد والدین و یا تجربیات بیش از حد و ناامن و خطرناک بودن دنیای اطراف)، استرس های جدید در زندگی، انتظارات غیر واقعی از خود و دیگران، تعارضات ارتباطی، مصرف الکل یا کافئین، مهارت های مقابله با ضعیف و سایر عوامل نیز در بروز پدیده های عصبی. پژوهش ها نشان می دهد میزان مصرف در عموم مردم در ۵۰ سال گذشته رو به افزایش بوده است. این موضوع را می توان ناشی از کاهش روابط اجتماعی، انتظارات غیر واقعی، تمرکز بر اخبار ناخوشایند رسانه ای و سایر عوامل اجتماعی و فرهنگی دانست.
تفکر چگونه بر اختلال اضطراب فراگیر تأثیر می گذارد؟
افراد مضطرب گرفتار طوفانی از افکار غیرمنطقی می شوند که باعث افزایش اضطراب آنها می شود: "دیگران می توانند به راحتی متوجه اضطراب من شوند. آنها من را فردی پست و ضعیف می بینند. من تنها کسی هستم که این مشکل را دارم. اگر دیگران من را تایید نکنند، نمی توانم تحمل کنم." اختلال اضطرابی دارای یک رشته طولانی از افکار نگران کننده است که با این جمله شروع می شود: «اگر کنترل خود را از دست بدهم/از دست بدهم چه می شود». این نگرانی ها مرا می کشد. اضطراب من غیر قابل کنترل است و در نهایت مرا دیوانه می کند. من هرگز نباید نگران باشم." افراد مبتلا به اضطراب مزمن اغلب احساسات و رفتارهای متناقضی در مورد اضطراب خود دارند. این افراد از یک طرف معتقدند که نگرانی آنها آنها را آماده نگه می دارد و از آنها محافظت می کند و از طرف دیگر معتقدند که نگرانی آنها را بیمار می کند و باید فوراً آن را متوقف کنند. اکثر افراد مضطرب تحمل بسیار پایینی در برابر عدم اطمینان دارند و اغلب معتقدند که وقتی چیزی غیرقابل اطمینان هستند، این افراد نسبت به چیزی نامطمئن هستند. بدتر از همه، از توانایی خود برای مقابله با استرس مطمئن نیستند و دائماً در دنیای عدم اطمینان به دنبال اطمینان هستند.
چگونه شخصیت بر اختلال اضطراب فراگیر تأثیر می گذارد؟
افراد مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر نگران برخی از ویژگی های شخصی خود هستند. بسته به تیپ شخصیتی خود، ممکن است نگران طرد شدن، اشتباه کردن، عدم موفقیت، بیمار شدن یا تنها ماندن باشید. علاوه بر این، احتمالاً از موقعیتهای اضطرابآور اجتناب میکنید یا سعی میکنید با کنترل بیشتر بر موقعیت، تأیید دیگران یا کامل و بیعیب بودن، اضطراب خود را جبران کنید. نگرانی های شما و نحوه برخورد با اضطراب می تواند آسیب پذیری شما را در برابر اضطراب افزایش دهد.
درمان چگونه می تواند کمک کند؟
درمان شناختی رفتاری و دارودرمانی می تواند در بهبود علائم اختلال اضطراب فراگیر موثر باشد. شما می توانید با استفاده از تکنیک هایی که در طول جلسات درمانی و تکالیف یاد گرفته اید، اضطراب خود را کاهش دهید. در زیر برخی از این تکنیک ها را با هم مرور می کنیم.
کاهش برانگیختگی فیزیولوژیکی:اگر از نظر فیزیولوژیکی برانگیخته هستید، آمادگی بیشتری برای تجربه اضطراب دارید. شما باید میزان کافئین (قهوه، چای، نوشابه های گازدار) و الکل را بررسی کنید. احتمالاً درمانگر تمرینات تمدد اعصاب و تنفسی را به شما آموزش می دهد که می تواند به تعادل سطح برانگیختگی فیزیولوژیکی شما کمک کند. مدیتیشن و یوگا نیز می تواند برای آرامش بدن و ذهن بسیار مفید باشد. ورزش منظم نیز در این زمینه موثر است. مصرف دارو همچنین می تواند به کاهش سطح برانگیختگی فیزیولوژیکی شما کمک کند.
شناسایی ترس ها و رویارویی با آنها: درمانگر به شما کمک می کند موقعیت ها و افکار مزاحم را شناسایی کنید. ممکن است از شما خواسته شود که یک سلسله مراتب ترس طراحی کنید و تجربیات قبلی خود را با قرار گرفتن تدریجی و کنترل شده در معرض هر یک از این ترس ها تغییر دهید.
ایجاد سبک تفکر: درمانگر به شما کمک می کند تا افکار منفی را شناسایی و اصلاح کنید. شاید خیلی چیزها را شخصی میگیرید، چیزهای زیادی را پیشبینی میکنید که هرگز اتفاق نمیافتند یا رویدادهای کوچک را به فاجعه تبدیل میکنید. بسیاری از افراد مضطرب قوانین خاصی در مورد زندگی دارند، مانند "اگر من کامل نیستم پس شکست خورده ام"، "اگر کسی مرا دوست نداشته باشد فاجعه است"، "من باید کاملاً مطمئن باشم" یا "هرگز نباید اضطراب داشته باشم." می توانید تکنیک های شناخت درمانی را بیاموزید و از این طریق تفکر خود را اصلاح کنید تا واقع بینانه تر و منصفانه تر در مورد خود رفتار کنید.
یادگیری نحوه مقابله با نگرانی: : مانند بسیاری از افراد نگران، ممکن است فکر کنید که نگرانی از شما محافظت می کند. می توانید تفاوت بین نگرانی های کاری و دردسرساز را بیاموزید، محدودیت های معقول و عدم اطمینان در زندگی را بپذیرید، در زمان حال زندگی کنید، افکار و احساسات ناخوشایند خود را قضاوت نکنید و برده خالص نگرانی های خود نباشید. با استفاده از این روشها، یاد میگیرید که به تدریج احساس فوریت را که باعث احساس استرس دائمی در شما میشود، از بین ببرید.
رشد و رشد "هوش عاطفی": بسیاری از افراد مضطرب در برخورد با احساسات خود مشکل دارند. آنها اغلب معتقدند که احساسات ناخوشایند آنها را احاطه کرده است. همچنین این افراد معتقدند که احساسات منفی دائمی یا بسیار بی معنی هستند. زندگی به معنای از بین بردن احساسات و عواطف نیست، بلکه یادگیری چگونگی ایجاد یک زندگی معنادار در حضور احساسات است. از طریق رفتار درمانی شناختی، یاد میگیرید که چگونه با احساسات خود کنار بیایید، که میتواند به غنیتر کردن معنای زندگی شما کمک کند.
بهبود روابط بین فردی: ممکن است اضطراب شما ناشی از مشکلات ارتباطی و تفسیرهای نادرست شما باشد. درمان به شما در شناسایی این مشکلات کمک می کند. همچنین، ایجاد روشهای مؤثر برای تفکر در مورد روابط و تلاش فعالانه برای بهبود وضعیت از دیگر نتایج درمان است. ارتباط، گوش دادن، شجاعت، حل مشکلات متقابل، و افزایش تجربیات مثبت بخش های مهمی از درمان شما هستند.
افزایش توانایی حل مسئله:بیماران مضطرب اغلب مشکلاتی را برای خود ایجاد می کنند که وجود ندارند، اما مشکلات ساده را حل نمی کنند، زیرا این افراد از موقعیت های اضطراب زا اجتناب می کنند. درمانگر می تواند به شما کمک کند تا مشکلات خود را به طور سازنده حل کنید، که به نوبه خود اعتماد به نفس شما را در برخورد با مشکلات "ممکن" افزایش می دهد.
آیا درمان دارویی می تواند موثر باشد؟
بسته به شدت اختلال اضطراب فراگیر شما و اینکه آیا افسردگی بخشی از مشکل شما است یا خیر، پزشک ممکن است داروهای مفیدی را تجویز کند. استفاده همزمان از دارودرمانی و درمان شناختی رفتاری می تواند در کاهش علائم اضطراب و نگرانی شما بسیار مفید باشد. بنزودیازپین ها و داروهای ضد افسردگی در درمان اختلال اضطراب فراگیر موثر شناخته شده اند. پزشک شما را در مورد نحوه مصرف دارو راهنمایی می کند. شما هرگز نباید خودسرانه استفاده کنید.
درمان چقدر مفید است؟
تا حدود 10 سال پیش، درمان های موجود برای اختلال اضطراب فراگیر موفقیت چندانی نداشتند، اما اکنون نتایج درمانی برای این اختلال و سایر اختلالات اضطرابی امیدوارکننده است. نتایج تحقیقات نشان می دهد که مدل های جدید درمان شناختی رفتاری برای نگرانی های مزمن بسیار موثر بوده است.
از شما به عنوان یک بیمار چه انتظاری می رود؟
درمان اختلال اضطراب فراگیر مستلزم حضور مداوم در جلسات درمانی و همکاری شما در تکمیل وظایف خودیاری است. انجام این تمرینات به شما کمک می کند تا به طور موثرتری با اضطراب خود مقابله کنید. واقعیت این است که یک شبه بهتر نخواهید شد، باید بر روی یک برنامه منظم کار کنید تا بر اضطراب ها و نگرانی های خود غلبه کنید. همچنین اکثر بیماران از داروهای تجویز شده توسط پزشک سود می برند.
